اگر آمریکا و ایران در ۵ روز به توافق نرسند، ترامپ چه برگ‌های برنده‌ای دیگری دارد؟

در ۲۳ مارس، ترامپ از تعویق ۵ روزه حمله به زیرساخت‌های انرژی ایران خبر داد و مدعی شد که «گفت‌وگوهای بسیار خوب و سازنده» و «نقاط توافق قابل‌توجهی» میان آمریکا و ایران صورت گرفته است. پس از این خبر، نفت خام برنت از ۱۱۲ دلار به ۹۹.۹۴ دلار کاهش یافت که سقوط ۱۰.۹۲ درصدی در یک روز، بزرگترین افت روزانه از زمان آغاز عملیات «خشم حماسی» (Epic Fury) محسوب می‌شود.

با این حال، محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس ایران، انجام هرگونه مذاکره مستقیم در آن روز را تکذیب کرد. ترکیه، مصر و پاکستان به عنوان میانجی برای انتقال پیام‌ها عمل کردند و کوشنر و ویتکوف هماهنگی‌ها را بر عهده داشتند، اما در مورد اینکه آیا مذاکرات واقعی در جریان است یا خیر، اختلاف نظر وجود داشت.

در مورد مسئله ایران، این اولین باری نبود که ترامپ «هشدار نهایی» صادر می‌کرد و سپس عقب‌نشینی می‌کرد. از سال ۲۰۱۸ تاکنون، الگوی مشابهی ۷ بار تکرار شده است.

۷ تهدید، ۲ اجرا

با نگاهی به تمام تهدیدهای مهمی که ترامپ از سال ۲۰۱۸ تاکنون علیه ایران مطرح کرده، این الگو کاملاً مشخص است.

در سال ۲۰۱۸، او طبق وعده از توافق هسته‌ای ایران خارج شد و تحریم‌ها طبق برنامه بازگردانده شدند. در فوریه ۲۰۲۶، او عملیات «خشم حماسی» را آغاز کرد که آن هم اجرایی شد و منجر به کشته شدن سلیمانی در کمتر از ۲۴ ساعت و نابودی بیش از ۷۰ درصد از پرتابگرهای موشکی ایران (طبق ارزیابی اطلاعاتی اسرائیل) گردید. این دو مورد کاملاً اجرا شدند و واکنش شدیدی در قیمت نفت ایجاد کردند. عملیات «خشم حماسی» باعث شد قیمت برنت از ۷۱ دلار به ۱۱۹.۵۰ دلار برسد که رشدی ۷۰ درصدی بود.

با این حال، روی دیگر سکه نیز قابل توجه است. در ژوئن ۲۰۱۹، پس از اینکه ایران یک پهپاد آمریکایی را سرنگون کرد، ترامپ دستور حمله به سایت‌های راداری و موشکی ایران را صادر کرد و ارتش در حالت «آماده‌باش کامل» قرار گرفت، اما ۱۰ دقیقه پیش از آغاز، حمله را لغو کرد. در ۲۱ مارس ۲۰۲۶، اولتیماتومی ۴۸ ساعته برای بازگشایی تنگه هرمز به ایران داده شد، اما به جای حمله پس از پایان مهلت، این موضوع به یک «تعویق ۵ روزه» تبدیل شد.

از ۷ مورد، ۲ مورد کاملاً اجرا شد، ۲ مورد به صورت جزئی انجام گرفت، ۲ مورد با عقب‌نشینی همراه بود و ۱ مورد در انتظار است. واکنش بازار نیز متفاوت بوده است. پس از توقف حمله در سال ۲۰۱۹، قیمت نفت تنها ۳ تا ۵ درصد کاهش یافت. این بار، با تعویق ۵ روزه، قیمت نفت مستقیماً ۱۰.۹۲ درصد سقوط کرد. واکنش بازار به سیگنال‌های «تعویق» در حال تشدید است، چرا که سرمایه‌گذاران با سرعت بیشتری «بی‌ارزش شدن تهدیدها» را در قیمت‌ها لحاظ می‌کنند.

نفت ۱۰۰ دلاری چه معنایی دارد؟

پس از پایان مهلت ۵ روزه، سه سناریوی احتمالی وجود دارد.

سناریوی اول، رسیدن به یک توافق چارچوبی است. این ممکن است یک توافق جامع نباشد و بیشتر شبیه به یک توقف موقت ۳۰ تا ۶۰ روزه برای خرید زمان جهت مذاکرات بیشتر باشد. در این سناریو، برنت ممکن است به محدوده ۸۰ تا ۹۰ دلار بازگردد و به پیش‌بینی میانگین قیمت ۸۵ دلاری گلدمن ساکس برای سال ۲۰۲۶ نزدیک شود.

دوم، تعویق و ادامه مذاکرات. پس از پایان مهلت ۵ روزه بدون توافق یا امضا، وارد یک پنجره تعویق جدید می‌شویم. قیمت نفت در محدوده ۹۵ تا ۱۱۰ دلار باقی می‌ماند و صرف ریسک جنگ نه از بین می‌رود و نه تشدید می‌شود.

سوم، از سرگیری حملات همراه با ادامه محاصره تنگه هرمز. طبق مدل سناریوی CSIS، اگر ایران پس از حمله، حملات به تأسیسات نفتی خلیج فارس را تشدید کند، برنت می‌تواند تا ۱۳۰-۱۵۰ دلار جهش کند. سناریوی افراطی گلدمن ساکس تهاجمی‌تر است: اگر محاصره هرمز ۶۰ روز طول بکشد و تولید خاورمیانه به طور دائمی ۲ میلیون بشکه در روز کاهش یابد، قیمت نفت می‌تواند از رکورد تاریخی ۱۴۷ دلار در سال ۲۰۰۸ فراتر رود.

با قیمت فعلی ۱۰۰ دلار برای برنت، این تقریباً به معنای احتمال ۳۰ تا ۴۰ درصدی «رسیدن به توافق» است. به عبارت دیگر، بازار معتقد است ۶۰ تا ۷۰ درصد احتمال دارد که وضعیت پس از ۵ روز به طور بنیادی بهبود نیابد. اگر مذاکرات شکست بخورد، قیمت نفت پتانسیل صعودی ۳۰ تا ۵۰ دلاری خواهد داشت.

مذاکرات سال ۲۰۱۵، ۳۵ ماه به طول انجامید

شش خواسته اصلی ترامپ شامل صفر کردن غنی‌سازی اورانیوم، برچیدن تأسیسات هسته‌ای، توقف ۵ ساله توسعه موشکی، پایان دادن به حمایت از شبه‌نظامیان نیابتی، به رسمیت شناختن حق موجودیت اسرائیل و تحویل فیزیکی ذخایر اورانیوم غنی‌شده ایران به آمریکا است. این خواسته‌ها بسیار فراتر از چارچوب برجام (JCPOA) در سال ۲۰۱۵ است که تنها سطح غنی‌سازی را به ۳.۶۵ درصد محدود می‌کرد، تأسیسات را فعال نگه می‌داشت و شامل موشک‌ها یا شبه‌نظامیان نیابتی نمی‌شد.

برجام ۲۰۱۵، از مذاکرات محرمانه ژوئیه ۲۰۱۲ در عمان تا امضای نهایی در وین، در مجموع ۳۵ ماه طول کشید. این مسیر شامل به قدرت رسیدن عناصر عمل‌گرا به دلیل انتخاب روحانی، اعتمادسازی از طریق توافق موقت ژنو و ۲۰ دور مذاکرات مستقیم میان کشورهای ۱+۵ بود.

وضعیت در سال ۲۰۲۶ چگونه است؟ یک پیام غیرمستقیم در ۶ فوریه در عمان رد و بدل شد و به دنبال آن جنگ در ۲۸ فوریه آغاز شد. تا ۲۳ مارس، تنها ۴۵ روز بعد، آتش‌بس موقت برقرار شده و هر دو طرف در مورد اینکه آیا اصلاً در حال مذاکره هستند یا خیر، تناقض‌گویی می‌کنند. ساختار میانجی‌گری شامل ترکیه، مصر و پاکستان است که پیام‌ها را رد و بدل می‌کنند، نه مذاکرات مستقیم چندجانبه ۱+۵. پیش‌شرط‌های مذاکره (اذعان هر دو طرف به وجود مذاکرات) محقق نشده است، در حالی که مسیر ۲۰۱۵ ابتدا بیش از یک سال اعتماد را از طریق یک کانال مخفی ایجاد کرد و سپس وارد مذاکرات علنی شد.

اگر مذاکرات شکست بخورد، ترامپ چه برگ‌های برنده‌ای دیگری دارد؟

گزینه نظامی مستقیم‌ترین راه است. حمله به نیروگاه برق، هدفی ۵ روزه با کمترین آستانه برای عملیات بازیابی است. گزینه‌های تشدید شده شامل محاصره یا اشغال جزیره خارگ است که طبق گزارش الجزیره در ۲۰ مارس، در یک طرح مورد بحث قرار گرفته است. خارگ ۹۰ درصد صادرات نفت خام ایران، یعنی حدود ۱.۳ تا ۱.۶ میلیون بشکه در روز را پردازش می‌کند (طبق داده‌های EIA). در مورد تأسیسات هسته‌ای، نطنز در هفته اول جنگ آسیب دید، فردو همچنان دارای اورانیوم غنی‌شده است که از زمان حمله ژوئن ۲۰۲۵ جابجا نشده (طبق تحلیل FDD)، اما تأسیسات جدید «کوه کلنگ» که ایران ۱۰۰ متر زیر یک کوه گرانیتی در نزدیکی نطنز ساخته، فراتر از توانایی حملات هوایی است. در حال حاضر، طبق گزارش «میلیتاری تایمز»، آمریکا ۲ گروه ضربت ناو هواپیمابر، بیش از ۱۶ کشتی سطحی و بیش از ۱۰۰ هواپیما را در خاورمیانه مستقر کرده که بزرگترین مقیاس از زمان جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ است.

در جبهه اقتصادی، ترامپ در ژانویه تعرفه ۲۵ درصدی بر کشورهایی که با ایران تجارت می‌کنند، اعلام کرد. اهداف اصلی چین (که بیش از ۹۰ درصد تجارت نفت ایران را تشکیل می‌دهد) و همچنین هند، امارات و ترکیه هستند. صادرات فعلی نفت ایران ۱.۵ تا ۱.۶ میلیون بشکه در روز است و درآمد روزانه آن حدود ۱۴۰ میلیون دلار است (بر اساس داده‌های دیفنس نیوز).

جنگ سایبری هم‌اکنون در جریان است. طبق گزارش فارن پالیسی، پیش از حمله جنبشی «خشم حماسی»، فرماندهی سایبری آمریکا «اثرات غیرجنبشی» را آغاز کرده بود که برخی از سیستم‌های ارتباطی و هشدار زودهنگام ایران را فلج کرد.

با این حال، ایران نیز کارت‌های مقابله به مثل خود را دارد. طبق ارزیابی آژانس اطلاعات دفاعی آمریکا (DIA)، ایران می‌تواند محاصره تنگه هرمز را برای ۱ تا ۶ ماه حفظ کند. این تنگه روزانه شاهد عبور ۲۰ میلیون بشکه نفت خام و فرآورده‌های نفتی است که ۲۰ درصد از مصرف جهانی نفت را تشکیل می‌دهد (طبق داده‌های EIA)، در حالی که عربستان و امارات تنها ظرفیت بای‌پس خط لوله ۳.۵ تا ۵.۵ میلیون بشکه در روز را دارند که شکافی تا ۱۴.۵ میلیون بشکه در روز باقی می‌گذارد. ایران همچنان حدود ۱۵۰۰ موشک بالستیک و ۲۰۰ پرتابگر دارد (طبق برآورد ارتش اسرائیل) و تصور می‌شود حزب‌الله حدود ۲۵۰۰۰ موشک در اختیار داشته باشد (طبق ارزیابی‌های اسرائیل).

این منطق زیربنایی بازی قدرت در پنجره ۵ روزه است. ترامپ با تله اعتبار روبروست: حمله کردن خطر مارپیچ قیمت نفت و فشار اقتصادی داخلی را به همراه دارد. حمله نکردن، قدرت قیمت‌گذاری تهدیدهای نظامی را در چرخه اولتیماتوم‌ها و تعویق‌ها بیش از پیش فرسایش می‌دهد. دوراهی ایران نیز متقارن است: مذاکره با مخالفت تندروهای داخلی روبرو خواهد شد. مذاکره نکردن می‌تواند منجر به هدف قرار گرفتن نیروگاه‌ها و جزیره خارگ شود. مهلت ۲۸ مارس نقطه پایان نیست، بلکه دور بعدی این تله است.