ابزارهای سیاست در حال مالی شدن هستند، بازارهای جهانی تنها نرخ بهره را معامله نمی‌کنند، بلکه اعتبار نظام را نیز معامله می‌کنند

در تاریخ ۴ اوت، بازارهای جهانی یک سیگنال مشترک را منتشر کردند، دولت‌های کشورهای مختلف با شدت بی‌سابقه‌ای در عملیات بازار دخالت می‌کنند و تمرکز سرمایه‌گذاران دیگر تنها بر روی داده‌های اقتصادی نیست، بلکه بر این است که آیا ابزارهای سیاست هنوز اعتبار و توان اجرایی کافی دارند یا خیر. وزارت خزانه‌داری ایالات متحده حجم استقراض در سه‌ماهه سوم را به ۷۳۹ میلیارد دلار افزایش داده است، که نشان‌دهنده ادامه فشار عرضه بر اوراق قرضه آمریکاست؛ از سوی دیگر، مقامات فدرال رزرو، از جمله ویلیامز، همچنان بر این موضع تأکید دارند که نرخ تورم در نهایت به ۲٪ بازخواهد گشت، اما در شرایطی که بازار به تدریج پیش‌بینی‌های فدرال رزرو را کاهش می‌دهد و نرخ‌های بهره بلندمدت در سطوح بالا باقی می‌مانند، آنچه که واقعاً نیاز به ترمیم دارد، اعتماد بازار به مسیر سیاست‌هاست، نه فقط انتظارات تورمی خود.

نکته دیگری که باید به آن توجه کرد این است که ژاپن هفته گذشته به نظر می‌رسد دوباره حدود ۳۴ میلیارد دلار برای مداخله در بازار ارز استفاده کرده است، و وزارت خزانه‌داری ایالات متحده به‌طور علنی از بحث درباره گسترش ابزار FIMA حمایت کرده است، که نشان‌دهنده این است که هدف تثبیت ین دیگر تنها به عهده ژاپن نیست، بلکه به جلوگیری از فروش حجم زیادی از اوراق قرضه آمریکایی توسط ژاپن و تأثیر آن بر بازارهای جهانی اوراق قرضه نیز مربوط می‌شود. این نشان می‌دهد که ایالات متحده در حال تلاش برای استفاده از ابزارهای مالی برای تثبیت متحدان خود و در عین حال کاهش ریسک‌های نقدینگی در بازار بدهی خود است، و تمرکز هماهنگی سیاست‌ها به تدریج از سیاست‌های پولی صرف به سمت ثبات سیستم مالی جهانی گسترش یافته است.

از سوی دیگر، دولت ترامپ همزمان با چالش‌های داخلی و خارجی روبرو است. شکایت مشترک ۲۵ ایالت از آخرین اقدامات تعرفه‌ای نشان می‌دهد که سیاست‌های تعرفه‌ای از مسائل تجارت بین‌المللی به یک جنگ حقوقی در مورد نظام و اختیارات اجرایی در ایالات متحده تبدیل شده است؛ و درخواست علنی ترامپ از شرکت‌های نفتی برای کاهش قیمت‌های خرده‌فروشی نفت نیز نشان می‌دهد که اهمیت قیمت‌های انرژی برای نرخ‌های حمایت سیاسی در حال افزایش است. با این حال، عامل واقعی تعیین‌کننده قیمت نفت همچنان این است که آیا تنگه هرمز به حالت عادی بازمی‌گردد یا خیر. اگرچه ترامپ سیگنال‌های مذاکره را ارسال کرده است، اما ایران از بازگشایی کامل تنگه خودداری کرده و دو طرف هنوز اختلافات قابل توجهی دارند، که به این معنی است که ریسک‌های تأمین انرژی در کوتاه‌مدت همچنان به‌طور کامل حذف نخواهد شد.

قابل توجه است که ایالات متحده به‌طور همزمان چارچوب‌های حکمرانی AI را پیش می‌برد، که نشان‌دهنده این است که رقابت در زمینه AI به تدریج از قدرت محاسباتی، تراشه‌ها و هزینه‌های سرمایه‌گذاری به سمت تعیین استانداردهای نهادی و نظارتی گسترش می‌یابد. هنگامی که اقتصادهای اصلی به‌طور همزمان در زمینه‌های پولی، انرژی، فناوری و تجارت سیاست‌های مداخله‌ای را تقویت می‌کنند، بازارهای سرمایه جهانی در آینده تنها بر اساس توانایی سودآوری شرکت‌ها رقابت نخواهند کرد، بلکه بر اساس این که آیا سیاست‌های کشورهای مختلف سازگاری، پیش‌بینی‌پذیری دارند و آیا می‌توانند اعتماد بازار به اعتبار نظام را حفظ کنند یا خیر. در چنین محیطی، نوسانات قیمت دارایی‌ها بیشتر ناشی از اصلاح انتظارات سیاست‌ها خواهد بود، نه تغییرات خود بنیادهای اقتصادی.