از قهوه‌خانه لویدز تا پلی‌مارکت: بازارهای پیش‌بینی در حال بازنگری در صنعت بیمه هستند

نویسنده | وینکو
ویرایشگر | Sleepy.txt

در سال ۲۰۲۳، نامه‌ای به صندوق پستی صد هزار خانواده در فلوریدای آمریکا رسید.

این نامه از طرف بیمه کشاورزان، یکی از شرکت‌های قدیمی و باسابقه در صنعت بیمه، بود. پیام کوتاه و بی‌رحمانه بود: صد هزار بیمه‌نامه، که همه چیز را از خانه گرفته تا ماشین پوشش می‌داد، بلافاصله باطل شدند.

یک وعده‌ی رسمی روی کاغذ سفید، یک شبه به کاغذ باطله تبدیل شد. بیمه‌گذاران خشمگین به رسانه‌های اجتماعی هجوم آوردند و شرکتی را که دهه‌ها به آن اعتماد داشتند، زیر سوال بردند. اما تنها چیزی که دریافت کردند یک اعلامیه سرد بود: ما باید میزان ریسک‌پذیری خود را بهتر کنترل کنیم.

در همین حال، در کالیفرنیا، اوضاع حتی بدتر بود. غول‌های بیمه مانند استیت فارم و آل‌استیت پذیرش هرگونه درخواست جدید بیمه مسکن را متوقف کرده بودند و تمدید بیش از ۲.۸ میلیون بیمه‌نامه موجود نیز رد شده بود.

یک «مهاجرت بی‌سابقه بیمه» در آمریکا در حال وقوع بود. صنعت بیمه که زمانی به عنوان یک تثبیت‌کننده اجتماعی و متعهد به ارائه یک شبکه ایمنی برای همه دیده می‌شد، اکنون دچار آشفتگی شده بود.

چرا؟ بیایید به داده‌های زیر نگاهی بیندازیم.

خسارت ناشی از طوفان هلن در کارولینای شمالی می‌تواند از ۵۳ میلیارد دلار فراتر رود؛ طوفان میلتون، طبق برآوردهای گلدمن ساکس، می‌تواند منجر به زیان بیمه‌ای بیش از ۲۵ میلیارد دلار شود؛ و یک آتش‌سوزی بزرگ در لس‌آنجلس، همانطور که AccuWeather تخمین زده است، می‌تواند منجر به مجموع خسارات اقتصادی ۲۵۰ تا ۲۷۵ میلیارد دلار شود، و پرداخت‌های بیمه‌ای توسط CoreLogic بین ۳۵ تا ۴۵ میلیارد دلار تخمین زده شده است.

شرکت‌های بیمه خود را در مرز توانایی پرداخت خسارت یافتند. بنابراین، چه کسی می‌تواند جایگزین صنعت بیمه سنتی شود؟

شرط بندی در قهوه خانه

داستان بیش از سیصد سال پیش در لندن آغاز می‌شود.

در سال ۱۶۸۸، در امتداد رودخانه تیمز، در قهوه‌خانه‌ای به نام لویدز، ملوانان، بازرگانان و صاحبان کشتی همگی زیر سایه‌ی یک دیگر بودند. کشتی‌های تجاری مملو از کالا از لندن به سمت آمریکای دور یا آسیا حرکت می‌کنند. بازگشت موفقیت‌آمیز به معنای ثروت هنگفت بود، اما مواجهه با طوفان، دزدان دریایی یا غرق شدن کشتی به معنای ورشکستگی مالی بود.

خطر، مانند ابری تیره و تار، بر سر هر ملوانی سایه افکنده بود.

صاحب قهوه‌خانه، ادوارد لوید، تاجری زیرک بود. او متوجه شد که این کاپیتان‌ها و صاحبان کشتی به چیزی بیش از قهوه نیاز دارند؛ آنها به مکانی برای سرمایه‌گذاری ریسک‌هایشان نیاز دارند. بنابراین، او شروع به تشویق نوعی «بازی شرط‌بندی» کرد.

یک کاپیتان اطلاعاتی در مورد کشتی و محموله آن را روی یک تکه کاغذ نوشت و سپس آن را روی دیوار یک قهوه‌خانه نصب کرد. هر کسی که مایل به پذیرش ریسک بود، می‌توانست نام خود را روی این کاغذ امضا کند و مبلغی را که مایل به بیمه کردن آن بود، مشخص کند. اگر کشتی به سلامت برمی‌گشت، آنها می‌توانستند بخش متناسبی از پرداختی به کاپیتان (حق بیمه) را به اشتراک بگذارند؛ اگر کشتی از بین می‌رفت، آنها مسئول جبران خسارات کاپیتان بودند.

وقتی کشتی برگشت، همه شادمان شدند؛ وقتی کشتی غرق شد، همه در زیان شریک شدند.

این نمونه اولیه بیمه مدرن بود. هیچ مدل آماری پیچیده‌ای نداشت، فقط از خرد تجاری ساده‌ای استفاده می‌کرد - ریسک قابل توجه یک نفر را بین گروهی از مردم پخش می‌کرد تا به طور جمعی آن را بپذیرند.

در سال ۱۷۷۴، ۷۹ بیمه‌گر گرد هم آمدند تا انجمن لویدز را تشکیل دهند و از قهوه‌خانه به بورس سلطنتی نقل مکان کردند. بنابراین، یک صنعت مالی مدرن تریلیون دلاری متولد شد.

بیش از سیصد سال است که ماهیت صنعت بیمه بدون تغییر باقی مانده است: این صنعت، کسب و کاری برای مدیریت ریسک است. از طریق علم آمار، احتمالات مختلف رویدادهای ریسک محاسبه، ریسک‌ها قیمت‌گذاری و سپس به کسانی که به دنبال حمایت هستند فروخته می‌شود.

اما امروزه، این مدل کسب‌وکار باستانی با چالش‌های بی‌سابقه‌ای روبرو است.

وقتی فراوانی و شدت طوفان‌ها، سیل‌ها و آتش‌سوزی‌های جنگلی از محدوده پیش‌بینی داده‌های تاریخی و مدل‌های آماری بسیار فراتر می‌رود، شرکت‌های بیمه متوجه می‌شوند که معیار اندازه‌گیری آنها دیگر برای سنجش عدم قطعیت فزاینده جهان کافی نیست.

آنها فقط دو انتخاب دارند: یا حق بیمه را به میزان قابل توجهی افزایش دهند یا همانطور که در فلوریدا و کالیفرنیا دیده‌ایم، عقب‌نشینی کنند.

یک راه حل شیک تر: پوشش ریسک

وقتی صنعت بیمه در مخمصه «نمی‌تواند محاسبه کند، نمی‌تواند هزینه را بپردازد و جرات بیمه کردن ندارد» گیر افتاده است، شاید بهتر باشد از چارچوب بیمه خارج شویم و در صنعت باستانی دیگری به دنبال پاسخ بگردیم: امور مالی.

در سال ۱۹۸۳، مک‌دونالد قصد داشت یک محصول انقلابی را روانه بازار کند: McDLT. با این حال، چالشی پیش روی مدیریت پدیدار شد - قیمت مرغ بسیار بی‌ثبات بود. اگر آنها قیمت منو را ثابت نگه می‌داشتند و قیمت مرغ سر به فلک می‌کشید، شرکت با ضررهای هنگفتی مواجه می‌شد.

نکته‌ی چالش‌برانگیز این بود که در آن زمان هیچ بازار آتی مرغ برای پوشش ریسک وجود نداشت.

ری دالیو، که در آن زمان یک معامله‌گر کالا بود، یک راه‌حل هوشمندانه ارائه داد.

او به تأمین‌کننده مرغ مک‌دونالد گفت: «مگر هزینه یک مرغ فقط جوجه، ذرت و کنجاله سویا نیست؟» قیمت جوجه‌ها نسبتاً پایدار است و نوسانات واقعی در قیمت ذرت و کنجاله سویا می‌باشد. شما می‌توانید قراردادهای آتی ذرت و کنجاله سویا را در بازار آتی خریداری کنید تا هزینه‌های تولید را قفل کنید. به این ترتیب، آیا نمی‌توانید قیمت ثابتی برای مرغ به مک‌دونالد ارائه دهید؟

این مفهوم «آینده‌های مصنوعی» که امروزه کاملاً عادی به نظر می‌رسد، در آن زمان انقلابی بود. این نه تنها به مک‌دونالد کمک کرد تا با موفقیت McRib را راه‌اندازی کند، بلکه زمینه را برای ری دالیو فراهم کرد تا بعداً بزرگترین صندوق پوشش ریسک جهان - Bridgewater - را ایجاد کند.

یک مثال کلاسیک دیگر از خطوط هوایی ساوت‌وست می‌آید.

در سال ۱۹۹۳، گری کلی، مدیر ارشد مالی وقت، اجرای یک استراتژی پوشش ریسک سوخت را برای شرکت آغاز کرد. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۸، این استراتژی تقریباً ۳.۵ میلیارد دلار در هزینه‌های سوخت برای خطوط هوایی ساوت‌وست صرفه‌جویی کرد که معادل ۸۳ درصد از سود شرکت در همان دوره است.

در طول بحران مالی سال ۲۰۰۸، زمانی که قیمت نفت به ۱۳۰ دلار در هر بشکه رسید، شرکت هواپیمایی ساوت‌وست از قراردادهای آتی برای خرید ۷۰ درصد از سوخت خود با قیمت قفل‌شده ۵۱ دلار در هر بشکه استفاده کرد. این امر باعث شد که این شرکت تنها شرکت هواپیمایی اصلی ایالات متحده در آن زمان باشد که می‌توانست «سیاست بار رایگان» را حفظ کند.

چه مرغ مک‌دونالد باشد و چه سوخت خطوط هوایی ساوت‌وست، هر دو یک نکته‌ی ساده‌ی تجاری را آشکار می‌کنند: از طریق بازار مالی، عدم قطعیت آینده را به قطعیت امروز تبدیل کنید.

این پوشش ریسک است. هدف آن با بیمه همگرا است، اما منطق اساسی آن کاملاً متفاوت است.

بیمه، انتقال ریسک است. شما ریسک‌ها (مانند تصادفات رانندگی یا بیماری‌ها) را به یک شرکت بیمه منتقل می‌کنید و بابت آن حق بیمه می‌پردازید؛ پوشش ریسک به معنای جبران ریسک است.

اگر در بازار نقدی موقعیتی دارید (مثلاً نیاز به خرید سوخت دارید)، موقعیت متضاد را در بازار آتی ایجاد می‌کنید (مثلاً معاملات آتی سوخت را می‌خرید). وقتی قیمت لحظه‌ای افزایش می‌یابد، سود حاصل از معاملات آتی می‌تواند ضرر بازار لحظه‌ای را جبران کند.

بیمه یک سیستم نسبتاً بسته است که تحت سلطه شرکت‌های بیمه و متخصصان بیمه است؛ در حالی که پوشش ریسک یک سیستم باز است که به صورت جمعی توسط شرکت‌کنندگان بازار قیمت‌گذاری می‌شود.

بنابراین، از آنجایی که پوشش ریسک بسیار ظریف و کارآمد است، چرا نمی‌توانیم از آن برای حل چالش‌های صنعت بیمه امروزی استفاده کنیم؟ چرا یک ساکن فلوریدا نمی‌تواند مانند خطوط هوایی ساوت‌وست، خود را در برابر خطر برخورد طوفان به خشکی مصون کند؟

پاسخ ساده است: چون چنین بازاری وجود ندارد.

تا اینکه مرد جوانی که کارش را از حمام شروع کرده بود، آن را برای ما آورد.

از «انتقال ریسک» تا «معامله ریسک»

شاین کاپلان ۲۲ ساله، پلی‌مارکت را در یک حمام تأسیس کرد. این بازار پیش‌بینی مبتنی بر بلاکچین در سال ۲۰۲۴ به دلیل انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده به شهرت رسید و حجم معاملات سالانه آن از ۹ میلیارد دلار فراتر رفت.

علاوه بر آن بازارهای شرط‌بندی سیاسی، پلی‌مارکت بازارهای جالبی هم دارد. برای مثال، آیا بالاترین دمای هوستون در ماه اوت از 105 درجه فارنهایت فراتر خواهد رفت؟ آیا غلظت دی اکسید نیتروژن کالیفرنیا این هفته بالاتر از حد متوسط ​​خواهد بود؟

یک معامله‌گر ناشناس به نام نئوبرادر با معامله این قراردادهای آب و هوایی در پلی‌مارکت بیش از 20،000 دلار سود کسب کرد. او و پیروانش به عنوان «شکارچیان آب و هوا» شناخته می‌شوند.

در حالی که شرکت‌های بیمه به دلیل غیرقابل پیش‌بینی بودن آب و هوا از فلوریدا فرار می‌کردند، گروهی از بازیکنان مرموز با اشتیاق اختلاف دمای ۰.۱ درجه را معامله می‌کردند.

بازارهای پیش‌بینی اساساً بستری برای «آینده‌نگری در مورد همه چیز» هستند. آنها عملکرد بازارهای آتی سنتی را که با کالاهای استاندارد (مانند نفت، ذرت و فارکس) سروکار داشتند، گرفته و آن را به هر رویدادی که بتوان به صورت عمومی و عینی آن را تأیید کرد، گسترش داده‌اند.

این امر، راه جدیدی را برای مقابله با چالش‌های صنعت بیمه در اختیار ما قرار داده است.

اولاً، این امر جای تکبر متخصصان را با خرد جمعی می‌گیرد.

قیمت‌گذاری سنتی بیمه به مدل‌های آماری شرکت‌های بیمه متکی است. با این حال، همچنان که جهان به طور فزاینده‌ای غیرقابل پیش‌بینی می‌شود، مدل‌های مبتنی بر داده‌های تاریخی شروع به شکست می‌کنند.

در مقابل، قیمت در بازارهای پیش‌بینی توسط هزاران شرکت‌کننده با استفاده از پول واقعی «رأی‌گیری» می‌شود. این نشان دهنده اطلاعات جمعی بازار در مورد احتمال وقوع یک رویداد است. قراردادی در مورد «آیا طوفانی در ماه مه به فلوریدا خواهد رسید؟» نوسان قیمت را حساس‌ترین و در لحظه‌ترین معیار ریسک می‌داند.

دوم اینکه، آزادی تجارت را جایگزین تسلیم شدن در برابر ضرر می‌کند.

اگر ساکن فلوریدا نگران تخریب خانه‌اش توسط طوفان باشد، دیگر فقط گزینه «خرید بیمه» را ندارد. آنها می‌توانند به بازار پیش‌بینی بروند و قراردادی با عنوان «توفان به خشکی خواهد رسید» بخرند. اگر واقعاً طوفانی از راه برسد، سود حاصل از قرارداد آنها می‌تواند به پوشش هزینه‌های خانه آسیب‌دیده کمک کند.

اساساً، این نوعی پوشش ریسک شخصی‌سازی‌شده است.

مهمتر از همه، آنها همچنین می‌توانند این قرارداد را در هر زمانی بفروشند تا سود خود را قفل کنند یا ضرر خود را متوقف کنند. ریسک دیگر بار سنگینی نیست که نیاز به جمع‌آوری و انتقال یکباره داشته باشد، بلکه به دارایی تبدیل شده است که می‌توان آن را در هر زمانی تکه‌تکه کرد، معامله کرد، خرید و فروش کرد. آنها از ریسک‌پذیران به معامله‌گران ریسک تبدیل شده‌اند.

این فقط یک پیشرفت فنی نیست، بلکه یک تغییر طرز فکر نیز هست. این امر، قیمت‌گذاری ریسک را از دست چند نهاد نخبه آزاد می‌کند و آن را به همه بازمی‌گرداند.

پایان بازی بیمه: یک شروع جدید؟

آیا بازار پیش‌بینی، این «پلتفرم تبادل ریسک جهانی»، جایگزین بیمه خواهد شد؟

از یک سو، بازار پیش‌بینی، بنیان صنعت بیمه سنتی را به شیوه‌ای مخرب از بین می‌برد.

هسته اصلی صنعت بیمه سنتی، اطلاعات نامتقارن است. شرکت‌های بیمه، آمارگیرها و مدل‌های داده‌ای عظیمی دارند؛ آن‌ها برای قیمت‌گذاری ریسک، باید درک بهتری از شما داشته باشند. اما وقتی قیمت‌گذاری ریسک با بازاری باز، شفاف، مبتنی بر خرد جمعی و حتی اطلاعات داخلی جایگزین می‌شود، مزیت اطلاعاتی شرکت‌های بیمه از بین می‌رود.

ساکنان فلوریدا دیگر نیازی ندارند کورکورانه به قیمت‌های شرکت‌های بیمه اعتماد کنند؛ آنها فقط کافی است به قیمت یک قرارداد طوفان در Polymarket نگاهی بیندازند تا ارزیابی واقعی بازار از ریسک را درک کنند.

مهم‌تر از آن، صنعت بیمه سنتی بر اساس یک «مدل سنگین» عمل می‌کند - فروش، پذیره‌نویسی، تنظیم خسارت، پردازش خسارت... هر مرحله پر از هزینه‌های نیروی کار و اصطکاک است؛ در حالی که بازار پیش‌بینی یک «مدل سبک» نهایی است که فقط شامل معامله و تسویه حساب می‌شود و تقریباً مراحل میانی را حذف می‌کند.

از سوی دیگر، می‌بینیم که بازار پیش‌بینی قادر مطلق نیست و نمی‌تواند به‌طور کامل جایگزین بیمه شود.

این فقط می‌تواند در برابر خطرات عینی قابل تعریف و قابل تأیید عمومی (مانند آب و هوا، نتایج انتخابات) محافظت ایجاد کند. برای خطرات پیچیده‌تر و ذهنی‌تر (مانند تصادفات ناشی از رفتار رانندگی، شرایط سلامت شخصی)، این روش ناکافی است.

شما نمی‌توانید در پلی‌مارکت قراردادی برای کل دنیا ایجاد کنید تا پیش‌بینی کند که «آیا سال آینده تصادف خواهید کرد یا خیر».

ارزیابی و مدیریت ریسک شخصی‌سازی‌شده همچنان از نقاط قوت اصلی صنعت بیمه سنتی است.

چشم‌انداز آینده ممکن است نبرد جایگزینیِ برنده همه چیز را می‌برد نباشد، بلکه رابطه‌ای جدید و ظریف از رقابت و همکاری باشد.

بازار پیش‌بینی به زیرساختی برای قیمت‌گذاری ریسک تبدیل خواهد شد. مانند بلومبرگ ترمینال و رویترز امروزی، این سرویس اساسی‌ترین پایگاه داده را برای دنیای مالی فراهم خواهد کرد. شرکت‌های بیمه همچنین ممکن است به مشارکت‌کنندگان جدی در بازار پیش‌بینی تبدیل شوند و از قیمت‌های بازار برای تنظیم مدل‌های خود یا پوشش ریسک در برابر خطرات فاجعه‌باری که نمی‌توانند تحمل کنند، استفاده کنند.

از سوی دیگر، شرکت‌های بیمه به اصل خدمت‌رسانی بازخواهند گشت.

وقتی دیگر مزیت قیمت‌گذاری وجود نداشته باشد، شرکت‌های بیمه باید در مورد ارزش خود تجدید نظر کنند. رقابت اصلی آنها دیگر عدم تقارن اطلاعات نخواهد بود، بلکه بیشتر بر حوزه‌های ریسکی متمرکز خواهد شد که نیاز به مشارکت عمیق، مدیریت شخصی‌سازی‌شده و خدمات بلندمدت دارند، مانند مدیریت سلامت، برنامه‌ریزی بازنشستگی و جانشینی ثروت.

غول‌های دنیای قدیم در حال یادگیری رقص دنیای جدید هستند. و کاوشگران دنیای جدید نیز باید مسیر قاره دنیای قدیم را پیدا کنند.

اپیلوگ

بیش از سیصد سال پیش، در یک قهوه‌خانه در لندن، گروهی از بازرگانان سازوکاری را بر اساس ابتدایی‌ترین حکمت اختراع کردند: مشارکت متقابل در ریسک.

بیش از سیصد سال بعد، در عرصه دیجیتال، بازیگران در حال تغییر شکل نحوه برخورد ما با ریسک هستند.

تاریخ همیشه چرخه خود را ناخواسته کامل می‌کند.

از اعتماد اجباری تا تراکنش‌های رایگان این می‌تواند لحظه هیجان‌انگیز دیگری در تاریخ مالی باشد. هر یک از ما از یک پذیرنده ریسک منفعل به یک مدیر ریسک فعال تکامل خواهیم یافت.

و این فقط مربوط به بیمه نیست؛ بلکه بیشتر در مورد این است که چگونه هر یک از ما می‌توانیم در این دنیای پر از عدم قطعیت، بهتر زنده بمانیم.