یک ابزار متن‌باز ناشناخته هوش مصنوعی، ۱۲ روز پیش نسبت به باگ ۲۹۲ میلیون دلاری Kelp DAO هشدار داده بود

عنوان اصلی: هک ۲۹۲ میلیون دلاری Kelp DAO: آنچه یک عامل هوش مصنوعی ۱۲ روز زودتر کشف کرد—و معنای آن برای امنیت DeFi چیست

منبع اصلی: وبلاگ Zengineer
ترجمه اصلی: DeepTide TechFlow

خلاصه DeepTide: در ۱۸ آوریل، Kelp DAO به مبلغ ۲۹۲ میلیون دلار هک شد که بزرگترین حادثه DeFi در سال ۲۰۲۶ محسوب می‌شود. این نفوذ نه در کد قرارداد هوشمند، بلکه در پیکربندی گره اعتبارسنجی ۱ از ۱ (1-of-1) پل میان‌زنجیره‌ای LayerZero رخ داد—یک نقطه شکست واحد که می‌توانست پیام‌های میان‌زنجیره‌ای را جعل کند.

نویسنده این آسیب‌پذیری را ۱۲ روز قبل هنگام اسکن Kelp با ابزار حسابرسی هوش مصنوعی سفارشی خود شناسایی کرده بود. این مقاله فرآیند حمله را بازنگری کرده و صادقانه به سه موردی که ابزار در آن زمان به درستی تشخیص نداده بود، می‌پردازد.

Kelp DAO چیست

Kelp DAO یک پروتکل بازسپرده‌گذاری نقدینگی است که بر روی EigenLayer ساخته شده است. مکانیسم آن به این صورت است: کاربران ETH یا توکن‌های نقدینگی استیک‌شده (stETH, ETHx) را در قرارداد Kelp واریز می‌کنند و این پروتکل دارایی‌ها را برای بازسپرده‌گذاری به گره‌های اپراتور EigenLayer واگذار می‌کند—که امنیت را از طریق چندین سرویس اعتبارسنجی فعال (AVS) فراهم می‌کند. در عوض، کاربران rsETH را به عنوان رسید دریافت می‌کنند.

برخلاف استیکینگ مستقیم در EigenLayer (که دارایی‌ها قفل می‌شوند)، rsETH نقدشونده است—قابل معامله است، به عنوان وثیقه در پروتکل‌هایی مانند Aave قابل استفاده است و همچنین می‌تواند در زنجیره‌های مختلف استفاده شود.

برای دستیابی به این نقدینگی میان‌زنجیره‌ای، Kelp توکن rsETH را بر روی بیش از ۱۶ زنجیره با استفاده از استاندارد توکن قابل تعویض Omnichain (OFT) متعلق به LayerZero مستقر کرد. هنگامی که rsETH را از اتریوم به یک زنجیره لایه ۲ خاص منتقل می‌کنید، شبکه اعتبارسنجی غیرمتمرکز (DVN) متعلق به LayerZero تأیید می‌کند که آیا این پیام میان‌زنجیره‌ای قانونی است یا خیر. این معماری پل، هسته اصلی وقایع رخ‌داده است.

پروژه Kelp که توسط Amitej Gajjala و Dheeraj Borra (هم‌بنیان‌گذاران سابق Stader Labs) راه‌اندازی شد، در دسامبر ۲۰۲۳ شروع به کار کرد و به اوج ارزش کل قفل‌شده (TVL) ۲۰.۹ میلیارد دلار رسید. حاکمیت این پروژه از یک سیستم چندامضایی ۶ از ۸ به همراه یک قفل زمانی ۱۰ روزه برای ارتقای قرارداد استفاده می‌کند. توکن حاکمیتی KERNEL بر خطوط تولید Kelp، Kernel و Gain نظارت دارد.

حادثه سرقت

در ۱۸ آوریل ۲۰۲۶، یک مهاجم ۱۱۶,۵۰۰ واحد rsETH را از پل میان‌زنجیره‌ای Kelp DAO تخلیه کرد که تقریباً معادل ۲.۹۲ میلیارد دلار بود—بزرگترین هک DeFi در سال ۲۰۲۶ تا به امروز. علت اصلی، آسیب‌پذیری در قرارداد هوشمند نبود، بلکه یک مشکل پیکربندی بود: تنظیمات DVN به صورت ۱ از ۱ (به این معنی که تنها ۱ گره اعتبارسنجی وجود داشت و اجماع با یک امضا حاصل می‌شد)، که به مهاجم اجازه داد با در اختیار گرفتن یک گره، پیام‌های میان‌زنجیره‌ای را جعل کند.

۱۲ روز قبل، در ۶ آوریل، ابزار حسابرسی امنیتی متن‌باز من قبلاً این بردار حمله را شناسایی کرده بود.

بیایید با این شروع کنیم: این سرقت شامل افراد واقعی بود که پول واقعی خود را از دست دادند. سپرده‌گذاران WETH در Aave که هرگز با rsETH تعامل نداشتند، دارایی‌هایشان مسدود شد؛ تامین‌کنندگان نقدینگی (LP) در چندین پروتکل با نکول‌هایی مواجه شدند که هرگز با آن موافقت نکرده بودند. این مقاله تحلیل می‌کند که چه اتفاقی افتاد و ابزار ما چه چیزی را تشخیص داد—اما هزینه واقعی برای افراد، مهم‌تر از هر امتیازدهی است.

گزارش کامل در گیت‌هاب با زمان‌بندی کامیت‌ها برای بررسی همگان منتشر شده است. در ادامه، بحث می‌کنیم که چه چیزی را کشف کردیم، چه چیزی را از دست دادیم و این حادثه برای ابزارهای امنیتی DeFi چه معنایی دارد.

۴۶ دقیقه، تکان در DeFi

در ساعت ۱۷:۳۵ UTC روز ۱۸ آوریل، مهاجم آن گره اعتبارسنجی DVN ایزوله را به خطر انداخت و باعث شد یک پیام میان‌زنجیره‌ای جعلی را «تأیید» کند. نقطه پایانی LayerZero شاهد تایید DVN بود و پیام را از طریق lzReceive به قرارداد OFT متعلق به Kelp ارسال کرد—قرارداد نیز اطاعت کرد و ۱۱۶,۵۰۰ واحد rsETH را در شبکه اصلی اتریوم ضرب کرد. پیام ادعا می‌کرد که دارایی‌های معادل در زنجیره‌های دیگر به عنوان وثیقه قفل شده‌اند. آن دارایی‌ها هرگز وجود نداشتند.

در ادامه، یک فرآیند استاندارد پولشویی در DeFi انجام شد:

۱. واریز rsETH سرقت‌شده به عنوان وثیقه در Aave V3، Compound V3 و Euler

۲. وام گرفتن حدود ۲۳۶ میلیون دلار WETH با استفاده از این وثیقه بی‌ارزش

۳. جمع‌آوری حدود ۷۴,۰۰۰ واحد ETH و برداشت از طریق Tornado Cash

در ساعت ۱۸:۲۱، یعنی ۴۶ دقیقه بعد، سیستم چندامضایی توقف اضطراری Kelp قرارداد را مسدود کرد. مهاجم سپس دو بار تلاش کرد (هر بار ۴۰,۰۰۰ rsETH، حدود ۱۰۰ میلیون دلار) که هر دو برگشت خورد—و از خروج حدود ۲۰۰ میلیون دلار دیگر جلوگیری شد.

با این حال، پیامدها وحشتناک بود. Aave V3 حدود ۱۷۷ میلیون دلار نکول را متحمل شد. توکن AAVE حدود ۱۰.۲۷ درصد سقوط کرد. قیمت ETH حدود ۳ درصد کاهش یافت. نرخ بهره‌برداری از WETH در Aave بلافاصله به ۱۰۰ درصد رسید و سپرده‌گذاران برای برداشت هجوم آوردند. rsETH در بیش از ۲۰ شبکه لایه ۲ یک‌شبه به دارایی‌هایی با ارزش مشکوک تبدیل شد.

یافته‌های گزارش ۶ آوریل

در اوایل آوریل، مدت کوتاهی پس از سرقت ۲۸۵ میلیون دلاری از Drift Protocol در ۱ آوریل، من یک مهارت متن‌باز Claude Code به نام crypto-project-security-skill نوشتم—یک چارچوب ارزیابی ریسک معماری با کمک هوش مصنوعی که پروتکل‌های DeFi را با استفاده از داده‌های عمومی (DeFiLlama، GoPlus، Safe API، تأیید زنجیره‌ای) ارزیابی می‌کند. این یک اسکنر کد یا ابزار تأیید رسمی نیست.

حادثه Drift باعث شد متوجه شوم: علت اصلی بزرگترین خسارات در کد قرارداد هوشمند نیست، بلکه در آسیب‌پذیری‌های حاکمیتی، خطاهای پیکربندی، نقاط کور معماری و حوزه‌هایی است که برای اسکنرهای کد نامرئی هستند. در نتیجه، ابزاری را به‌طور خاص برای ارزیابی این لایه‌ها توسعه دادم: ساختار حاکمیتی، وابستگی‌های اوراکل، مکانیسم‌های اقتصادی، معماری میان‌زنجیره‌ای و مقایسه هر پروتکل با الگوهای حمله حملات تاریخی مشهور (Drift, Euler, Ronin, Harmony, Mango).

در ۶ آوریل، من یک حسابرسی جامع از Kelp DAO انجام دادم. گزارش کامل به صورت عمومی در گیت‌هاب با زمان‌بندی کامیت غیرقابل تغییر در دسترس است.

امتیاز کلی تریاژ گزارش‌شده به Kelp برابر با ۷۲/۱۰۰ (ریسک متوسط) بود. با نگاه به گذشته، این امتیاز بیش از حد ملایم بود—چندین شکاف اطلاعاتی میان‌زنجیره‌ای پاسخ‌داده‌نشده باید امتیاز را کاهش می‌داد. اما حتی با رتبه ریسک متوسط، گزارش سطح حمله‌ای را که بعداً مورد سوءاستفاده قرار گرفت، برجسته کرده بود.

اسکرین‌شات زیر متن اصلی بخش «شکاف اطلاعاتی» گزارش را نشان می‌دهد—درباره مشکل پیکربندی DVN در Kelp، که در نهایت منجر به سرقت ۲۹۲ میلیون دلاری شد:

بخش «شکاف اطلاعاتی» گزارش ۶ آوریل مستقیماً به عدم شفافیت در پیکربندی DVN اشاره کرده بود

در ادامه، هر مورد علامت‌گذاری‌شده در گزارش با نحوه نقض واقعی آن مقایسه می‌شود.

کشف ۱: پیکربندی غیرشفاف DVN (هشدار زودهنگام)

متن گزارش‌شده: «پیکربندی DVN در LayerZero (مجموعه‌های اعتبارسنج برای هر زنجیره، الزامات حد نصاب) به صورت عمومی افشا نشده است»

آنچه واقعاً اتفاق افتاد: Kelp از پیکربندی DVN ۱ از ۱ استفاده می‌کرد. یک گره. یک نقطه واحد. با به خطر انداختن این گره واحد، مهاجم پیام‌های میان‌زنجیره‌ای را جعل کرد. اگر پیکربندی ۲ از ۳ (حداقل توصیه صنعت) بود، مهاجم باید چندین اعتبارسنج مستقل را همزمان نقض می‌کرد.

بیایید در مورد یک چیز شفاف باشیم: این مشکل Kelp است، نه LayerZero. LayerZero زیرساخت است—این شرکت چارچوب DVN را ارائه می‌دهد و هر پروتکل پیکربندی خود را انتخاب می‌کند: چند گره اعتبارسنج (۱ از ۱، ۲ از ۳، ۳ از ۵...)، از کدام گره‌ها استفاده شود و حد نصاب برای هر زنجیره چقدر باشد. هنگام استقرار پل OFT، Kelp گزینه ۱ از ۱ را انتخاب کرد. LayerZero کاملاً از ۲ از ۳ یا بالاتر پشتیبانی می‌کند—این تصمیم خود Kelp بود که از آن استفاده نکند.

برای مثال: AWS احراز هویت چندعاملی (MFA) را ارائه می‌دهد. اگر حساب شما به دلیل عدم فعال‌سازی MFA به خطر بیفتد، این مشکل شماست، نه AWS. LayerZero اقدامات امنیتی را در جای خود دارد، اما Kelp از آن‌ها استفاده نکرد.

در زمان گزارش ما، نمی‌توانستیم حد نصاب دقیق DVN را تعیین کنیم (چون Kelp هرگز آن را فاش نکرده بود)، اما ما به وضوح این عدم شفافیت را به عنوان یک شکاف اطلاعاتی حل‌نشده و یک مورد ریسک فهرست کردیم. عدم افشاگری خود یک پرچم قرمز است.

یافته ۲: نقطه شکست واحد در ۱۶ زنجیره (ضربه مستقیم)

گزارش اصلی: «نقطه شکست واحد DVN در LayerZero، که احتمالاً ۱۶ زنجیره پشتیبانی‌کننده rsETH را در زنجیره تحت تأثیر قرار می‌دهد.»

آنچه واقعاً اتفاق افتاد: یک پیام جعلی مستقیماً به شبکه اصلی اتریوم ضربه زد و باعث ایجاد اثر موجی در تمام زنجیره‌هایی شد که rsETH در آن‌ها مستقر بود. LayerZero به طور پیشگیرانه تمام پل‌های OFT خروجی از اتریوم را متوقف کرد. دارندگان rsETH در بیش از ۲۰ شبکه لایه ۲ یک‌شبه متوجه شدند که نمی‌دانند آیا توکن‌هایشان هنوز پشتوانه دارند یا خیر.

این نشان‌دهنده ریسک سیستماتیک استقرار چندزنجیره‌ای است: rsETH در چندین لایه ۲ مانند Arbitrum، Optimism، Base و Scroll گردش می‌کند، اما ارزش همه این توکن‌ها از دارایی‌های موجود در شبکه اصلی اتریوم مشتق می‌شود. با به خطر افتادن پل شبکه اصلی، rsETH در هر لایه ۲ همزمان پشتوانه خود را از دست داد—دارندگان قادر به بازخرید نبودند و نمی‌توانستند تأیید کنند که آیا توکن‌هایشان هنوز ارزشمند است یا خیر. سرویس earnETH لیدو (که دارای rsETH بود) و پل LayerZero اتنا—هر دو مجبور به توقف عملیات شدند. شعاع انفجار بسیار فراتر از خود Kelp گسترش یافت.

یافته ۳: کنترل حاکمیت میان‌زنجیره‌ای تأییدنشده (موضوع مرتبط)

گزارش اصلی: «کنترل حاکمیتی تأییدنشده بر پیکربندی‌های OFT در LayerZero در زنجیره‌های مختلف—به‌ویژه اینکه آیا این کنترل متعلق به همان سیستم چندامضایی ۶ از ۸ و قفل زمانی ۱۰ روزه است یا توسط کلیدهای مدیریتی مستقل مدیریت می‌شود.»

آنچه واقعاً اتفاق افتاد: پیکربندی DVN ظاهراً تحت حاکمیت دقیق پروتکل اصلی قرار ندارد. اگر تغییرات پیکربندی پل نیز توسط یک سیستم چندامضایی ۶ از ۸ و قفل زمانی ۱۰ روزه اداره می‌شد، تنظیمات DVN ۱ از ۱ نیازمند توافق ۶ نفر از ۸ امضاکننده بود—چنین ساختاری بعید است بدون نظارت باقی بماند.

این یک نقطه کور حاکمیتی رایج را آشکار می‌کند: در حالی که بسیاری از پروتکل‌ها دارای تنظیمات دقیق چندامضایی به همراه قفل زمانی برای ارتقای قراردادهای اصلی هستند، تغییرات عملیاتی—مانند پیکربندی‌های پل، پارامترهای اوراکل و مدیریت لیست سفید—اغلب برای تغییرات به یک کلید مدیریتی واحد متکی هستند. حاکمیت پروتکل اصلی Kelp در سطح بهترین‌های کلاس خود است (چندامضایی ۶ از ۸ + قفل زمانی ۱۰ روزه)، اما این محافظت‌ها به بزرگترین سطح حمله آن یعنی پل‌های میان‌زنجیره‌ای گسترش نمی‌یابد.

کشف ۴: تطبیق با الگوی حمله Ronin/Harmony (ضربه مستقیم)

گزارش اصلی: «مربوط‌ترین سابقه تاریخی شامل امنیت پل است. استقرار LayerZero توسط Kelp در ۱۶ زنجیره، پیچیدگی عملیاتی مشابه معماری چندزنجیره‌ای Ronin را به همراه داشت.»

آنچه واقعاً اتفاق افتاد: مسیر حمله تقریباً به طور کامل اسکریپت Ronin را تکرار کرد—نقض اعتبارسنج‌های پل، جعل پیام‌ها و تخلیه دارایی‌ها. ماژول تطبیق الگوی حمله ابزار ما، معماری پروتکل و دسته‌های حمله تاریخی را مقایسه کرد و به درستی این مورد را به عنوان پرخطرترین بردار حمله شناسایی کرد.

زمینه تاریخی: در سال ۲۰۲۲، پل Ronin به دلیل نقض ۵ از ۹ اعتبارسنج، ۶۲۵ میلیون دلار خسارت دید؛ در همان سال، پل Horizon متعلق به Harmony به دلیل نقض ۲ از ۵ اعتبارسنج، ۱۰۰ میلیون دلار از دست داد.

وضعیت Kelp حتی افراطی‌تر بود—با تنها ۱ اعتبارسنج، که آستانه حمله را به حداقل مطلق رساند. دلیلی که ابزار توانست این ریسک را علامت‌گذاری کند این است که به جای نگاه کردن صرف به کد، به طور خودکار معماری پروتکل را با این الگوهای حمله تاریخی مقایسه می‌کند.

کشف ۵: فقدان استخر بیمه (تشدید خسارات)

گزارش اصلی: «پروتکل در حال حاضر فاقد استخر بیمه اختصاصی یا مکانیسم جذب زیان اجتماعی برای جذب رویدادهای مصادره است.»

آنچه واقعاً اتفاق افتاد: به دلیل عدم وجود ذخیره بیمه، خسارت ۲۹۲ میلیون دلاری به طور کامل توسط پروتکل پایین‌دستی جذب شد. ذخیره بازیابی Aave تنها ۳۰ درصد از نکول ۱۷۷ میلیون دلاری خود را پوشش داد. تامین‌کنندگان نقدینگی که ارتباطی با پیکربندی پل Kelp نداشتند، بیشترین ضربه را متحمل شدند.

مهاجم از rsETH سرقت‌شده به عنوان وثیقه استفاده کرد، آن را در Aave V3، Compound V3 و Euler واریز کرد و سپس WETH واقعی وام گرفت. هنگامی که rsETH به عنوان وثیقه نامعتبر تأیید شد، این موقعیت‌ها به نکول‌های «غیرقابل بازیابی» تبدیل شدند—وثیقه به کاغذ باطله تبدیل شد، اما WETH وام‌گرفته‌شده قبلاً رفته بود. بهره‌برداری از WETH در Aave بلافاصله به حداکثر رسید و حتی از برداشت کاربران عادی جلوگیری کرد. اگر شما یک سپرده‌گذار WETH در Aave هستید، حتی اگر هرگز به rsETH دست نزده‌اید، دارایی‌های شما تحت تأثیر قرار گرفته است. مشارکت بیمه بین Kelp و Nexus Mutual تنها محصولات خزانه خاصی را پوشش می‌داد، نه ریسک اصلی پروتکل rsETH.

این موردی است که هر دو طرف در انجام مسئولیت‌های خود شکست خوردند. در سمت Kelp: پروتکلی با TVL ۱.۳ میلیارد دلار، بدون استخر بیمه و بدون مکانیسم جذب زیان. هنگامی که پل به خطر افتاد، هیچ بافری برای جذب خسارت وجود نداشت. در سمت Aave: پذیرش rsETH به عنوان وثیقه بدون ارزیابی کافی ریسک پیکربندی پل میان‌زنجیره‌ای.

پارامترهای ریسک Aave (LTV، آستانه نقدینگی) برای نوسانات قیمت عادی طراحی شده بودند اما ریسک دم (tail risk) سناریوی «به خطر افتادن پیکربندی پل منجر به نابودی وثیقه» را در نظر نگرفته بودند. حتی یک ذخیره بازیابی ۳۰ درصدی نمی‌تواند چنین سناریویی را پوشش دهد. در اصل، این یک شکست در قیمت‌گذاری ریسک بود: Aave با rsETH به عنوان یک دارایی نوسانی عادی رفتار کرد، اما در واقع دارای ریسک دم باینری شکست پل بود. شکست‌ها در هر دو طرف تشدید شد—Kelp در داشتن بیمه برای جلوگیری از ورود وثیقه بد به سیستم شکست خورد و Aave در انجام مدل‌سازی ریسک به اندازه کافی دقیق برای محدود کردن قرارگیری در معرض این سناریو شکست خورد.

کجا اشتباه کردیم

سه مورد باید بهتر انجام می‌شد:

دست‌کم گرفتن رتبه ریسک. ما ریسک پل میان‌زنجیره‌ای را «متوسط» ارزیابی کردیم. از ۵ شکاف اطلاعاتی حل‌نشده در گزارش، ۳ مورد مربوط به پیکربندی پل LayerZero بود که با الگوی حمله تاریخی Ronin/Harmony مطابقت داشت—این باید به عنوان «بالا» یا «بحرانی» رتبه‌بندی می‌شد. عدم شفافیت خود باید سیگنال قوی‌تری می‌بود.

ما در نفوذ به لایه پیکربندی شکست خوردیم. گزارش بارها از Kelp خواست که حد نصاب DVN را فاش کند، اما ما نتوانستیم به طور مستقل تأیید کنیم. این همان نقطه کور ساختاری است که توسط تحلیل پس از حادثه The Block برجسته شده است: ابزارهای حسابرسی موجود بر منطق کد تمرکز دارند و ریسک‌ها در لایه پیکربندی را از دست می‌دهند. ما موضوع را علامت‌گذاری کردیم اما نتوانستیم به آن پاسخ دهیم.

ما به صورت زنجیره‌ای تأیید نکردیم. پیکربندی DVN در واقع می‌توانست مستقیماً از طریق قرارداد EndpointV2 متعلق به LayerZero در زنجیره خوانده شود. ما می‌توانستیم رجیستری ULN302 را پرس‌وجو کنیم تا به طور مستقل حد نصاب DVN متعلق به Kelp را تأیید کنیم، به جای اینکه آن را «افشانشده» برچسب بزنیم. اگر در آن زمان بررسی کرده بودیم، مستقیماً پیکربندی ۱ از ۱ را بدون نیاز به افشای Kelp می‌دیدیم. این خاص‌ترین جهت بهبود برای ابزارها است: افزودن تأیید پیکربندی DVN زنجیره‌ای به فرآیند ارزیابی میان‌زنجیره‌ای.

کشف به اندازه کافی خاص و عملیاتی نبود. گفتن «پیکربندی DVN افشا نشده است» مشاهده یک شکاف مستنداتی بود—نه پیش‌بینی یک حمله. این ریسک‌ها (تمرکززدایی اوراکل، اتکا به پل، فقدان بیمه) در واقع در اکثر پروتکل‌های DeFi میان‌زنجیره‌ای به یک اندازه رایج هستند. ابزار عدم شفافیت Kelp را علامت‌گذاری کرد، اما الگوهای مشابهی را در ده‌ها پروتکل که مورد حمله قرار نگرفته‌اند نیز علامت‌گذاری کرده است. بدون افشای نرخ مثبت کاذب، ادعای «ما آن را پیش‌بینی کردیم» اغراق در واقعیت است. بیانیه صادقانه‌تر این خواهد بود: ما چند سوال درست پرسیدیم که هیچ‌کس دیگری نمی‌پرسید و یکی از آن‌ها اتفاقاً به یک نقطه ضعف بحرانی برخورد کرد.

درباره «افشای مسئولانه»

یک سوال منصفانه: اگر ما این ریسک‌ها را در ۶ آوریل شناسایی کردیم، چرا قبل از حمله در ۱۸ آوریل به Kelp اطلاع ندادیم؟

هیچ اطلاعیه‌ای داده نشد. دلیل آن این است: گزارش یک عدم شفافیت را شناسایی کرد—«پیکربندی DVN افشا نشده است»—نه یک آسیب‌پذیری قابل بهره‌برداری خاص. ما نمی‌دانستیم پیکربندی ۱ از ۱ است، فقط می‌دانستیم عمومی نیست. هیچ چیز به اندازه کافی خاص برای افشا وجود نداشت. «پیکربندی پل شما مستند نیست» یک مشاهده حاکمیتی بود، نه گزارشی مناسب برای ارسال به برنامه پاداش باگ.

با نگاه به گذشته، می‌توانستیم مستقیماً با تیم Kelp تماس بگیریم تا در مورد حد نصاب DVN آن‌ها پرس‌وجو کنیم. آن گفتگو ممکن بود پیکربندی ۱ از ۱ را آشکار کند و منجر به اصلاح شود. ما این کار را نکردیم. این یک درس است: حتی اگر یک کشف برای یک فرآیند افشای رسمی بیش از حد مبهم به نظر برسد، هنوز ارزش دارد که به صورت خصوصی پیام دهید و سوال بپرسید.

این برای امنیت DeFi چه معنایی دارد

سرقت Kelp—مانند سرقت Drift در ۱۷ روز پیش—به دلیل باگ قرارداد هوشمند نیست. اسکنرهای کد خودکار مانند Slither، Mythril یا حتی GoPlus نمی‌توانند آن را بگیرند. آسیب‌پذیری در پیکربندی‌های استقرار، شکاف‌های حاکمیتی و تصمیمات معماری، بالاتر از لایه کد نهفته است.

این همچنین اصل اصلی crypto-project-security-skill است:

امنیت پروتکل فقط امنیت کد نیست. یک پروتکل می‌تواند Solidity بی‌نقص، پنج حسابرسی از شرکت‌های برتر، یک پاداش باگ ۲۵۰,۰۰۰ دلاری داشته باشد—و همچنان به دلیل مشکل پیکربندی اعتبارسنج پل، ۲۹۲ میلیون دلار از دست بدهد.

ابزارها در گیت‌هاب متن‌باز هستند—هر کسی می‌تواند روش‌شناسی را بررسی کند، خودش آن را اجرا کند یا آن را بهبود بخشد.

جدول زمانی

۱۲ روز. سیگنال‌ها مدت‌ها پیش وجود داشتند. سوال این است: اکوسیستم چگونه باید ابزارهایی ایجاد کند که بتوانند این سیگنال‌ها را قبل از فروپاشی پل بعدی ببینند؟

چه کاری می‌توانید انجام دهید

اگر دارایی‌هایی در یک پروتکل DeFi با پل میان‌زنجیره‌ای دارید:

۱. خودحسابرسی انجام دهید. ابزار متن‌باز است. اعتماد نکنید، تأیید کنید.

۲. پیکربندی اعتبارسنج پل را بررسی کنید. اگر پروتکلی مایل به افشای حد نصاب DVN خود نیست، آن را یک پرچم قرمز در نظر بگیرید. این دقیقاً همان کاری است که گزارش ما انجام داد و ثابت شد که درست است.

۳. فرض نکنید حسابرسی‌های کد همه چیز را پوشش می‌دهند. Kelp بیش از ۵ حسابرسی کد از شرکت‌ها و پلتفرم‌های شناخته‌شده (Code4rena، SigmaPrime، MixBytes) را پشت سر گذاشته است. حسابرسی‌های کد سنتی برای ثبت ریسک‌های لایه پیکربندی مانند تنظیمات حد نصاب DVN طراحی نشده‌اند—این یک تحلیل متفاوت است و تقصیر شرکت‌های حسابرسی نیست.

۴. پوشش بیمه را ارزیابی کنید. اگر پروتکلی استخر بیمه ندارد و شما یک تامین‌کننده نقدینگی در یک پلتفرم وام‌دهی هستید که توکن آن را به عنوان وثیقه می‌پذیرد، شما به طور ضمنی آن را بیمه می‌کنید. حادثه Aave با سپرده‌گذاران WETH این را به سختی آموخت.

تصویر بزرگتر: عامل هوش مصنوعی به عنوان یک لایه امنیتی

این مقاله در مورد یک ابزار و یک هک بحث می‌کند. اما گزاره اساسی بزرگتر است: عامل هوش مصنوعی می‌تواند یک لایه امنیتی مستقل برای سرمایه‌گذاران DeFi باشد.

مدل امنیتی سنتی در صنعت کریپتو به این صورت است: پروتکل یک شرکت حسابرسی استخدام می‌کند، شرکت حسابرسی کد را بررسی می‌کند، شرکت حسابرسی گزارش منتشر می‌کند. این مدل دارای نقاط کور است—همانطور که حادثه Kelp نشان داد، بر صحت کد تمرکز می‌کند اما ریسک‌های پیکربندی، حاکمیتی و معماری را نادیده می‌گیرد.

آنچه Claude Code و ابزارهای مشابه به ارمغان می‌آورند مسیر دیگری است: هر کسی می‌تواند در عرض چند دقیقه یک ارزیابی ریسک با کمک هوش مصنوعی بر روی هر پروتکلی با استفاده از داده‌های در دسترس عموم انجام دهد. نیازی نیست ۲۰۰,۰۰۰ دلار برای یک شرکت حسابرسی هزینه کنید. نیازی نیست بدانید چگونه Solidity بخوانید. شما به عامل اجازه می‌دهید معماری پروتکل را با الگوهای حمله شناخته‌شده مقایسه کند و سوالاتی را که باید قبل از واریز وجوه بپرسید، به شما ارائه می‌دهد.

این جایگزین حسابرسی‌های حرفه‌ای نمی‌شود—اما مانع بررسی دقیق لایه اول را به سطحی کاهش می‌دهد که هر کسی بتواند از آن استفاده کند. یک تامین‌کننده نقدینگی که قصد تخصیص وجوه به یک پروتکل استیکینگ جدید را دارد، اکنون می‌تواند یک حسابرسی DeFi انجام دهد.

گزارش Kelp کامل نبود. ریسک پل را متوسط ارزیابی کرد در حالی که باید شدید می‌بود. به لایه پیکربندی نپرداخت. اما سوالات درستی پرسید—اگر تیم Kelp یا هر تامین‌کننده نقدینگی در آن زمان این سوالات را جدی گرفته بود، خسارت ۲۹۲ میلیون دلاری قابل اجتناب بود.

لینک مقاله اصلی