بنیاد اتریوم «هاردنس» را راه‌اندازی می‌کند، تیمی اختصاصی برای حفاظت از زیرساخت غیرمتمرکز.

نویسندگان: @fredrik0x, @soispoke, @parithosh_j

گردآوری شده توسط: شنچائو تک‌فلو

مقدمه سنچائو: بنیاد eth-143">اتریوم اخیراً سه خوشه اولویت‌دار برای پروتکل‌ها را اعلام کرد: مقیاس‌پذیری، تجربه کاربری و سختی. دو مورد اول آسان برای فهمیدن هستند؛ مورد سوم چیست؟

به زبان ساده، هاردنس تعهدی در سطح پروتکل به ویژگی‌های اصلی اتریوم، از جمله مقاومت در برابر سانسور، حریم خصوصی، امنیت و بدون نیاز به مجوز بودن است.

این مقاله توسط سه عضو بنیان‌گذار مسئول حوزه سختی‌افزایی نوشته شده است و به تفصیل به کارهای خاص و اولویت‌های این حوزه می‌پردازد.

متن کامل به شرح زیر است:

سختی چیست؟

بنیاد اتریوم اخیراً وبلاگی منتشر کرد که در آن سه اولویت خوشه پروتکل را تشریح کرده است: مقیاس‌پذیری، تجربه کاربری و سختی.

هر یک از این موارد به نیازهای متفاوتی برای موفقیت بلندمدت اتریوم پاسخ می‌دهد. قابلیت مقیاس‌پذیری تضمین می‌کند که شبکه بتواند از عهدهٔ تقاضای در سطح جهانی برآید، تجربهٔ کاربری تضمین می‌کند که مردم واقعاً بتوانند از آن استفاده کنند و سختی تضمین می‌کند که اتریوم با رشد خود ویژگی‌های اصلی که آن را ارزشمند می‌سازند را از دست ندهد.

سختی به توانایی یک سیستم برای حفظ قابلیت اطمینان خود در آینده اشاره دارد. جهت هاردنس یک تعهد در سطح پروتکل است که با هدف حفظ تضمین‌های اصلی اتریوم صورت گرفته است: متن‌باز بودن، مقاومت در برابر سانسور، حریم خصوصی، امنیت، بدون نیاز به مجوز بودن و حداقل اعتماد.

این اصول از زمان پیدایش اتریوم وجود داشته‌اند.

اتریوم وجود دارد تا زیرساختی بی‌طرف برای کسانی که واقعاً به آن نیاز دارند فراهم کند، حتی اگر این به معنای دشواری، کندی و عدم راحتی بیشتر باشد. در عمل، این بدان معناست که اطمینان حاصل شود اتریوم هنگام از کار افتادن سیستم‌های متمرکز به کار خود ادامه دهد.

چه کسی به این‌ها نیاز دارد؟ کاربران در کشورهای تحت تحریم، روزنامه‌نگاران که منابع خود را محافظت می‌کنند، سازمان‌هایی که به زیرساخت تسویه خنثی نیاز دارند و نهادهایی که به دنبال کاهش ریسک طرف مقابل هستند.

چرا اکنون بر سختی تمرکز کنیم؟

اتریوم در حال ارائه ارتقاءهای قابل‌توجهی در throughput و قابلیت‌استفاده است. با این حال، هر یک از این بهبودها می‌تواند از طریق میان‌برهایی مانند زیرساخت متمرکز یا معرفی واسطه‌های مورد اعتماد به‌دست آید.

وجود هاردفورک برای اطمینان از این است که اتریوم هنگام پاسخ به نیازهای شبکه، از ارزش‌های خود منحرف نشود.

امروزه افراد و نهادها به این تضمین‌ها از اتریوم تکیه می‌کنند، نه به‌عنوان ایده‌آل‌ها، بلکه به‌عنوان ضرورت‌ها. این امر سختی را به یک حوزهٔ تمرکز هرچه حیاتی‌تر تبدیل می‌کند.

سختی در عمل چگونه است؟

در بنیاد اتریوم، جهت‌گیری سختی‌افزایی توسط سه فرد پیش می‌برده می‌شود که هر یک تمرکز خاص خود را دارند:

• توماس تیری: مقاومت در برابر سانسور و بدون نیاز به مجوز، با تمرکز بر لایه پروتکل
• فردریک سوانتس: امنیت، با تأکید بر حریم خصوصی و اعتماد حداقلی
• پریتوُش جایانتھی: زیرساخت، ارتقاءها و تاب‌آوری بخش‌های حساس پروتکل اتریوم

سختی شامل حوزه‌های متعددی می‌شود:

علاوه بر پژوهش و توسعه فنی، بخشی از کار در حوزه سختی کمک به افراد بیشتر برای درک و ارزش‌گذاری این ویژگی‌های اصلی است. این تیم همچنین با پروژه‌های مرتبط با ZK، حریم خصوصی، مقیاس‌پذیری، تجربه کاربری و امنیت (مانند Trillion Dollar Security که بیشتر بر کیف‌پول‌ها و لایه‌های کاربردی تمرکز دارد) همکاری می‌کند تا اطمینان حاصل شود که این بهبودها ضمن تسریع توسعه، امنیت یا غیرمتمرکز بودن را تضعیف نکنند.

کارهای مشخص شامل:

مقاومت شبکه: بهبود ابزارها، تست‌ها و تست فازی برای شناسایی زودهنگام آسیب‌پذیری‌ها و اطمینان از بازیابی سریع شبکه از خرابی‌ها.

حفاظت از کاربر: کاهش خسارات مالی قابل پیشگیری ناشی از فیشینگ و مجوزهای مخرب.

حریم خصوصی: پیشبرد تراکنش‌های خصوصی و پخش ناشناس در لایه پروتکل، که به کاربران امکان می‌دهد بدون خروج از لایه ۱، تضمین‌های قوی حریم خصوصی را به‌دست آورند.

حفظ بی‌طرفی: حذف نقاط یکتاِ شکست در لبهٔ شبکه برای تضمین خنثی و مقاوم ماندن شبکه در برابر تداخل گزینشی.

آمادگی بلندمدت: رمزنگاری پساکوانتومی در حال حاضر یک تهدید فوری نیست، اما یک تهدید اجتناب‌ناپذیر است که باید از پیش برای آن آماده شد.

حالت‌های پشتیبان و بازیابی: با افزایش نرخ انتقال، پروتکل باید قادر باشد در صورت وقوع ناهنجاری‌ها سرعت خود را کاهش داده و پایدار شود تا شبکه بتواند خود را ترمیم کند و از گسترش خرابی جلوگیری نماید.

آمادگی پاسخ به حادثه: تدوین یک راهنمای اضطراری عمومی مشترک برای توانمندسازی اکوسیستم جهت واکنش سریع و شفاف در سناریوهای شدید.

اندازه‌گیری واقعیت: ایجاد معیارهایی برای سنجش سطح فعلی مقاومت در برابر سانسور در اکوسیستم، اینکه چه تعداد کاربر می‌توانند تراکنش‌های خصوصی انجام دهند و در کجا فرضیات اعتماد ممکن است به‌طور پنهانی نفوذ کرده باشند.