هجینگ محصول نیست

هجینگ ابزاری نیست که به طور تصادفی خریداری شود. باید رابطه‌ای به دقت ساخته شده باشد.

نویسنده: پراتیک دسا

ترجمه: بلاک یونی‌کورن

وقتی برای اولین بار این مقاله مهمان را خواندم، اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که بیمه چگونه رفتار انسانی را آشکار می‌کند. از اکثر مردم بپرسید چه نوع بیمه‌ای خریده‌اند، احتمالاً پاسخ شما بیمه گوشی موبایل خواهد بود. نه بیمه درمانی و نه شبکه‌ای برای تأمین درآمد وابستگان. اما بیمه گوشی موبایل را می‌توان با چند صد روپیه در زمان پرداخت خریداری کرد و انتخاب آن تقریباً هیچ تصمیم‌گیری نیاز ندارد.

این نشان می‌دهد که ما چگونه تصمیمات ریسک را اتخاذ می‌کنیم. هیچ‌کس نمی‌نشیند و همه چیزهایی را که ممکن است اشتباه پیش برود فهرست نمی‌کند، آنها را بر اساس میزان خسارت مرتب نمی‌کند و سپس تصمیم نمی‌گیرد که صفحه نمایش گوشی را در اولویت قرار دهد. پوشش ریسک به طور پیش‌فرض ارائه می‌شود و محتوای پوشش حول جنبه‌هایی که به راحتی قابل فروش هستند، تدوین می‌شود. خود ریسک به نظر نمی‌رسد که مهم باشد.

با این حال، این کار می‌کند. درخواست‌های خسارت تأیید می‌شوند، صفحه نمایش تعویض می‌شود و بیمه به وعده‌های خود عمل می‌کند.

این موضوع به آنچه امروز می‌خواهم بگویم، اشاره می‌کند.

لوریس در حال تحقیق در مورد چگونگی تبدیل کشورهای مختلف به بازارهای مالی است - قراردادهای رویداد، مشتقات، ریسک شرکتی و ساختارهای قانونی و بازار بین آنها.

در مقاله امروز، لوریس معتقد است که هجینگ ابزاری نیست که به طور تصادفی خریداری شود. باید رابطه‌ای به دقت ساخته شده باشد که حول ریسک‌های مشخص شده شما شکل بگیرد. اگر شما اولویت‌ها را معکوس کنید، در نهایت ممکن است فقط هجینگ برای یک سرمایه‌گذاری خاص داشته باشید، در حالی که مشکل واقعی شما همچنان وجود دارد.

هر کسی می‌تواند هجینگ تجاری انجام دهد. اما این به این معنا نیست که هر کسی می‌تواند «محصول هجینگ» را به شرکت بفروشد.

برای معامله‌گران، هر موقعیتی که بتواند ریسک‌های دیگر در دفتر را کاهش دهد، به طور منطقی می‌تواند هجینگ نامیده شود، چه معامله‌گر در میز معاملات کلان کار کند، چه ارزهای دیجیتال را معامله کند یا از حساب‌های کارگزاری خرده‌فروشی استفاده کند.

خرید یک قرارداد هجینگ مربوط به پرتفوی مرتبط با نتایج انتخابات، می‌تواند هجینگ برای آن پرتفوی باشد. اگرچه تطابق ممکن است زیاد نباشد و اثر حفاظتی ممکن است کامل نباشد، اما این هنوز هم به عنوان یک هجینگ محسوب می‌شود.

مالی شرکتی از همان واژه برای توصیف رابطه‌ای با الزامات بالاتر استفاده می‌کند. ریسک‌های موجود ابتدا ریسک هستند: جریان نقدی، بدهی یا ریسک عملیاتی. ابزارهای تجاری باید با مبلغ، مدت و عوامل ریسک مطابقت داشته باشند. هر انحرافی ریسک پایه را تشکیل می‌دهد. اعتبار، وثیقه، مستندات و حسابداری حول معاملات شکل می‌گیرد، زیرا محصول خود رابطه است و نه فقط سود.

قراردادهای مبادله، قراردادهای آتی، قراردادهای گزینه یا قراردادهای رویداد می‌توانند ریسک یک حساب را هجینگ کنند و نظر خود را در مورد حساب دیگر بیان کنند. عملکرد اقتصادی آنها به ریسک‌های موجود در ترازنامه دارنده بستگی دارد. برای شرکت، سوالات مرتبط این است: این ابزار چه ریسک‌هایی را خنثی می‌کند؟ مقدار خنثی شده چقدر است؟ و مدت زمان خنثی‌سازی چقدر است؟

هر دو معنی این واژه معتبر هستند. خطای دسته‌بندی در این است که آنها را به عنوان قابل تعویض در نظر بگیریم.

در چند گفتگویی که اخیراً در آنها شرکت کرده‌ام، این سوءتفاهم وجود داشته است: مردم به طور پیش‌فرض فرض می‌کنند که تجربه در معاملات کمی یا بازارسازی می‌تواند به معاملات ساختاری اعمال شود. این سوءتفاهم به ویژه در صنعت فناوری رایج است، زیرا پس‌زمینه کمی اغلب احساس توانایی فوق‌العاده‌ای را ایجاد می‌کند و این احساس معمولاً واقعاً درست است: معامله‌گران بورس‌های عالی را ایجاد کرده‌اند، که بسیاری از آنها خودشان نیز اپراتورهای قوی هستند.

اما توانایی فنی نمی‌تواند دانش خاص یک شغل را عمومی کند. معاملات کمی و بازارسازی حول قیمت، اطلاعات و موجودی می‌چرخند. ساخت محصولاتی که می‌توانند به عنوان ابزار هجینگ عمل کنند یا قراردادهای مبادله، خدماتی هستند که حول ریسک‌های مشتری شکل می‌گیرند. این دو یکسان نیستند.

پیش‌بینی‌کنندگان بازار در هنگام بررسی این موضوع اغلب همان اشتباه را مرتکب می‌شوند. واحدهای معمول آنها قراردادها هستند: فهرست رویدادها، جذب نقدینگی و سپس جستجوی جریان‌های مالی. همان فرآیند در انتقال ریسک شرکتی کار نمی‌کند، زیرا ریسک‌های موجود اولین نگرانی هستند. با این حال، این روش از حوزه معاملات و ارزهای دیجیتال گسترش یافته است: استفاده از قراردادهای «بله/خیر» موجود، پیوند دادن آنها با مسائل شرکت، ارسال سفارش به بورس و سپس نامیدن این پرتفوی به عنوان هجینگ.

استانداردهای بین‌المللی گزارشگری مالی شماره 9 (IFRS 9) این تمایز را به سطح عملیاتی اعمال می‌کند. این استاندارد نیاز به ارائه پروژه‌های هجینگ، ابزارهای هجینگ، ریسک‌های هجینگ، اهداف مدیریت ریسک و روابط اقتصادی بین آنها دارد. کمیسیون معاملات آتی کالاهای ایالات متحده (CFTC) نیز در آزمایش معاملات مبادله‌ای برای موقعیت‌های فیزیکی هجینگ از همان اصول پیروی می‌کند: ریسک باید ناشی از دارایی، بدهی، خدمات یا فعالیت‌های تجاری فیزیکی باشد.

قراردادهای رویداد چه چیزی اضافه می‌کنند

استدلال مالی بازار پیش‌بینی با ادعاهای مرتبط با وضعیت آغاز می‌شود. آرو و دبرو چارچوب مرتبط را ارائه کردند: هرچه بازار بتواند وضعیت‌های آینده بیشتری را نام‌گذاری، قیمت‌گذاری و انتقال دهد، کامل‌تر است. به عنوان مثال، اگر تعرفه‌ها تصویب شوند، ادغام کامل شود، دارو تأیید شود یا قیمت حراج کربن بالاتر از سطح خاصی باشد، قراردادهای رویداد می‌توانند پرداخت کنند.

بازارهای سنتی حتی اگر بتوانند این وضعیت‌ها را قیمت‌گذاری کنند، معمولاً فقط از طریق نمایندگی این کار را انجام می‌دهند. در حالی که بازارهای رویداد می‌توانند برای اولین بار قیمت‌های بازار قابل مشاهده‌ای برای آن وضعیت‌هایی که قبلاً فقط در گزارش‌های تحقیقاتی، مدل‌های سناریویی یا گفتگوهای دوجانبه وجود داشتند، ایجاد کنند.

برای حق‌الزحمه‌های مبتنی بر آستانه قیمت یک دارایی مشابه، ارتباط آن با مشتقات سنتی در شرایط حدی کاملاً یکسان است: قیمت سود دیجیتال شیب منفی منحنی قیمت گزینه‌های خرید نسبت به قیمت اعمال است و می‌تواند به عنوان یک اختلاف قیمت عمودی که به طور فزاینده‌ای کوچک می‌شود، تقریباً تخمین زده شود. قراردادهای رویداد وضعیت نهایی را جدا می‌کنند. قبل از تاریخ انقضا، معاملات گزینه ممکن است شامل نوسانات و ریسک‌های ارزش بازار باشد که خریدار نمی‌خواهد تحمل کند و همچنین واسطه‌های تجاری و اصطکاک‌های تکرار.

این رابطه معادل محدودیت‌هایی دارد. «بسته شدن شاخص S&P 500 بالای 7000» می‌تواند به سطح گزینه‌های S&P نقشه‌برداری شود. «کاهش نرخ بهره فدرال رزرو در مارس» یا «تصویب قانون تعرفه» هنوز پیش‌بینی‌های قانونی هستند، حتی اگر آنها مشتقات قیمت اعمال گزینه‌های خرید نباشند، قیمت بازار آنها با احتمال واقعی وقوع متفاوت است، زیرا همچنین تمایل به ریسک، وثیقه، نقدینگی، کانال‌های تجاری و قوانین تسویه را منعکس می‌کند.

ادعاهای دولتی ورودی‌های مشکلات جریان نقدی شرکت هستند. بازارهای پیش‌بینی می‌توانند ادعاهای گمشده را به صورت مصنوعی ایجاد کنند، اما نمی‌توانند به صورت مصنوعی رابطه بین آن ادعا و ترازنامه شرکت را ایجاد کنند.

اهمیت قراردادهای رویداد

دو عاملی که اهمیت مالی قراردادهای رویداد را تعیین می‌کنند:

آیا مشتقات سنتی یا نسخه‌های قابل اعتماد وجود دارد.

آیا شرکت یا سرمایه‌گذار واقعاً ریسک‌های مرتبط را تحمل می‌کند.

زمانی که ریسک‌های عمده دارای مشتقات هستند، قراردادهای رویداد به عنوان یک جایگزین عمل می‌کنند. آنها باید تطابق بهتری یا هزینه کلی کمتری ارائه دهند. هزینه‌های ساختاری نهفته در کانال‌های سنتی باید از اختلاف قیمت، عمق، وثیقه و هزینه‌های ضربه در بازار رویداد بیشتر باشد. این همان هزینه‌های تکرار است.

بزرگترین فرصت‌های بلندمدت در ریسک‌های عمده‌ای است که در حال حاضر مشتقات ندارند. قراردادهای رویداد ممکن است اولین ابزار از این نوع باشند که برای اولین بار ریسک‌هایی مانند تعطیلی، تصمیم‌گیری‌های سیاسی، نقاط عطف نظارتی، وضعیت آب و هوا و رویدادهای شرکتی را قابل مشاهده و قابل انتقال کند.

اگر مشتقات وجود داشته باشد، اما هیچ کاربری واقعاً آن مشتقات را در اختیار نداشته باشد، نیاز به انتقال ریسک تقریباً وجود ندارد. یک گزینه دوتایی دیگر ممکن است هنوز یک محصول تجاری مفید باشد. اگر هیچ‌یک از این دو شرایط برآورده نشود، آن بازار بیشتر برای پیش‌بینی، سرگرمی یا کشف قیمت عمومی مناسب است تا زیرساخت هجینگ شرکتی.

قابلیت معامله به شما می‌گوید که آیا یک سناریو قابل قیمت‌گذاری است. اهمیت به شما می‌گوید که آیا کسی ریسک قابل انتقال را تحمل می‌کند.

فunnel فروش مبتنی بر قرارداد از آزمون دوم عبور نمی‌کند: از فهرست موجود شروع می‌شود و به دنبال شرکت‌هایی می‌گردد که می‌توانند با این فهرست‌ها مرتبط شوند.

طرف اشتباه میز

تفکر معاملاتی با هدف سود آغاز می‌شود و به دنبال فرصت‌های سودآور است. تفکر ساختاری با ترازنامه آغاز می‌شود و استراتژی‌های معاملاتی را می‌سازد.

در حوزه‌های درآمد ثابت، ارز و کالا، مشتریان شرکتی با ریسک‌های موجود خود می‌آیند، مانند بدهی با نرخ بهره متغیر یا عدم تطابق ارزی؛ هزینه‌های سوخت، موجودی یا انتشار اوراق قرضه برنامه‌ریزی شده؛ و تأمین مالی خرید، که تأمین مالی خرید یک مفهوم انتزاعی به نام هجینگ است.

این ریسک‌های موجود را شناسایی می‌کند، ابزارها را انتخاب می‌کند و مبلغ و مدت را تعیین می‌کند. سپس، ارزش باقی‌مانده را محاسبه کرده و نتایج را در مستندات، ترتیبات اعتباری و سیاست‌های حسابداری مشتری گنجانده می‌کند.

ISDA بازار مشتقات را به ترتیب زیر سازماندهی می‌کند: کاربران، ریسک‌های زیرین، ابزارها. سیستم Autohedge بانک HSBC نیز از همان اصول پیروی می‌کند و قبل از محاسبه معاملات، ریسک‌های موجود، استراتژی‌های هجینگ و تمایلات ریسک را به عنوان ورودی در نظر می‌گیرد. خود ابزار ممکن است از نظر قانونی مستقل باشد؛ اما از نظر اقتصادی، هجینگ به رابطه‌ای اشاره دارد که حول آن ابزار شکل می‌گیرد.

در معاملات درآمد ثابت، ارز و کالا (FICC)، معامله‌گران می‌توانند با قیمت ریسک اصلی معین به درخواست‌های قیمت پاسخ دهند. این همان اجرا است: قیمت‌گذاری ابزارهای تعریف شده بدون در نظر گرفتن ریسک‌های موجود مشتری یا اینکه آیا آن ابزار می‌تواند این ریسک‌ها را هجینگ کند. افزودن درخواست قیمت (RFQ) به قراردادهای نامتناسب می‌تواند قیمت این عدم تطابق را فراهم کند.

مشکلات ناشی از اولویت قرارداد چیست؟

فرض کنید یک واردکننده نگران احتمال وضع تعرفه است. خسارت او به حجم ارسال، زمان ارسال، موجودی، هزینه‌هایی که به مشتری منتقل می‌شود، نوسانات نرخ ارز و توانایی شرکت در یافتن تأمین‌کنندگان جایگزین بستگی دارد. در حالی که یک قرارداد رویداد ممکن است تعیین کند که اگر تعرفه‌های عمومی وضع شده قبل از تاریخ خاصی از یک آستانه خاص فراتر رود، شرکت یک دلار پرداخت خواهد کرد. این طرح خود بسیار ساده است، اما با جریان نقدی واردکننده به خوبی مطابقت ندارد.

این عدم تطابق همان ریسک پایه است. معامله‌گران ساختاری تصمیم می‌گیرند کدام ریسک‌های موجود قابل انتقال هستند و کدام ریسک‌های موجود باید توسط مشتری حفظ شوند. در حالی که واسطه‌های مبتنی بر قرارداد به طور معکوس عمل می‌کنند. آنها یک گزینه دوتایی عمومی پیدا می‌کنند که با مشکل مشتری مشابه است و این شباهت را به عنوان ابزار هجینگ در نظر می‌گیرند. پس از اتمام معامله، مدیر مالی آن گزینه دوتایی را در اختیار دارد، اما هنوز هم بخش عمده‌ای از ریسک اصلی را تحمل می‌کند.

سفارشی‌سازی قراردادها مشکل دومی را ایجاد می‌کند. رابرت بارلت و موریس اوهارا 41.6 میلیون معامله قرارداد کالشی را بررسی کردند. در چارچوب آنها، معامله‌گران نقدینگی به معنای گروس‌تن - میلگرووم وجود ندارد، زیرا این ابزار مانند بازارهای بالغ، به طور مکرر در نقش هجینگ و متعادل‌سازی پرتفوی عمل نمی‌کند و بنابراین نقدینگی را ایجاد نمی‌کند. افراد هنوز می‌توانند از آن قرارداد به دلایل دفاعی استفاده کنند.

بازار اعتبار نشان می‌دهد که مؤسسات چگونه ریسک‌های مرتبط با وضعیت را خریداری می‌کنند. در مکانیزم انتقال ریسک عمده (SRT)، بانک وام‌های خود را حفظ می‌کند و از طریق اوراق بهادار مبتنی بر اعتبار که توسط سرمایه‌گذاران تأمین مالی می‌شود، حفاظت از خسارت اولیه را خریداری می‌کند؛ بانک تسویه بین‌المللی (BIS) تخمین می‌زند که تا پایان سال 2024، حجم وام‌های تحت حفاظت حدود 800 میلیارد یورو خواهد بود. این یک پیش‌فرض سرمایه‌گذاری بانکی است و نه پیشنهادی برای خرید اوراق بهادار مبتنی بر اعتبار توسط شرکت‌ها. این توضیح می‌دهد که چرا مؤسسات می‌خواهند ریسک را در ابزارهای مالی با نرخ بهره، مستندات، تخصیص خسارت و محدودیت‌های مجاز قرار دهند.

این مقاله همچنین نشان می‌دهد که تأثیر قیمت‌های آگاه در بازارهای برندهای واحد بیشتر از بازارهای کلان است. تصمیم‌گیری‌های تعرفه‌ای معمولاً برای واردکنندگان عادی خارجی است، بنابراین اطلاعاتی که خود دستورالعمل‌ها شامل می‌شوند، بسیار کم است. سازندگان بازار ممکن است از جریان کالاها خوشحال باشند، اما تعرفه‌های عمومی تنها ارتباط ضعیفی با ضررهای واردکنندگان دارند.

اگر قراردادها در مورد ادغام، آزمایش دارو، کارخانه یا دیگر نتایج خاص شرکت‌ها محکم‌تر باشند، پایه‌گذاری بهبود می‌یابد. در این صورت، شرکت ممکن است اطلاعات بیشتری نسبت به پیشنهاددهنده داشته باشد، بنابراین سازندگان بازار ممکن است اندازه معاملات را افزایش دهند، اندازه معاملات را کاهش دهند یا حتی از معاملات صرف‌نظر کنند. محبوب‌ترین معاملات، معاملاتی هستند که پایه‌گذاری بیشتری دارند. در حالی که بازار از بیمه کردن معاملاتی که پایه‌گذاری بیش از حد دارند، خودداری می‌کند.

حتی اگر قراردادی منعقد شده باشد، شرکت هنوز باید اهداف، نسبت‌ها، مبنای تصمیم‌گیری، ارزیابی و روش‌های گزارش مالی را توضیح دهد. داشبورد نمی‌تواند این ارتباط را برقرار کند و درخواست قیمت نیز نمی‌تواند کمیته حسابرسی را مجبور به پذیرش کند.

این مدل تجاری با فشار از دو طرف مواجه است. اگر ریسک کم باشد و با قراردادهای عمومی مطابقت داشته باشد، مشتری می‌تواند به طور مستقیم معامله کند. اگر ریسک زیاد باشد یا نیاز به سفارشی‌سازی داشته باشد، مشتری به طراحی ساختاری و حمایت مالی نیاز دارد. شرکت‌هایی که تنها اطلاعات قراردادهای عمومی را ارائه می‌دهند، نمی‌توانند توانایی معاملاتی را افزایش دهند. در حالی که شرکت‌هایی که مسئول طراحی طرح‌های درآمدی، آماده‌سازی مستندات، تعهد یا جمع‌آوری سرمایه هستند، بیشتر شبیه به یک کارگزار، شرکت بیمه یا مؤسسه ساختاریافته درآمد ثابت، کالاهای اساسی و ارز (FICC) هستند تا یک دسته جدید از کسب و کار.

تغییر بسته‌بندی بازار را تغییر داد

WeatherBill در سال 2007 پلتفرم مشتقات آب و هوایی خود را راه‌اندازی کرد. ایده آن این بود که کسب‌وکارهایی که تحت تأثیر آب و هوا قرار دارند، محصولات بیمه‌ای خریداری کنند. اما واقعیت این نبود. شرکت سپس مشتریان هدف خود را به کشاورزان محدود کرد، به سمت محصولات بیمه‌ای و توزیع خارجی رفت و نام خود را به شرکت آب و هوا (The Climate Corporation) تغییر داد.

قراردادهای رویداد در مکان‌های دیگر تقاضای ذاتی پیدا کردند: پلتفرم FanDuel در بورس کالای شیکاگو در دسامبر 2025 راه‌اندازی شد و در حدود هشت هفته 100 میلیون قرارداد گزارش کرد.

محصولات پیش‌بینی آب و هوا وارد بازار بیمه شدند؛ محصولات ورزشی کانال‌های خرده‌فروشی را پیدا کردند. در حالی که محصولات مستقل هجینگ که از طریق کانال‌های نرم‌افزاری فروخته می‌شوند، هنوز یک خلا هستند.

ریسک کجاست

به محض تعیین ریسک، مسئله باقی‌مانده، توانایی تحمل ریسک است.

در واقع، ریسک رویداد از سه طریق در ترازنامه منعکس می‌شود. ریسک به خودی خود به طور مستقیم ظاهر نمی‌شود و باید به مکان دیگری منتقل شود.

1. وقتی دارایی سرمایه‌گذاری مناسب است، می‌توان به طور مستقیم معامله کرد.

یک بار در یک بار نیویورکی برای ترویج یک رویداد که در آن تیم نیویورک نیکس برنده می‌شود، بیمه‌ای به ارزش حدود 5000 دلار خریداری کرد؛ مسائل مسئولیت و قرارداد در همان مسابقه حل و فصل شد. اگر توافق‌نامه حل و فصل مناسب باشد، همان روش می‌تواند به ریسک‌های بزرگتر نیز پاسخ دهد.

گزارش‌ها حاکی از آن است که یک قرارداد مرتبط با معافیت مالیاتی انرژی خورشیدی کالیفرنیا حدود 600 هزار دلار از طریق بازار تسویه مرکزی شفاف منتقل شده است. اندازه شرکت خط مرزی نیست؛ تناسب و ظرفیت ترازنامه مهم است.

من در حال همکاری با برخی از افراد با استعداد در kalshi هستم، به ویژه با 0x_ultra، برای ارائه یک پلتفرم نمایشی برای این پروژه به عنوان بخشی از "برنامه سازندگان". این به زودی منتشر خواهد شد.

2. فقط زمانی که ریسک واقعاً قابل توزیع است، باید یک استخر ریسک ایجاد شود.

بازار شرط‌بندی متقابل استخرهای مالی متعهد شده را به برندگان تخصیص می‌دهد و کل بدهی را در محدوده سرمایه موجود محدود می‌کند؛ گلدمن ساکس و دویچه بانک از سال 2002 از این مکانیزم برای معاملات مشتقات اقتصادی استفاده کرده‌اند، میانگین اندازه حراج داده‌های شغلی غیرکشاورزی حدود 9 میلیون دلار بوده و سپس در سال 2005 به بورس کالای شیکاگو (CME) منتقل شده است. بانک تسویه بین‌المللی (BIS) هنوز هم در مورد اینکه آیا نیاز واقعی به هجینگ می‌تواند با معامله‌گران آگاه با تجربه متعادل شود، تردید دارد.

فقط زمانی که مقدار ضرر متفاوت باشد، ریسک‌ها متضاد باشند یا سرمایه‌گذاری خارجی وجود داشته باشد، استخر مالی می‌تواند کار کند. اگر همه شرکت‌کنندگان به طور همزمان متحمل ضرر شوند، استخر مالی فقط یک لیست طولانی از طلبکاران تولید می‌کند و در نهایت نیاز به تأمین مالی دارند: یا از طریق بیمه، یا از طریق بیمه مجدد، یا دوباره از طریق تأمین مالی انبار.

من می‌دانم که افرادی مانند AadvikVashist در حال تحقیق در مورد این موضوع هستند.

3. رویدادها را در ابزارهای موجود مؤسسات گنجانید

در آوریل امسال، Marex به یک مشتری مؤسسه سوئیسی تا 10 میلیون دلار اوراق بهادار ساختاری صادر کرد که در آن توافق شده است اگر انویدیا یک سال بعد همچنان با ارزش‌ترین شرکت جهانی باشد، 7 درصد سود پرداخت شود؛ این مشتری بدهی Marex را در اختیار دارد و Marex از قراردادهای رویداد برای کپی‌سازی استفاده می‌کند. این مؤسسه اوراق بهاداری را خریداری کرد که شامل ناشر، مستندات و شرایط مجوز است، در حالی که قراردادهای رویداد در طرف معامله‌گر باقی می‌ماند. قبل از اینکه معامله به مشتری برسد، Marex این قراردادهای رویداد را به درآمد ثابت، ارز و کالاهای اساسی (FICC) تبدیل کرده است.

نقش نرم‌افزار پس از تعیین ریسک است. این می‌تواند ابزارهای سنتی را آزمایش کند، شکاف‌های پوشش را شناسایی کند و از جنبه‌های پایه، هزینه، اجرا، وثیقه، قانونی، مجوز، حسابداری و ریسک‌های باقی‌مانده مقایسه کند. یک محصول کاربردی باید قادر باشد این فرآیند را کدگذاری کند و به انتخاب نهایی اجازه دهد تا معامله‌ای انجام نشود.

شوک‌های نظارتی

طرح‌های هجینگ بد معمولاً برای خریداران مشکل ایجاد می‌کنند. اما در اینجا، دامنه آسیب گسترده‌تر است، زیرا بازار رویداد هنوز در حال بحث در مورد نقشی است که باید در سیستم مالی ایفا کند. استفاده تجاری تعیین‌کننده صلاحیت کمیسیون معاملات آتی کالاهای ایالات متحده (CFTC) بر قراردادهای رویداد نیست.

کمیته نوآوری ارزهای دیجیتال معتقد است که تعریف مبادله در قانون معاملات کالا، اولویت فدرال و صلاحیت انحصاری کمیسیون معاملات آتی کالاهای ایالات متحده بر بازار مشتقات، و اینکه قراردادهای رویداد به دلیل اینکه خریداران در حال انجام سفته‌بازی هستند، تحت نظارت فدرال متوقف نمی‌شوند.

معنای منافع عمومی فراتر از هجینگ تجاری است. بازار رویداد تحت نظارت می‌تواند قیمت‌گذاری وضعیت‌هایی را که قبلاً قیمت‌گذاری نشده‌اند، تعیین کند، قیمت‌های عمومی را تولید کند و ادعاهای شفاف و دارای وثیقه با قوانین تسویه مشخص ایجاد کند. حتی قبل از اینکه مدیر مالی معامله کند، این‌ها نیز عملکردهای مالی مهمی هستند. اما هجینگ همچنان هسته استدلال سیاسی است.

کمیسیون معاملات آتی کالاهای ایالات متحده (CFTC) بازارهای پیش‌بینی را به عنوان ابزاری برای پیش‌بینی، برنامه‌ریزی، هجینگ و سفته‌بازی توصیف می‌کند. در فوریه 2026، این کمیسیون با تأکید بر هجینگ تجاری، مدیریت پرتفوی و اطلاعات در مورد نتایج آینده، برای صلاحیت خود در برابر نهادهای نظارتی ایالتی قمار دفاع کرد. کمیسیون معاملات آتی کالاهای ایالات متحده (CCI) همچنین با ویژگی‌های اجرای معاملات چند به چند، قیمت‌گذاری شفاف، معیارهای تسویه مشخص، نظارت، حفاظت از مشتری و صداقت بازار، بازارهای پیش‌بینی را از قمار متمایز می‌کند.

در ماه مارس، کمیسیون معاملات آتی کالاهای ایالات متحده (CFTC) به بورس‌های بازار پیش‌بینی یادآوری کرد که وظایف خود را تحت قانون معاملات کالا و اصول اصلی 3 دارند. پیشنهاد ژوئن آن شامل طراحی قراردادهای رویداد، بررسی منافع عمومی و نوآوری مسئولانه است.

موارد جدی شکست هجینگ شرکتی معمولاً یک الگوی ساده را دنبال می‌کنند. به شرکت گفته می‌شود که موقعیت‌های گزینه‌های دوتایی می‌توانند ریسک‌های عملیاتی را جبران کنند، بنابراین نقدینگی را سرمایه‌گذاری می‌کنند. حتی اگر شرکت ضرر کند، قرارداد ممکن است منقضی شود زیرا حجم، زمان یا هزینه‌های انتقال هرگز در محاسبات درآمد لحاظ نشده‌اند؛ قبل از تسویه، ممکن است دارایی قرارداد به سود محاسبه شده باشد، در حالی که ریسک اصلی هنوز وجود دارد و در نهایت شرکت چیزی جز یک موقعیت کوتاه دریافت نمی‌کند.

نهادهای نظارتی قبلاً شاهد چنین ترفندهایی بوده‌اند. کمیسیون معاملات آتی کالاهای ایالات متحده (CFTC) و کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) پس از دریافت شکایات مربوط به پلتفرم‌های گزینه‌های دوتایی که از پرداخت‌ها خودداری می‌کنند، سرقت هویت و ضررهای ناشی از دستکاری نرم‌افزار، هشدار مشترکی صادر کردند. مکان‌های معاملاتی تحت نظارت که در این مقاله مورد بحث قرار گرفته‌اند، مکان‌هایی نیستند که کارگزاران کلاهبردار باشند: بازارهای آن‌ها تحت نظارت، شفاف و تسویه متمرکز هستند، اما موارد گذشته همچنین هزینه‌های علامت‌گذاری معاملات اشتباه به عنوان معاملات حفاظتی را افزایش می‌دهد.

مخالفان بازارهای پیش‌بینی فدرال، مقالاتی درباره ریسک‌های پایه نمی‌نویسند. آن‌ها می‌گویند که شرکتی به نام مشتقات یک شرط را به فروش رسانده است.

اگر واسطه‌ای از گزینه‌های دوتایی نامناسب به عنوان ابزار حفاظتی شرکت استفاده کند، این قوی‌ترین استدلال را برای نهادهای نظارتی ایالتی در مخالفت با بازارهای پیش‌بینی فدرال فراهم می‌کند.