آیا هوش مصنوعی همه چیز را در دست می‌گیرد، زیرا رمزنگاری برای انسان‌ها طراحی نشده است؟

عنوان اصلی: کریپتو برای انسان‌ها ساخته نشده است
نویسنده اصلی: @hosseeb
ترجمه: پگی، بلاک بیتس

یادداشت سردبیر: بیش از یک دهه است که دنیای کریپتو همیشه بین «امکان‌پذیر» و «سخت برای استفاده» در نوسان بوده است: از نظر فنی بی‌نقص، اما همیشه باعث می‌شود مردم عادی احساس عصبی، ناآشنا و حتی ترس کنند. از نظر حسیب (شریک مدیریتی Crypto VC Dragonfly Capital)، مشکل ممکن است در شکست کریپتو نباشد، بلکه در این واقعیت است که ما همیشه به «کاربران اشتباه» اجازه داده‌ایم که مستقیماً از آن استفاده کنند. خطرات، پیچیدگی‌ها و هزینه‌های اشتباهاتی که بارها مورد انتقاد قرار گرفته‌اند، نقص‌های طراحی نیستند، بلکه شکلی هستند که به طور طبیعی توسط سیستمی که برای ماشین‌ها ساخته شده است نه انسان‌ها، ارائه می‌شوند.

همچنان که عوامل هوش مصنوعی به تدریج به مجری اصلی رفتارهای مالی تبدیل می‌شوند، منطق ارزش ارزهای دیجیتال دوباره فعال می‌شود: جبرگرایی، قابلیت تأیید، عدم نیاز به مجوز و عملکرد ۲۴ ساعته و ۷ روز هفته دقیقاً پایه‌های نهادی ایده‌آل برای دنیای ماشین‌ها هستند.

متن اصلی به شرح زیر است:

ما یک صندوق کریپتو هستیم. از نظر منطقی، اگر قرار باشد کسی بیشترین اعتقاد را به ارزهای دیجیتال داشته باشد، آن شخص باید ما باشیم.

با این حال، حتی در این صورت، وقتی تصمیم می‌گیریم در یک استارتاپ سرمایه‌گذاری کنیم، یک قرارداد هوشمند امضا نمی‌کنیم، بلکه یک قرارداد قانونی امضا می‌کنیم. طرف مقابل هم همین کار را می‌کند. بدون توافق قانونی، هیچ یک از طرفین برای تکمیل معامله راحت نخواهند بود.

چرا؟

ما وکیل داریم، و آنها هم وکیل دارند؛ ما مهندسانی داریم که می‌توانند قراردادهای هوشمند بنویسند و حسابرسی کنند، و آنها هم دارند. ما هر دو از فعالان بالغ و بومی حوزه کریپتو هستیم، با این حال هنوز در مورد اینکه یک قرارداد هوشمند تنها توافق الزام‌آور بین ما باشد، تردید داریم. من خودم سابقه مهندسی نرم‌افزار دارم، اما با این وجود، هنوز به قراردادهای حقوقی بیشتر اعتماد دارم - زیرا اگر مشکلی در یک قرارداد حقوقی وجود داشته باشد، می‌دانم که قاضی احتمالاً قضاوت «معقولی» خواهد کرد؛ اما با EVM؟ همیشه اینطور نیست.

در واقع، حتی در مواردی که ما قبلاً یک قرارداد واگذاری درون زنجیره‌ای را مستقر کرده‌ایم، اغلب آن را با یک قرارداد قانونی تکمیل می‌کنیم. می‌دونی، فقط برای احتیاط.

وقتی برای اولین بار وارد صنعت کریپتو شدم، روایتی تقریباً خیالی در جامعه رواج داشت: کریپتو جایگزین حقوق مالکیت خواهد شد؛ قراردادهای قانونی جای خود را به قراردادهای هوشمند خواهند داد؛ توافق‌نامه‌هایی که توسط دادگاه‌ها اجرا می‌شوند، توسط کد اجرا خواهند شد.

اما این اتفاق نیفتاد. نه به این دلیل که این فناوری نمی‌توانست کار کند، بلکه به این دلیل که این فناوری با جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم سازگار نیست.

صادق خواهم بود. من ده سال است که در این صنعت هستم، اما هر بار که یک تراکنش بزرگ درون زنجیره‌ای را امضا می‌کنم، هنوز احساس ترس می‌کنم؛ با این حال، هنگام تأیید یک حواله بانکی به همان اندازه بزرگ، به ندرت این ترس را دارم.

البته، سیستم بانکی مشکلات زیادی دارد، اما سیستمی است که برای «انسان‌ها» طراحی شده است - سوءاستفاده از آن آسان نیست. هیچ حمله‌ی مسموم‌سازی آدرسی در بانک وجود ندارد و هیچ بانکی به من اجازه نمی‌دهد که مستقیماً 10 میلیون دلار به کره شمالی منتقل کنم. با این حال، برای یک اعتبارسنجاتریوم ، اگر آدرس من قرار باشد 10 میلیون دلار را به آدرسی در کره شمالی منتقل کند، هیچ «دلیلی برای عدم اجازه» وجود ندارد.

سیستم بانکی طی صدها سال به طور مداوم با در نظر گرفتن نقاط ضعف انسانی و حالت‌های شکست، اصلاح شده است. بانک‌ها برای انسان‌ها تکامل یافته‌اند.

از سوی دیگر، رمزگذاری چنین نکرده است.

به همین دلیل است که در سال ۲۰۲۶، تراکنش‌های کور، مجوزهای منقضی شده و کلیک‌های مزاحم هنوز مردم را وحشت‌زده می‌کنند. همه ما می‌دانیم که باید قراردادها را تأیید کنیم، نام‌های دامنه را دوباره بررسی کنیم و از جعل آدرس‌ها جلوگیری کنیم؛ می‌دانیم که این مراحل باید هر بار انجام شوند. اما ما این کار را نمی‌کنیم. چون ما انسان هستیم.

و دقیقاً ریشه مشکل همین جاست. همچنین به همین دلیل است که رمزگذاری همیشه به مردم این حس را می‌دهد که «چیزی کاملاً درست نیست»: آدرس‌های رمزنگاری طولانی و غیرقابل خواندن، کدهای QR، گزارش‌های رویداد، هزینه‌های Gasو «تله‌های دردسرساز» رایج - هیچ‌کدام از اینها با شهود ما در مورد «پول» همسو نیستند.

تا آن لحظه واقعاً نفهمیده بودم: دلیلش این است که رمزگذاری از ابتدا برای ما طراحی نشده بود.

رمزگذاری برای ماشین‌ها طراحی شده بود.

یک عامل هوش مصنوعی سست نمی‌شود و خسته نمی‌شود. می‌تواند یک تراکنش را تأیید کند، هر دامنه را بررسی کند و یک قرارداد را در عرض چند ثانیه حسابرسی کند.

مهم‌تر از آن، اعتماد یک عامل هوش مصنوعی به کد، بسیار بیشتر از اعتمادش به قانون است.

من به قراردادهای حقوقی بیشتر از قراردادهای هوشمند اعتماد دارم؛ اما برای یک عامل هوش مصنوعی، قراردادهای حقوقی حتی غیرقابل پیش‌بینی‌تر هم هستند. در موردش فکر کنید: چطور می‌توانم از طرف مقابل شکایت کنم؟ کدام مرجع قضایی به این پرونده رسیدگی خواهد کرد؟ اگر سوابق مربوطه مبهم باشند، چه می‌شود؟ چه کسی قاضی یا هیئت منصفه خواهد بود؟ سیستم حقوقی پر از عدم قطعیت است و پیش‌بینی نتیجه یک پرونده مهم با اطمینان ۱۰۰٪ تقریباً غیرممکن است. علاوه بر این، حل و فصل یک اختلاف از طریق مراحل قانونی اغلب ماه‌ها یا حتی سال‌ها طول می‌کشد. برای انسان‌ها، این به طور کلی قابل قبول است؛ اما در مقیاس زمانی یک عامل هوش مصنوعی، این بی‌نهایت است.

از طرف دیگر، کد برعکس است. کد بسته و قطعی است. اگر یک عامل هوش مصنوعی نیاز به دستیابی به توافق با عامل دیگری داشته باشد، می‌تواند در مورد شرایط یک قرارداد هوشمند مذاکره کند، تجزیه و تحلیل استاتیک انجام دهد، آن را رسماً تأیید کند و سپس ظرف چند دقیقه یک توافق‌نامه الزام‌آور امضا کند - همه اینها در حالی است که همه خواب هستند.

از این نظر، رمزنگاری یک سیستم ارزی خودسازگار، کاملاً خوانا و اساساً قطعی از نظر حقوق مالکیت است. این دقیقاً همان چیزی است که یک عامل هوش مصنوعی در سیستم مالی آرزویش را دارد. آنچه در طراحی انسانی ممکن است انعطاف‌ناپذیر و پر از «اشکال» به نظر برسد، برای یک عامل هوش مصنوعی، یک مشخصات فنی کاملاً واضح است.

حتی از منظر حقوقی، سیستم پولی سنتی برای نهادهای انسانی طراحی شده است، نه برای هوش مصنوعی. سیستم مالی سنتی فقط سه نوع نهاد را که می‌توانند به طور قانونی پول را نگهداری کنند، به رسمیت می‌شناسد: انسان‌ها، کسب‌وکارها و دولت‌ها. اگر به هیچ یک از این سه نفر تعلق ندارید، نمی‌توانید «مالک» پول باشید.

حتی اگر یک عامل هوش مصنوعی از طرف شما برای اداره یک حساب بانکی اقدام کند، خب که چه؟ چگونه می‌توان عملیات ضد پولشویی را روی هوش مصنوعی انجام داد؟ چگونه گزارش فعالیت مشکوک بنویسیم؟ چه کسی مسئولیت رعایت تحریم‌ها را بر عهده دارد؟ اگر نماینده به صورت خودمختار عمل کند، مسئولیت متوجه کجاست؟ اگر به خطر بیفتد، آیا مسئولیت دوباره تغییر می‌کند؟ ما حتی به طور جدی به این سوالات نپرداخته‌ایم - سیستم حقوقی ما تقریباً به طور کامل برای رفتارهای مالی غیرانسانی آماده نیست.

اما رمزنگاری این سؤالات را نمی‌پرسد؛ نیازی هم به پرسیدن ندارد.

یک کیف پول فقط یک کیف پول است، اساساً چند خط کد. یک عامل می‌تواند به راحتی وجوه را نگه دارد، تراکنش‌ها را انجام دهد و درست مانند ارسال یک درخواست HTTP، در پروتکل‌های اقتصادی مشارکت کند.

کیف پول خودران

به همین دلیل است که من معتقدم آینده‌ی تعاملات رمزنگاری‌شده چیزی خواهد بود که من آن را «کیف پول خودران» می‌نامم، سیستمی که کاملاً توسط هوش مصنوعی هدایت می‌شود.

دیگر نیازی به کلیک کردن روی دکمه‌ها برای رفتن به وب‌سایت‌های مختلف نخواهید داشت. شما به سادگی به عامل هوش مصنوعی خود می‌گویید که می‌خواهید چه مسئله مالی را حل کنید، و او به طور خودکار از طریق سرویس‌های موجود (مانند Aave، Ethena، BUIDLیا معادل‌های آینده آنها) به دنبال راه‌حل مالی مناسب برای شما می‌گردد. لازم نیست خودتان این کار را انجام دهید؛ یک عامل هوش مصنوعی با «تسلط در سطح بومی» در این دنیا همه این کارها را برای شما انجام خواهد داد. و از آنجایی که عامل‌ها به رابط اصلی برای ورود به دنیای کریپتو تبدیل می‌شوند، منطق بازاریابی و رقابتی بین این پروتکل‌ها کاملاً بازنویسی خواهد شد.

علاوه بر این، نمایندگان نه تنها از طرف شما عمل می‌کنند، بلکه مستقیماً با یکدیگر نیز معامله می‌کنند. وقتی عوامل هوش مصنوعی بتوانند به طور مستقل عوامل دیگر را کشف کنند و به طور خودکار به توافق‌های اقتصادی برسند، طبیعتاً ترجیح می‌دهند از سیستم‌های رمزنگاری استفاده کنند. از آنجایی که آنها در تمام طول سال، 24 ساعته و 7 روز هفته فعالیت می‌کنند، هر نهادی می‌تواند مستقیماً با هر نهاد دیگری کاملاً در حوزه دیجیتال تعامل داشته باشد؛ این نهاد غیرقابل تعطیلی است و دارای حاکمیت کامل می‌باشد.

یک عامل هوش مصنوعی در Moltbook می‌پرسد: چگونه می‌تواند سایر عوامل وب ۳ را پیدا کند و با آنها تعامل داشته باشد؟

و این در واقع اتفاق می‌افتد. ماموران در مولت‌بوک در مکان‌های جغرافیایی مختلف، بدون اطلاع از «مالکان» یکدیگر و بدون توجه به محل استقرار این ماموران، در حال کشف و همکاری هستند.

همین دیروز، شرکت Conway Research تحت نظر 0xSigil یک سیستم عامل خودگردان ساخت: این عامل‌ها به صورت خودکار زنده می‌مانند، بر اساس کیف پول‌های رمزگذاری شده عمل می‌کنند و از طریق کار برای حفظ «فعالیت» خود، هزینه محاسباتی کسب می‌کنند.

آینده قرار است عجیب‌تر شود، و کریپتو قرار است بخشی از این عجیب بودن باشد.

خب نتیجه گیری چیست؟

فکر می‌کنم دلیلش این است: حالت‌های شکست کریپتو، آن‌هایی که همیشه باعث "شکست" آن از دیدگاه انسانی شده‌اند، در نگاه به گذشته، هرگز باگ نبوده‌اند. آنها فقط یک سیگنال بودند: ما انسان‌ها هرگز کاربران مناسبی نبودیم. ده سال بعد، با شگفتی به گذشته نگاه خواهیم کرد و از اینکه زمانی انسان‌ها مستقیماً با سیستم‌های رمزنگاری دست و پنجه نرم می‌کردند، ناباورانه خواهیم گفت.

این گذار یک شبه اتفاق نخواهد افتاد. اما بسیاری از فناوری‌ها اغلب تنها زمانی واقعاً با هم هماهنگ می‌شوند و در جای خود قرار می‌گیرند که سرانجام «فناوری مکمل» ظهور کند. GPS مجبور شد منتظر گوشی‌های هوشمند بماند، TCP/IP مجبور شد منتظر بماند تا مرورگرها تکثیر شوند. برای کریپتو، آن مکمل حیاتی که منتظرش است، می‌تواند عوامل هوش مصنوعی باشد.

[لینک مقاله اصلی]