گوگل، سِرِکل و استرایپ گرد هم می‌آیند تا به هوش مصنوعی اجازه خرج‌کردن پول بدهند: شادی‌ها و نگرانی‌های غول‌های پرداخت در سه‌ماهه اول ۲۰۲۶

نویسنده | کاوری

ویرایشگر | Sleepy.md

در سه ماه اول سال ۲۰۲۶، فعالان حوزه پرداخت اوقات رضایت‌بخشی را تجربه کردند.

در ۱۱ ژانویه، گوگل پروتکل تجارت همگانی (UCP) را در کنفرانس فدراسیون ملی خرده‌فروشی در ایالات متحده رونمایی کرد و تلاش کرد تا زبان مشترکی برای تجارت با عامل‌های هوش مصنوعی تعریف کند. در همان هفته، Revolut اعلام کرد که جزو اولین روش‌های پرداخت اتحادیه اروپا سازگار با Google AP2 است، PayPal خرید شرکت همگام‌سازی دایرکتوری فروشندگان Cymbio را فاش کرد و Mastercard مجموعه Agent Suite را راه‌اندازی کرد.

در ماه فوریه، کوین‌بیس رسماً کیف‌پول‌های آژنتیک را معرفی کرد که به آژنت‌های هوش مصنوعی امکان می‌دهد تا برای هزینه‌کرد، کسب درآمد و معاملهٔ مستقل دارایی‌های رمزنگاری‌شده، کیف‌پول‌های اختصاصی خود را داشته باشند. پروتکل x402 که به‌طور عمیق با اکوسیستم گوگل یکپارچه شده است، تاکنون بیش از ۵۰ میلیون تراکنش را پردازش کرده است.

ماه مارس شاهد شتابی از فعالیت‌ها بود. Circle از Nanopayments رونمایی کرد، Ramp کارت‌های Agent را راه‌اندازی کرد، Mastercard به‌طور علنی خرید شرکت زیرساخت استیبل‌کوین BVNK را به ارزش حداکثر ۱.۸ میلیارد دلار اعلام کرد و شبکه اصلی Tempo که توسط Stripe و Paradigm پرورش یافته بود، همزمان با رونمایی از پروتکل Machine Payments (MPP) راه‌اندازی شد.

در این سه ماه، دوازده حرکت مهم با آمیزهٔ شادی و نگرانی رخ داد. این رویدادها ممکن است پراکنده به نظر برسند، اما همگی به یک تغییر ساختاری واحد اشاره دارند: وقتی هزینه تراکنش‌های ماشین‌به‌ماشین به صفر نزدیک می‌شود، دشمن واقعی غول‌های پرداخت دیگر یکدیگر نیستند، بلکه خودِ صفر بودن هزینه است.

مروری بر رویدادهای کلیدی

در عصر بدون هزینه، هیچ‌کس تسلط ندارد.

فقط شش ماه پیش، داشتیم بحث می‌کردیم که چه کسی برای عامل‌های هوش مصنوعی قانون‌گذاری خواهد کرد. استرایپ با ACP، گوگل با AP2 و مسترکارت با Agent Pay—این سه مسیر هر یک برنامه‌های خود را دنبال کردند و برای کسب اختیار تعریف همان پیشنهاد با یکدیگر رقابت کردند.

اکنون این جنگ عملاً به پایان رسیده است، نه به این دلیل که یک طرف پیروز شده باشد، بلکه به این دلیل که همه دریافته‌اند هیچ برنده‌ی واحدی وجود نخواهد داشت.

معرفی اخیر UCP توسط گوگل، تمام استانداردهای اصلی را که مسئول جستجوها و معاملات تجاری در اکوسیستم جمینای هستند، یکپارچه می‌کند. MPP استرایپ که با تمپو عرضه شد، همچنین از یکپارچه‌سازی سیستم‌های مسترکارت و ویزا پشتیبانی می‌کند و پرداخت‌های خودکار ماشین‌به‌ماشین را تسهیل می‌نماید. سرویس Agent Pay مسترکارت، تأییدیه قابل حسابرسی را برای تراکنش‌های با ارزش بالا مدیریت می‌کند.

قبلاً جنگ قلمرو بود، حالا مرزبندی قلمرو است. ماهیت موقتی چشم‌انداز لایه پروتکل به این معناست که رقابت سرنوشت‌ساز به جای دیگری منتقل شده است.

بیایید نگاهی بیندازیم به مجموعه‌ای از داده‌ها که توسط Enterprise Onchain منتشر شده است. در ۹ ماه گذشته، عامل هوش مصنوعی ۱۴۰ میلیون تراکنش به ارزش کل ۴۳ میلیون دلار را با ۹۸.۶٪ استفاده از USDC تکمیل کرده است. میانگین مبلغ هر تراکنش ۰.۳۱ دلار است و تعداد کل تراکنش‌های عامل هوش مصنوعی از ۴۰۰٬۰۰۰ فراتر رفته است.

بیایید اهمیت این اعداد را واکاوی کنیم.

اول، تراکنش‌های مستقل ماشین. ۱۴۰ میلیون تراکنش بدون دخالت انسان، تأیید بانک یا احراز هویت کارت اعتباری. از کد به کد و پروتکل به پروتکل، فرایندهایی که زمانی نیازمند امضاهای انسانی، تطبیق و تسویه بودند، اکنون به‌طور خودکار توسط ماشین‌ها اجرا می‌شوند.

دوم، مبالغ بسیار کم تراکنش. با میانگین مبلغ تراکنش ۰.۳۱ دلار، بیشتر این پرداخت‌ها ریزپرداخت‌هایی در سناریوهایی مانند فراخوانی‌های API، خرید منابع محاسباتی و دسترسی به داده‌ها هستند. در سیستم پرداخت سنتی، چنین تراکنش‌هایی هرگز رخ نمی‌دادند زیرا حداقل کارمزد تراکنش در هر شبکه کارت از مبلغ تراکنش بیشتر می‌شد.

سوم، نزدیک شدن به هزینه صفر. در ترکیب با پروتکل x402، پرداخت‌ها مستقیماً در درخواست‌های HTTP تعبیه می‌شوند. Circle Nanopayments ده‌ها هزار پرداخت کوچک آف‌چین را تجمیع می‌کند و به‌صورت دوره‌ای به‌صورت دسته‌ای روی‌چین تسویه می‌نماید، هزینه‌های گاز تراکنش‌های تکی توسعه‌دهندگان را به صفر می‌رساند و هزینه‌های تسویه روی‌چین را به لایه تسویه دسته‌ای Circle منتقل می‌کند.

معاملات بین ماشین‌ها، بدون صفحات تسویه حساب، بدون درگاه‌های پرداخت، بدون واسطه — این منبع اضطراب است.

البته، در حال حاضر هزینه صفر تنها در سناریوی خاص تراکنش‌های ریزماشین‌به‌ماشین اعمال می‌شود. استیبل‌کوین‌ها واقعاً آزاد نیستند؛ در شبکه اصلی eth-143">اتریوم، کارمزد گس برای یک تراکنش کوچک استیبل‌کوین ممکن است از ۲۰٪ ارزش تراکنش فراتر رود، به همین دلیل است که استرایپ تمپو را برای حل این مشکل ایجاد کرد.

در عرصه پرداخت‌های مصرف‌کننده، شبکه‌های کارت همچنان برتری‌ای دارند که استیبل‌کوین‌ها نمی‌توانند آن را بازتولید کنند: حفاظت یکپارچه از مصرف‌کننده، تجربه کاربری یکنواخت، و لایه انتزاعی کارت با قابلیت‌های مسیریابی انعطاف‌پذیر در سطح زیربنایی.

با این حال، این ذات اضطراب را تغییر نمی‌دهد. در سناریوی خرده‌پرداخت‌های میکرو ماشین‌به‌ماشین با فرکانس بالا، هزینه صفر هم‌اکنون به یک واقعیت تبدیل شده و این شکاف به‌سرعت در حال گسترش است. دیلویت پیش‌بینی می‌کند که بازار جهانی عامل تا سال ۲۰۳۰ به ۴۵ میلیارد دلار خواهد رسید. این دنیای کاملاً جدیدی از تراکنش‌هاست که شکاف عظیمی را در حاشیه‌های پرداخت‌های سنتی می‌گشاید.

پاسخ‌ها از غول‌ها: از عوارضی‌گیری تا پل‌سازی

در مواجهه با تهدید ارائه خدمات رایگان، غول‌های سنتی پرداخت استراتژی‌های متفاوتی اتخاذ کرده‌اند، اما همگی از یک منطق زیربنایی مشترک پیروی می‌کنند: اگر نتوانند در سناریوهای ریزپرداخت ماشین‌به‌ماشین کارمزد دریافت کنند، آنگاه کنترل پل ارتباطی میان سیستم‌های قدیمی و جدید را در دست خواهند گرفت تا از آن طریق کارمزد بگیرند.

استراتژی ویزا جذب است تا تقابل. تسویه USDC رسماً در ایالات متحده راه‌اندازی شده است و بانک‌های حامی رمزارز مانند کراس ریور بانک و لید بانک استفاده از آن را آغاز کرده‌اند. ویزا دایرکت از پیش‌بارگذاری استیبل‌کوین و پرداخت‌های مستقیم پشتیبانی می‌کند.

به عبارت دیگر، شما می‌توانید از استیبل‌کوین‌ها استفاده کنید، اما لطفاً از خط لوله من استفاده کنید. ویزا همچنین در توسعه MPP مشارکت کرده و پروتکل را به سناریوهای پرداخت با کارت گسترش داده است، که حرکتی معمول در استراتژی «اگر نمی‌توانی آن‌ها را شکست دهی، به آن‌ها بپیوند» است.

مسترکارت ۱.۸ میلیارد دلار برای خرید BVNK هزینه کرد و بدین ترتیب پل ارتباطی بین ارزهای فیات و استیبل‌کوین‌ها را به دست آورد. BVNK تبدیلات استیبل‌کوین فیات را در تمام شبکه‌های اصلی بلاک‌چین در بیش از ۱۳۰ کشور پشتیبانی می‌کند، که این زیرساختی حیاتی برای عصر پرداخت‌های عامل هوش مصنوعی است.

پاسخ یورن لامبرت، مدیر ارشد محصول مسترکارت، به تهدید استیبل‌کوین‌ها برای کسب‌وکار کارت بسیار صریح بود: هیچ مشکلی در کسب‌وکار کارت وجود ندارد و این اکتساب برای گسترش به حوزه‌های جدید مانند حواله‌های ارزی است. با این حال، منطق عمیق‌تر این است که با افزایش سریع حجم تراکنش‌های استیبل‌کوین، کنترل پل تسویه بین ارزهای فیات و استیبل‌کوین‌ها به معنای کنترل نقطهٔ گلوگاهی جریان ارزش است.

استرایپ بلندپروازی‌ای بزرگ دارد. این ارز دیجیتال دارای بلاک‌چین اختصاصی Tempo، پروتکل MPP اختصاصی و پلتفرمی به نام Open Issuance است که به کسب‌وکارها اجازه می‌دهد استیبل‌کوین‌های خود را صادر کرده و درآمد ذخیره‌ای را سهیم شوند، که نمونه‌ای بارز از یکپارچگی عمودی است.

ترکیب Tempo + MPP + صدور آزاد به این معناست که استرایپ دیگر صرفاً یک پردازشگر پرداخت نیست؛ بلکه در حال تبدیل شدن به یک اپراتور زیرساخت برای عصر پرداخت‌های عامل هوش مصنوعی است.

پی‌پال مسیر متفاوتی را در پیش گرفت. تملک شرکت Cymbio نه برای کنترل جریان پرداخت بلکه برای کنترل توزیع کاتالوگ‌های فروشندگان بود. توانایی اصلی سایمبیو فناوری همگام‌سازی فروشگاه است که امکان همگام‌سازی کاتالوگ محصولات یک فروشنده را با یک کلیک در چندین سطح خرید هوش مصنوعی فراهم می‌کند، به این معنی که فروشندگان کوچک و متوسط دیگر نیازی به سازگار شدن جداگانه با هر پلتفرم هوش مصنوعی ندارند.

وقتی عامل‌های هوش مصنوعی جایگزین انسان‌ها در کشف محصولات می‌شوند، اینکه آیا کاتالوگ محصولات یک فروشنده توسط هوش مصنوعی قابل مشاهده باشد یا نه، به مسئله‌ای حیاتی تبدیل می‌شود. پی‌پال شرط بسته است که در عصر تجارتِ نماینده، کشف شدن توسط یک نماینده به خودی خود ارزشمند است.

یک وضعیت میانی جالب «کارت‌های نماینده رمپ» است که یک کارت مجازی در اختیار یک عامل هوش مصنوعی قرار می‌دهد که همچنان از قوانین شبکه کارت ویزا پیروی می‌کند، اما هر تراکنش به‌صورت پویا و بدون افشای اطلاعات واقعی کارت تأیید می‌شود و در واقع کارت‌های هزینه شرکتی را به کیف‌پول‌های عامل تبدیل می‌کند.

اینکه آیا این ادامه‌ی پرداخت‌های سنتی است یا تدبیری موقت در دوره‌ی گذار، هنوز نامشخص است. اگر شکل غالب تراکنش‌های ماشین‌به‌ماشین در نهایت به سمت مسیر بومی استیبل‌کوین حرکت کند، آنگاه کارت‌های نماینده ممکن است آخرین فرصت برای شبکه‌های کارت سنتی جهت مرتبط ماندن در عصر جدید باشند.

دوران جدید: چگونه پول دربیاوریم؟

یک سؤال بی‌پاسخ مانده است. در مسیر بدون هزینه، تراکنش‌ها خودشان کارمزد تولید نمی‌کنند. خب، چه کسی پول درمی‌آورد؟

پرداخت‌های نانو Circle به هزینه‌های خدمات زیرساختی متکی هستند، صدور آزاد Stripe به درآمدهای صندوق ذخیره متکی است و مسترکارت، پس از خرید BVNK، از خدمات تبدیل بین ارزهای فیات و استیبل‌کوین‌ها سود می‌برد.

هر سه مدل کارمزد ویژگی مشترکی دارند: انتقال نقطهٔ کارمزد از خود تراکنش به شرایطی که تراکنش در آن انجام می‌شود. اساساً، این بیشتر شبیه رانت زیرساختی است تا مالیات تراکنشی.

این نشان‌دهنده یک تغییر بنیادین در مدل‌های کسب‌وکار است. در پنجاه سال گذشته، خندق شبکه‌های پرداخت، اثرات شبکه‌ای بوده است. هرچه تاجران بیشتر باشند، مصرف‌کنندگان تمایل بیشتری به استفاده از آن دارند؛ هرچه مصرف‌کنندگان بیشتر باشند، تاجران بیشتری باید به آن بپیوندند، و این چرخهٔ خودشتاب از حقوق کمیسیون ناشی از مقیاس سود می‌برد.

در دنیای تراکنش‌های ماشین‌به‌ماشین، این چرخ‌دندهٔ چرخشی شکست خورده است. ماشین‌ها تنها به یک لایه تسویه پایدار، قابل برنامه‌ریزی و کم‌هزینه نیاز دارند و هر کسی که بتواند این را فراهم کند، ارائه‌دهنده زیرساخت جدید می‌شود.

بقای غول‌های پرداخت مسئله بزرگی نیست. آنچه واقعاً حل‌نشده باقی می‌ماند این است که وقتی کمیسیون اهمیت خود را از دست بدهد، قدرت در صنعتی که برای حفظ کنترل به کمیسیون متکی بوده، به کجا منتقل می‌شود.