کلید رقابت در بانکداری رمزارزی چیست؟

نویسنده: مغزهای صورتی

گردآوری شده توسط: جیاهوا، چین‌کچر

چشم‌انداز بازار

از ده کاربر ارز دیجیتال بپرسید بانک دیجیتال چیست، و احتمالاً پاسخ یکسانی دریافت خواهید کرد: کارتی که به شما امکان خرج کردن استیبل‌کوین‌ها را می‌دهد. از ده توسعه‌دهنده بپرسید، پاسخ‌ها به‌سرعت متفاوت خواهند بود. برخی در حال توسعه کیف‌پول‌های غیر حضانی با قابلیت پرداخت ویزا هستند؛ برخی دیگر در حال فورک کردن Aave و نامیدن آن به حساب پس‌انداز هستند؛ و عده‌ای نیز در تلاش برای دریافت مجوزهای کامل بانکی هستند.

حجم معاملات ماهانه کارت‌های ارز دیجیتال از حدود ۱۰۰ میلیون دلار در ابتدای سال ۲۰۲۳ به بیش از ۱.۵ میلیارد دلار تا پایان سال ۲۰۲۵ افزایش یافته است (نرخ رشد سالانه مرکب ۱۰۶٪). مقیاس سالانه بازار اکنون از ۱۸ میلیارد دلار فراتر رفته است. پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۲۵، هزینه‌های کارت‌های بانکی مرتبط با استیبل‌کوین‌ها به ۴.۵ میلیارد دلار برسد که این رقم رشد ۶۷۳ درصدی را نسبت به سال قبل نشان می‌دهد.

اما بیایید نگاهی بیندازیم که در واقع چه کسی حجم این تراکنش‌ها را مدیریت می‌کند. داده‌های آن-چین کارت بانکی نشان می‌دهد که یک پلتفرم متولی مستقر در آسیا به نام ردوت‌پی با ۶۰٪ سهم بازار تسلط دارد و حجم تراکنش‌های آن تقریباً چهار برابر مجموع ۱۳ رقیب بعدی است. در مقابل، بانک‌های دیجیتال بومی دیفای با خودنگهداری، در نمودارهای حجم تراکنش‌ها رنگ‌باخته به نظر می‌رسند.

با این حال، داستان عمیق‌تر این است که غول‌های حامی رمزارز در حال همگرایی به یک مسیر واحد هستند. بین دسامبر ۲۰۲۵ و مارس ۲۰۲۶:

• کوین‌بیس برای دریافت مجوز تراست ملی درخواست داد.
• NuBank تأیید مشروط OCC (دفتر ناظر ارز) را برای تأسیس یک بانک ملی دریافت کرد.
• پی‌پال برای تأسیس بانک پی‌پال درخواست داد.
• ریولوت مجوز کامل بانکداری در بریتانیا را دریافت کرد و در پی دریافت مجوز در ایالات متحده است.
• کراکن اولین شرکت رمزارزی شد که یک حساب اصلی در فدرال رزرو افتتاح کرد.
• ۱۱ شرکت ظرف مدت ۸۳ روز برای دریافت مجوز بانک امانی OCC درخواست دادند، از جمله: Circle, Ripple, BitGo, Paxos, Fidelity, Bridge, Crypto.com, Morgan Stanley, Payoneer, Zerohash, Protego

بیش از ۵۰ بانک دیجیتال رمزارزی راه‌اندازی شده‌اند. پیش‌بینی می‌شود که تا سال ۲۰۲۶، بازار جهانی بانکداری دیجیتال به ۵۵۲ میلیارد دلار برسد (بر اساس داده‌های شرکت تحقیقات تجاری).

ما تلاش می‌کنیم چشم‌انداز بانکداری دیجیتال را ترسیم کنیم—نه فقط اینکه چه کسی چه چیزی را توسعه می‌دهد، بلکه اینکه چه کسی مدل اقتصادی پایداری برای بقا دارد.

درگیری‌های اصلی

دو تضاد مرکزی چشم‌انداز رقابتی بانکداری دیجیتال را شکل می‌دهند.

اولین درگیری اقتصادی است. ۷۶٪ از بانک‌های دیجیتال سنتی زیان‌ده هستند. آن‌هایی که موفق می‌شوند (نوبانک، ریولوت، سوفی) سودآوری را نه از طریق هزینه‌های کارت، بلکه از طریق سبد وام‌ها و درآمد خالص بهره به دست می‌آورند. هزینه‌ها صرفاً یک پل هستند؛ اعتبار کسب‌وکار اصلی است.

اکنون، بانک‌های دیجیتال رمزارزی با کارمزدها و بازپرداخت نقدی وارد رقابت شده‌اند، که دقیقاً همان مدل درآمدی است که به شکست نسل اول شرکت‌های فین‌تک منجر شد. استیبل‌کوین‌ها اوضاع را تشدید می‌کنند: آنها حاشیه سود معاملات ارزی را به تقریباً صفر کاهش می‌دهند.

درگیری دوم مربوط به حق انتخاب کاربر است. جامعه رمزارز از خودنگهداری، بازده دیفای و کیف‌پول‌های غیرنگهداری تمجید می‌کند. اما حجم تراکنش‌های کارت بانکی آن-چین داستان متفاوتی را روایت می‌کند. بخش اعظم هزینه‌های کارت‌های کریپتو از طریق پلتفرم‌های نگهبانی انجام می‌شود، نه به این دلیل که کاربران از خودنگهداری بی‌خبرند، بلکه به این دلیل که وقتی صرفاً می‌خواهید یک فنجان قهوه بخرید، تجربه‌ای بدون دردسر بر پیگیری حاکمیت پولی ارجحیت دارد.

تاریخ معمولاً از این الگو پیروی می‌کند: همان‌طور که وب‌میل پیش از ایمیل رمزگذاری‌شده، دراپ‌باکس پیش از ذخیره‌سازی خودمیزبان و بازارهای حضانت پیش از دیفای قرار داشتند—اینکه آیا بانک‌های دیجیتال رمزارزی نیز همین مسیر را طی خواهند کرد، همچنان یک سؤال باز است.

چهار نمونه اولیه بانک‌های دیجیتال

به جای تقسیم‌بندی بر اساس «وب ۲ و وب ۳» (که تنها به فناوری اشاره دارد و هیچ بینشی در مورد مدل‌های کسب‌وکار ارائه نمی‌دهد)، دیدگاه مفیدتر این است که به خندق رقابتی، اقتصاد واحد و سقف یک بانک دیجیتال بپردازیم.

یک. اول کسب‌وکار بانکی، سپس کریپتو-دوستانه

نقطهٔ اصلی سودآوری بانک‌های دیجیتال در درآمد اعتباری و تبدیل ترافیک نهفته است، نه صرفاً ایفای نقش به‌عنوان یک کانال پرداخت.

نوبانک درآمد ۱۵.۸ میلیارد دلاری را برای سال مالی ۲۰۲۵ گزارش کرد که ۸۵ درصد آن از محل درآمد بهره بوده است. سود کارت اعتباری ۴٫۶ میلیارد دلار و سود وام ۴٫۸ میلیارد دلار بود. درآمد ماهانه به ازای هر کاربر فعال به ۱۵ دلار رسید، در حالی که هزینه‌های خدمات تنها ۰.۸۰ دلار بود، که منجر به بازدهی ۱۹ برابری شد. سوفی در سال ۲۰۲۲ مجوز بانکی دریافت کرد، به طوری که درآمد خالص بهره سه‌ماهه آن طی چهار سال از ۹۴.۹ میلیون دلار به ۶۱۷ میلیون دلار افزایش یافت و هزینه‌های سپرده ۱۸۱ واحد پایه کمتر از هزینه‌های تأمین مالی انباری بود که منجر به صرفه‌جویی سالانه تقریباً ۶۸۰ میلیون دلاری شد. رولوت در سال ۲۰۲۴ به درآمدی معادل ۳.۱ میلیارد پوند در پنج حوزه کسب‌وکار دست یافت، به طوری که هیچ یک از حوزه‌های کسب‌وکار به تنهایی بیش از ۳۰ درصد از کل درآمد را به خود اختصاص نداد و حوزه کسب‌وکار معاملات/ثروت آن نسبت به سال قبل ۲۹۸ درصد رشد کرد.

بانک‌های دیجیتال دارای مجوز عمداً استیبل‌کوین‌ها را به حوزه پرداخت محدود می‌کنند، زیرا دفتر وام منبع پایداری اقتصادی آنهاست. ریولوت هنوز بازده موجودی استیبل‌کوین را معرفی نکرده است؛ مشارکت آن در آزمون sandbox سازمان رفتار مالی بریتانیا (FCA) در فوریهٔ ۲۰۲۶ شامل استفاده از استیبل‌کوین‌های اختصاصی به‌عنوان زیرساخت پرداخت بود، نه به‌عنوان محصولات پس‌انداز. استیبل‌کوین SoFi (SoFiUSD، راه‌اندازی‌شده در دسامبر ۲۰۲۵) از طریق شبکه مسترکارت به‌عنوان یک کانال تسویه عمل می‌کند.

این محدودیت بر اساس شرایط خاص بازار است: بازده‌های آن-چین در حال حاضر فاقد رقابت‌پذیری هستند. بازده USDC در Aave v3 اخیراً ۲.۶٪ APY بود که کمتر از ۳.۳٪ APY پس‌انداز SoFi و ۴.۲۵٪ Revolut Ultra است. با این حال، بازده‌های آن-چین مشمول فشرده‌سازی چرخه‌ای هستند. در دوره‌های فعالیت پررونق دیفای، بازده Aave USDC به ۸-۱۰٪ رسید و بازده Ethena که تحت تأثیر نرخ‌های تأمین مالی بود، حتی بالاتر بود. این شکاف دوره‌ای است و وقتی دوباره گسترش یابد، پویایی‌های رقابتی متناسب با آن تغییر خواهند کرد.

۲. ابر اپلیکیشن‌های تجاری و اجتماعی

مرکادوپائو، گرب، وی‌چت، علی‌پی آنها در ابتدا قصد تأسیس بانک نداشتند، بلکه امور مالی را در کاربردهای تجاری خود ادغام کردند. خندق خود محصول نیست، بلکه کانال‌های توزیع و داده‌های رفتاری است که به آن‌ها امکان می‌دهد ارزیابی‌های اعتباری را دقیق‌تر از هر بانکی انجام دهند.

درآمد اعتباری MercadoPago از ۲۴۶ میلیون دلار در سال ۲۰۲۰ به ۵.۹ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۵ افزایش یافت که رشد ۲۴ برابری را در طول پنج سال نشان می‌دهد. پورتفوی وام گریب از ۱۸۵ میلیون دلار در سال ۲۰۲۲ به ۱.۳ میلیارد دلار تا پایان سال ۲۰۲۵ افزایش یافت و درآمد خدمات مالی آن به ۳۴۸ میلیون دلار در سال مالی ۲۰۲۵ رسید.

هر دو به بررسی استیبل‌کوین‌ها پرداخته‌اند. MercadoPago، Meli Dólar (MUSD) را در برزیل راه‌اندازی کرد و به شیلی و مکزیک گسترش داد، اما ارزش بازار در گردش MUSD تنها ۶۵ میلیون دلار است که کمتر از ۰.۴٪ از مجموع دارایی‌های تحت مدیریت ۱۹ میلیارد دلاری آن است. گرب برای تسویه‌های استیبل‌کوین با استری‌تس‌ایکس (StraitsX) همکاری کرد و به گردشگران این امکان را می‌دهد که با استفاده از استیبل‌کوین XSGD، تسویه‌های آنی دلار سنگاپور (SGD) را در فروشگاه‌های GrabPay در سنگاپور انجام دهند.

هیچ‌یک بازده استیبل‌کوین‌ها را بررسی نکرده‌اند. این نقطهٔ تحول‌آفرین برای بازیگران بومی رمزارز است و بزرگ‌ترین شکاف دست‌کم‌گرفته‌شده در این حوزه است.

شایان ذکر است که ووپ در اینجا. در حال حاضر این یک بانک دیجیتال نیست، بلکه یک بازار برای خالقان است. با این حال، پس از آنکه تتر ۲۰۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری کرد (که ارزش آن را ۱.۶ میلیارد دلار برآورد می‌کند)، سازندگان می‌توانند USDT را بپذیرند، استیبل‌کوین‌ها را نگهداری کنند و بدون بانک تسویه کنند. ادغام پلازما با آوه، بازدهی استیبل‌کوین را فراهم می‌کند و مخاطبی متشکل از ۱۸.۴ میلیون کاربر و ۳ میلیارد دلار درآمد سالانه برای سازندگان را هدف قرار می‌دهد. MercadoPago در سال ۲۰۰۳ نیز بانک دیجیتال نبود، بلکه صرفاً ضامن شخص ثالث برای بازار بود—روابط مالی همراه با تجارت به وجود می‌آیند. وُپ در حال حاضر در همان مرحلهٔ اولیه قرار دارد و از روز اول بر بستر یک شبکهٔ رمزارزی ساخته شده است.

پیامد این موضوع برای بانک‌های دیجیتال کارت‌محور این است که پایدارترین روابط مالی ممکن است اصلاً با امور مالی آغاز نشود، بلکه با تجارت الکترونیک شروع شود.

۳. اول معامله

رابین‌هود، کوین‌بیس، بایننس، کراکن، بای‌بیت، اوکی‌ایکس—از معاملات متمرکز رمزارز آغاز کرده و به سمت بانکداری رمزارزی گسترش می‌یابند. هر پلتفرم در این گروه صراحتاً در حال ساخت یک لایه بانکی است تا درآمدی تولید کند که به بازارهای صعودی وابسته نباشد.

رابین‌هود کامل‌ترین تجلی است: دارایی‌های کل حدود ۷۰ درصد نسبت به سال گذشته رشد کرده و به ۳۲۴ میلیارد دلار رسیده است، در حالی که سپرده‌های خالص به رکورد ۶۸ میلیارد دلار رسیده‌اند. کوین‌بیس با شدت در حال ورود به حوزه بانکداری دیجیتال است: بلاک‌چین لایه ۲ خود (بیس)، یک کیف‌پول با قابلیت کارت، وام‌های تضمین‌شده با ارز دیجیتال مبتنی بر مورفو، وام مسکن بیت‌کوین در همکاری با بتِر و یک درخواست مجوز تراست در حال بررسی. کراکن هم دارای مجوز تراست است و هم حساب مستر فدرال رزرو.

این پلتفرم‌ها از درآمد معاملاتی آغاز می‌شوند که از قبل از اقتصاد مقیاس بهره‌مند است و خدمات بانکی را بر روی آن می‌افزایند. بانک‌های دیجیتال استیبل‌کوین، از سوی دیگر، رویکردی کاملاً مخالف در پیش می‌گیرند: با کارمزدهای ناچیز شروع می‌کنند و امیدوارند همه چیز را روی آن لایه‌بندی کنند—کاری که بسیار دشوارتر است.

۴. اولین استیبل‌کوین (بومی رمزارز)

Ether.fi، Gnosis Pay، RedotPay، KAST، Holyheld، Bleap، Ready، Tria، Cypher، Payy و ده‌ها مورد دیگر. این پلتفرم‌ها از هزینه‌های عملیاتی پایین استیبل‌کوین‌ها و قابلیت ترکیب‌پذیری دیفای به عنوان زیرساخت محصول پشتیبان بهره می‌برند. پیشنهاد ارزش آنها روشن است: خودنگهداری؛ بازده دیفای (۵ تا ۱۵ درصد APY در بازارهای فعال، ۳ تا ۴ درصد پس‌انداز سنتی)؛ پرداخت‌های تقریباً آنی فرامرزی مبتنی بر استیبل‌کوین‌ها با کارمزد بسیار کم ارز خارجی؛ و قابلیت حمل جهانی بدون محدودیت جغرافیایی.

بانک‌های دیجیتال که استیبل‌کوین را در اولویت قرار می‌دهند، آشکارترین مزایای ساختاری را در بازارهای نوظهور و موارد استفاده فرامرزی دارند. اما نقاط ضعف نیز به همان اندازه واقعی هستند: هیچ‌کدام در مقیاس‌پذیری وام‌های بدون تضمین موفقیتی به دست نیاورده‌اند؛ آن‌ها بر نازک‌ترین لایه سود (کارمزدها) رقابت می‌کنند، در حالی که با بازپرداخت نقدی تأمین‌شده از طریق توکن، هزینه جذب کاربر را یارانه می‌دهند؛ استیبل‌کوین‌ها اوضاع را بدتر می‌کنند—سودهای ارز خارجی و کارمزدهای تسویه را تقریباً به صفر می‌رسانند و منابع درآمدی که بانک‌های دیجیتال اولیه را حفظ می‌کنند، فرسایش می‌دهند.

زیرساخت

اکثر بانک‌های دیجیتال رمزارزی صرفاً رابط‌های کاربری هستند که بر بستر زیرساخت مشترک ساخته شده‌اند. درک این پشته فناوری برای ارزیابی خندق‌های رقابتی آن‌ها حیاتی است.

شبکه‌های کارت (ویزا، مسترکارت): اگرچه تعداد پروژه‌ها تقریباً برابر است (هر کدام بیش از ۱۳۰ پروژه)، ویزا از طریق مشارکت‌های اولیه با ارائه‌دهندگان زیرساخت بومی رمزارز، بیش از ۹۰ درصد از حجم تراکنش‌های کارت بانکی روی زنجیره را به خود اختصاص داده است. این موضوع ریسک یک نقطهٔ شکست واحد را برای کل صنعت به همراه دارد—اگر ویزا سیاست‌های پروژهٔ رمزارز خود را تغییر دهد، توسعه را کند کند یا نرخ‌ها را افزایش دهد، محاسبات اقتصادی کل صنعت می‌تواند یک‌شبه تغییر کند.

نهادهای صادرکننده (رین، ریپ، بانکس، استریتس‌ایکس): پل تنظیم‌شده میان دنیای آن-چین و امور مالی سنتی. مهم‌ترین تحول ساختاری ظهور مؤسسات صادرکننده تمام‌پشته است؛ این شرکت‌ها مستقیماً عضویت‌های اصلی ویزا/مسترکارت را در اختیار دارند و از طریق دور زدن بانک‌های حامی سنتی عمل می‌کنند.

اکثر بانک‌های دیجیتال رمزارزی از همان زیرساخت پشتیبان استفاده می‌کنند. Rain از Ether.fi، RedotPay و کارت Avalanche پشتیبانی می‌کند. اگر رین با یک خرابی فنی، مشکل نظارتی یا تغییر استراتژیک مواجه شود، کل صنعت تحت تأثیر قرار خواهد گرفت. گزارشی از Solus Partners که ۱۹ پلتفرم را تحلیل می‌کند، نشان می‌دهد که تمرکز زیرساخت و وابستگی به فروشنده ریسک‌های سیستمی هستند—این دقیقاً همان ریسک سیناپس بانک‌های دیجیتال رمزارزی است.

(توجه: سیناپس یک شرکت زیرساخت فین‌تک آمریکایی است که در سال ۲۰۲۴ به دلیل شکاف تأمین مالی ورشکستگی خود را اعلام کرد. این امر منجر به مسدود شدن وجوه کاربران ده‌ها پلتفرم شریک شد که به خدمات آن متکی بودند و به یک مورد هشداردهنده برجسته برای این صنعت در مورد خطر تمرکز در زیرساخت‌ها تبدیل گردید.

تهدید استیبل‌کوین‌های بومی کیف‌پول

یک پویایی رقابتی که اغلب نادیده گرفته می‌شود: ارائه‌دهندگان بزرگ کیف‌پول، استیبل‌کوین‌های خود را به‌طور خاص برای تأمین مالی هزینه‌های کارت بانکی صادر می‌کنند و اکوسیستم‌های بسته ایجاد می‌کنند تا ارزشی را که در غیر این صورت به دست بانک‌های دیجیتال مستقل می‌رسید، تصاحب کنند.

تا پایان سه‌ماهه سوم ۲۰۲۵، متامسک mUSD و فانتوم CASH را راه‌اندازی کردند که هر دو به‌عنوان مکانیزم‌های تأمین مالی برای محصولات کارت اعتباری مربوطه طراحی شده‌اند. این کیف‌پول‌ها به نگهداری USDC یا USDT توسط کاربران متکی نیستند، بلکه یک چرخه بسته ایجاد می‌کنند—کاربران دارایی‌های خود را به استیبل‌کوین‌های بومی کیف‌پول تبدیل می‌کنند که سپس برای هزینه‌های کارت استفاده می‌شوند. داده‌های اولیه مسیرهای کاملاً متفاوتی را نشان می‌دهد: CASH فانتوم به‌طور پیوسته از حدود ۲۵ میلیون دلار در سپتامبر به حدود ۱۰۰ میلیون دلار تا اواخر دسامبر افزایش یافت؛ mUSD متامسک اوج خود را در اوایل اکتبر با نزدیک به ۱۰۰ میلیون دلار تجربه کرد و سپس به حدود ۲۵ میلیون دلار کاهش یافت که نشان‌دهنده کاهش ۷۵ درصدی است.

اگر کیف‌پول‌ها با موفقیت، استیبل‌کوین‌های بومی خود را به منبع پیش‌فرض وجوه تبدیل کنند، کارمزدهای کانال، اسپردهای فارکس و درآمد ذخیره‌ای توسط خود پلتفرم‌های کیف‌پول تصاحب خواهد شد. متامسک، فانتوم و کوین‌بیس والت از پیش با کاربران رابطه‌ای برقرار کرده‌اند—افزودن قابلیت‌های بانکداری دیجیتال، توسعه‌ای در خط تولید آن‌هاست، نه محصولی جدید. بنابراین بانک‌های دیجیتال رمزارزی مستقل ممکن است بخش قابل‌توجهی از ارزش پیشنهادی خود را از دست بدهند.

معضل اقتصادی

۷۶٪ از بانک‌های دیجیتال سنتی زیان‌ده هستند. بانک‌های دیجیتال کریپتونیزه‌شده همان مدل معیوب را به ارث می‌برند—و استیبل‌کوین‌ها اوضاع را بهتر نمی‌کنند، بلکه بدتر می‌کنند. درس بازیگران بانک‌محور روشن است: پرداخت‌ها صرفاً یک کانال توزیع هستند، نه کسب‌وکار اصلی. سهم ۸۵ درصدی نوبانک از درآمد بهره این موضوع را ثابت می‌کند؛ گسترش حاشیه سود بهره خالص (NIM) سویی‌فای که ناشی از مجوز است، آن را تأیید می‌کند. در نظر گرفتن هزینه‌های کارت بانکی به‌عنوان موتور اصلی درآمد برای بانک‌های دیجیتال رمزارزی، مانند ساختن بر روی شن است.

یک مدل پایدار، استفاده از کارت‌های بانکی به عنوان کانالی برای جذب کاربر و کسب درآمد از طریق امور مالی آن-چین با حاشیه سود بالاتر است: بازده‌های دیفای، تراکنش‌های صرافی، محصولات ساختاریافته و وام‌دهی.

پنج عامل تحول‌آفرین

یک. امتیازدهی اعتباری آن-چِین

در دنیای رمزارزها، تاریخچه تراکنش کیف پول، الگوهای استفاده از دیفای، رفتار بازپرداخت در پروتکل‌های وام‌دهی، مدت‌زمان استیکینگ، تعداد تراکنش‌ها و تنوع پروتکل‌ها می‌توانند همگی به عنوان ورودی برای ارزیابی‌های اعتباری مورد استفاده قرار گیرند. هیچ بانک دیجیتال رمزارزی تاکنون این کار را در مقیاس وسیع انجام نداده است. هر کسی که ابتدا این را کشف کند، الگوی نوبانک را در زیرساخت زنجیره‌ای بدون نیاز به مجوز بازتولید خواهد کرد.

۲. کسب مجوزهای کامل بانکی توسط شرکت‌های بومی رمزارز

نه مجوزهای سپرده (محدود به نگهداری)، بلکه مجوزهای کامل که امکان پذیرش سپرده و اعطای وام را فراهم می‌کنند. این امر به شرکت‌های بومی رمزارز امکان می‌دهد تا سبد وام‌هایی را با تأمین مالی از طریق سپرده‌های استیبل‌کوین ایجاد کنند، با هزینه‌ای کمتر از تسهیلات تأمین مالی انباری.

۳. شفافیت نظارتی در مشروعیت بازده‌ها

جهت‌گیری نظارتی در بازارهای اصلی یکسان است: صادرکنندگان استیبل‌کوین مجاز به پرداخت سود نیستند. هم ایالات متحده و هم اروپا این خط قرمز را به‌وضوح ترسیم کرده‌اند و بازارهای بزرگ آسیایی مانند ژاپن، سنگاپور و هنگ‌کنگ نیز مواضع محافظه‌کارانه مشابهی اتخاذ کرده‌اند.

۴. مالیه مبتنی بر عامل

نمایندگان هوش مصنوعی عملیات مالی را از طرف کاربران انجام می‌دهند—توازن مجدد سبدها، بهینه‌سازی بازده‌ها، مدیریت پرداخت‌ها، اجرای استراتژی‌های بین‌پروتکلی. مسترکارت در سال ۲۰۲۴ شش شریک رمزارزی داشت و این تعداد تا سال ۲۰۲۵ به بیش از ۲۵ افزایش یافت. ویزا سرویس Smart Business Connect را راه‌اندازی کرد که به نمایندگان هوش مصنوعی اجازه می‌دهد از طرف کاربران در فروشگاه‌های جهانی خرید کنند. هرکس بهترین زیرساخت نمایندگی را بر روی شبکه‌های استیبل‌کوین بسازد، موج بعدی ترافیک در تجارت الکترونیک را به دست خواهد آورد.

پنج. یکپارچه‌سازی عملیات آن-چین

بانک‌های دیجیتال رمزارزی در حال حاضر همچنان به شبکه‌های کارت وابسته‌اند، اما فناوری‌های پایانه‌های پرداخت که از آن‌ها عبور می‌کنند، هم‌اکنون وجود دارند: پرداخت‌های کد QR برای تسویه‌های استیبل‌کوین، پرداخت‌های لمسی NFC بدون دخالت اپل پی یا گوگل پی، و تسویه آن-چین برای تراکنش‌های کارت فیزیکی. پروژه‌هایی مانند OpenPasskey (مبتنی بر Base) ثابت می‌کنند که این مسیر قابل اجراست: مالکیت یک IIN صادرشده توسط ISO، رمزنگاری P-256 و کارت‌های کریپتو کاملاً بدون نگهبانی—سه روش پرداخت، بدون ویزا، بدون بانک.

چه کسی برنده خواهد شد؟

ما هنوز نمی‌دانیم. اما متغیرهای کلیدی برای پیروزی و شکست از پیش مشخص شده‌اند.

بانک‌های دیجیتال دارای مجوز، مدل‌های اقتصادی خود را اثبات کرده‌اند و در زمینه‌هایی که اعتبار، روابط کاربران را شکل می‌دهد—در اکثر بازارهای توسعه‌یافته—برتری دارند. بانک‌های دیجیتال مبتنی بر استیبل‌کوین، دلارهای قابل حمل در سطح جهانی، استیبل‌کوین‌های محلی در بازارهای نوظهور، دسترسی به بازده دیفای و پاداش‌های گذشته‌نگر را ارائه می‌دهند، اما داده‌های فعلی نشان می‌دهد که کاربران همچنان سادگی و سهولت استفاده را بر ایده‌آل‌های بومی رمزارز ترجیح می‌دهند. شرکت‌کنندگانی که در حوزه تجارت جای گرفته‌اند ممکن است عمیق‌ترین خندق‌ها را داشته باشند، زیرا از پیش کانال‌های توزیع را کنترل می‌کنند—اما افزودن قابلیت‌های رمزارز به زیرساخت‌های بالغ پرهزینه است، نیازمند آموزش کاربران است و تا حد زیادی به شفافیت مقرراتی وابسته است.

ارزش به‌دست‌آمده در لایه زیرساخت (نهادهای صادرکننده، نگه‌داری، سپرده‌گذاری و برداشت فیات، سامانه‌های بانکداری هسته‌ای، تسویه‌های بلاک‌چین، احراز هویت/مبارزه با پول‌شویی) قطعاً از هر برند مصرف‌کننده فراتر خواهد رفت. بیش از ۴۰ کارت استیبل‌کوین در عرصهٔ بازپرداخت نقدی تأمین‌شده از طریق توکن‌ها با یکدیگر رقابت می‌کنند، بدون اینکه حصار رقابتی واقعی داشته باشند و از مجموعه یکسانی از زیرساخت‌ها استفاده می‌کنند که بیشتر آن‌ها تا دو سال آینده دوام نخواهند آورد.

چشم‌انداز بانکداری دیجیتال رمزارزی در یک نقطه عطف قرار دارد.