چرا اکثر ارزهای دیجیتال طوری طراحی شده‌اند که دارایی‌های غیرقابل سرمایه‌گذاری مجدد باشند؟

عنوان اصلی: تتر پس از عقب‌نشینی سرمایه‌گذاران، از جاه‌طلبی‌های تأمین مالی ۲۰ میلیارد دلاری عقب‌نشینی کرد
نویسنده اصلی: جیل آر شاه، فایننشال تایمز
ترجمه: پگی، بلاک بیتس

یادداشت سردبیر: در پس‌زمینه یک بازار بی‌ثبات، این مقاله بر یک سوال اساسی تمرکز دارد: آیا دارایی‌های کریپتو مکانیسم واقعی برای ایجاد ثروت بلندمدت دارند؟ نویسنده، توکن‌ها را با سهام سنتی مقایسه می‌کند و خاطرنشان می‌کند که اکثر توکن‌ها شبیه «دارایی‌های سودآور» بسیار بی‌ثبات هستند و فاقد قابلیت‌های سرمایه‌گذاری مجدد و تخصیص سرمایه می‌باشند. انباشت ارزش واقعی اغلب از طریق شرکت‌هایی حاصل می‌شود که از زیرساخت‌های بلاکچین و استیبل کوین برای کاهش هزینه‌ها و افزایش کارایی استفاده می‌کنند.

این به معنای انکار فناوری بلاکچین نیست، بلکه بررسی عملی ساختار فعلی توکنومیکس است. احتمال بیشتری وجود دارد که سرمایه در شرکت‌هایی که دارای جریان نقدی و قابلیت‌های مرکب‌سازی هستند، قبل از اینکه پروتکل‌ها بتوانند مانند شرکت‌ها، ارزش را حفظ و مرکب کنند، به سمت سهام حرکت کند. نتیجه‌گیری اصلی مقاله ساده است: فناوری ابتدا تکثیر خواهد شد و ثروت متعلق به کسانی است که زودتر فناوری را به یک ماشین مرکب تبدیل می‌کنند.

متن اصلی به شرح زیر است:

من این کلمات را در حالی می‌نویسم که بازار ارزهای دیجیتال در حال فروپاشی است. بیت‌کوین برای مدت کوتاهی به ۶۰ هزار دلار کاهش یافت، سولانا محدوده قیمت انحلال FTX را از آن سال بررسی کرد و اتریوم حدود ۱۸۰۰ دلار در نوسان بود. من اینجا وارد بحث‌های «خرس‌های دائمی» نمی‌شوم.

این مقاله بر یک سوال اساسی‌تر تمرکز دارد: چرا توکن‌ها در دستیابی به رشد مرکب شکست می‌خورند؟

البته، قیمت‌ها از اینجا به بعد دوباره افزایش خواهند یافت. بعضی‌ها می‌گویند من دارم «روی قبر می‌رقصم». احتمالاً استدلال اصلی تحت الشعاع نوسانات کوتاه‌مدت قیمت قرار خواهد گرفت. اما به هر حال، بیایید بگوییم.

در طول چند ماه گذشته، من تأکید کرده‌ام (حتی اگر این به معنای برچسب خوردن به عنوان یک «میانه‌رو» باشد): اساساً، دارایی‌های کریپتو بیش از حد ارزش‌گذاری شده‌اند؛ قانون متکالف برای پشتیبانی از سطوح ارزش‌گذاری فعلی کافی نیست؛ پذیرش و قیمت می‌توانند برای سال‌های زیادی همچنان از هم فاصله بگیرند.

«مالکان عزیز ارزهای دیجیتال، حجم معاملات استیبل کوین ۱۰۰ برابر شده است، اما بازده ما فقط ۱.۳ برابر شده است.» از اعتماد و شکیبایی شما سپاسگزاریم.»

قوی‌ترین و رایج‌ترین نوع انکار چیست؟

«شما بیش از حد بدبین هستید. تو اصلاً نمی‌فهمی توکن‌ها نشون دهنده چی هستن. این یک الگوی کاملاً جدید است.»

من کاملاً در مورد اینکه یک توکن نشان دهنده چیست، مطمئن هستم. مسئله دقیقاً همین جا نهفته است.

دستگاه ترکیب

ارزش بازار برکشایر هاتاوی حدود ۱.۱ تریلیون دلار است.

این به این دلیل نیست که بافت هر بار بازار را کاملاً درست زمان‌بندی می‌کند، بلکه به این دلیل است که - این [ضریب] مرکب است.

هر ساله، برکشایر پول به دست آمده را در کسب و کارهای جدید دوباره سرمایه‌گذاری می‌کند، حاشیه سود را افزایش می‌دهد، رقبا را به دست می‌آورد و ارزش ذاتی هر سهم را افزایش می‌دهد. قیمت فقط نتیجه است و با ادامه رشد موتور اقتصادی زیربنایی، ناگزیر جبران می‌شود.

این جوهره عدالت است. این یک ادعا در مورد "دستگاه سرمایه‌گذاری مجدد" است.

مدیریت سود را دریافت می‌کند، تخصیص سرمایه انجام می‌دهد: در رشد سرمایه‌گذاری می‌کند، هزینه‌ها را کاهش می‌دهد، سهام را بازخرید می‌کند.

هر تصمیم درست، پایه و اساس تصمیم بعدی می‌شود و به تدریج بر آن افزوده می‌گردد.

۱ دلار با بهره مرکب سالانه ۱۵٪ به مدت ۲۰ سال = ۱۶.۳۷ دلار

۱ دلار با بهره مرکب سالانه ۰٪ به مدت ۲۰ سال = ۱ دلار

حقوق صاحبان سهام، سود ۱ دلاری را به ۱۶ دلار تبدیل می‌کند. توکن‌ها، کارمزد ۱ دلاری را به کارمزد ۱ دلاری تبدیل می‌کنند.

بیرون آوردن دستگاه

وقتی یک صندوق سرمایه‌گذاری خصوصی (PE) کسب‌وکاری را که سالانه ۵ میلیون دلار جریان نقدی آزاد ایجاد می‌کند، خریداری می‌کند، چه اتفاقی در داخل شرکت می‌افتد؟

سال اول: ۵ میلیون دلار سرمایه‌گذاری اولیه در جریان (FCF). مدیریت، سرمایه‌گذاری مجدد می‌کند: تحقیق و توسعه، کانال‌های خزانه‌داری استیبل کوین، بازپرداخت بدهی. سه تصمیم.

سال دوم: این تصمیمات شروع به ثمر دادن می‌کنند، FCF به ۵.۷۵ میلیون دلار می‌رسد.

سال سوم: درآمدها همچنان به مجموعه تصمیمات بعدی منتقل می‌شوند، FCF به ۶.۶ میلیون دلار می‌رسد.

این کسب و کاری است که با نرخ ترکیبی ۱۵ درصد رشد می‌کند.

۵ میلیون دلار تبدیل به ۶.۶ میلیون دلار می‌شود، نه به دلیل رونق بازار، بلکه به این دلیل که کسی در حال تصمیم‌گیری در مورد تخصیص سرمایه است و هر دور از تصمیمات، به دور بعدی دامن می‌زند.

بیست سال پافشاری کن، ۵ میلیون دلار تبدیل به ۸۲ میلیون دلار میشه.

حالا، ببینید چه اتفاقی در داخل یک پروتکل با قرارداد هزینه سالانه ۵ میلیون دلار می‌افتد:

سال اول: ۵ میلیون دلار کارمزد، که بین سرمایه‌گذاران توزیع می‌شود. رفته.

سال دوم: شاید ۵ میلیون دیگه. اگر کاربران بمانند. آنها این کار را نخواهند کرد.

سال سوم: بستگی داره هنوز کسی تو کازینو باشه یا نه.

هیچ چیز مرکب نیست. از آنجا که در سال اول واقعاً سرمایه‌گذاری مجدد انجام نشد، هیچ چرخ لنگری برای سال سوم وجود ندارد. یارانه‌ها و کمک‌های مالی به هیچ وجه کافی نیستند.

این توکن به این شکل طراحی شده است

این یک تصادف نیست بلکه یک استراتژی قانونی است.

با نگاهی به سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹، کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) هر چیزی را که «شبیه اوراق بهادار به نظر می‌رسید» جستجو می‌کرد. تقریباً هر وکیلی که به تیم‌های پروتکل مشاوره می‌دهد، یک چیز را می‌گوید: نگذارید توکن شبیه سهام به نظر برسد.

بنابراین، این مجموعه کامل از اصول طراحی پدیدار شد:

عدم ادعای جریان نقدی - از شبیه شدن به سود سهام خودداری کنید

هیچ نظارتی بر نهاد آزمایشگاه‌ها وجود ندارد - از اینکه مانند حقوق سهامداران به نظر برسید، خودداری کنید

بدون سود انباشته - از شبیه شدن به خزانه‌داری شرکت خودداری کنید

پاداش‌های استیکینگ به عنوان «مشارکت در شبکه» تعریف می‌شوند - نه به عنوان بازده

این طرح جواب داد. بیشتر توکن‌ها با موفقیت از طبقه‌بندی شدن به عنوان اوراق بهادار اجتناب کردند. اما با انجام این کار، آنها از هرگونه مکانیسمی که می‌توانست باعث ترکیب شود، اجتناب کردند.

کل طبقه دارایی عمداً طوری طراحی شده است که قادر به انجام تنها کاری که واقعاً ثروت بلندمدت ایجاد می‌کند، نباشد.

آزمایشگاه‌ها سهام دارند، شما «بهره» را دارید

تقریباً هر پروتکل اصلی در کنار خود یک شرکت آزمایشگاهی انتفاعی دارد.

آزمایشگاه‌ها مسئول موارد زیر هستند: کدنویسی، کنترل رابط کاربری، مالکیت برند، مشارکت‌های سازمانی

و دارندگان توکن چه چیزی دریافت می‌کنند؟ آرای حاکمیتی + ادعای نوسانی برای دریافت کارمزد.

این الگو در همه جا یکسان است: آزمایشگاه‌ها استعداد، مالکیت معنوی، برند، قراردادهای سازمانی و تصمیم‌گیری‌های استراتژیک را در اختیار می‌گیرند؛ دارندگان توکن با استفاده از شبکه و حق رأی در مورد پیشنهادهایی که آزمایشگاه‌ها کمتر و کمتر به آنها اهمیت می‌دهند، «علاقه» نوسانی پیدا می‌کنند.

تعجب آور نیست.

وقتی کسی یک اکوسیستم پروتکل را به دست می‌آورد (مثل خرید تیم Axelar توسط Circle)، در واقع سهام Labs را می‌خرد، نه توکن‌ها را.

از آنجا که ارزش سهام با هم ترکیب می‌شود، توکن‌ها این کار را نمی‌کنند.

بی‌توجهی به مقررات، ناگزیر به نتایج تحریف‌شده منجر خواهد شد.

واقعاً چه چیزی دارید؟

روایت را کنار بگذارید، نوسانات قیمت را کنار بگذارید و ببینید که یک دارنده توکن واقعاً چه چیزی دریافت می‌کند.

برای مثال، اتریوم را در نظر بگیرید: اتریوم را در سهام خود قرار دهید، سالانه ۳ تا ۴ درصد سود کسب کنید، این درآمد از برنامه تورم شبکه حاصل می‌شود که به صورت پویا با مشارکت در سهام‌گذاری تنظیم می‌شود. تعداد سهام‌گذار بیشتر، بازده کمتر؛ تعداد سهام‌گذار کمتر، بازده بالاتر.

این چیست؟ کوپنی با نرخ شناور که توسط قوانین پروتکل محدود شده است.

این عدالت نیست. این بدهی است.

بله، قیمت اتریوم می‌تواند از ۳۰۰۰ دلار به ۱۰۰۰۰ دلار برسد. اما اوراق قرضه بنجل می‌توانند با فشرده‌سازی اسپرد دو برابر شوند. این باعث برابری نمی‌شود.

سوال واقعی این است: جریان نقدی شما چگونه و از طریق چه مکانیسمی افزایش می‌یابد؟

حقوق صاحبان سهام: مدیریت دوباره سرمایه‌گذاری می‌کند و ترکیب می‌کند

رشد = بازگشت سرمایه × نرخ سرمایه‌گذاری مجدد

شما در یک موتور اقتصادی در حال گسترش مشارکت دارید

توکن: جریان نقدی = میزان استفاده از شبکه × نرخ کارمزد × نرخ مشارکت در استیکینگ

شما کوپنی دریافت می‌کنید که با تقاضای فضای بلاک نوسان می‌کند، بدون سرمایه‌گذاری مجدد، بدون موتور مرکب، و نوسانات قیمتی که شما را فریب می‌دهد تا باور کنید سهام دارید.

ساختار اقتصادی این را روشن می‌کند: شما درآمد ثابتی دارید، فقط با ۶۰ تا ۸۰ درصد نوسان.

این بدترین حالت هر دو دنیاست.

زمان‌بندی قانون توان در مقابل ترکیب قانون توان

به همین دلیل است که در وضعیت فعلی، توکن‌ها نمی‌توانند به طور پایدار ارزش پیدا کنند و ارزششان افزایش یابد. بازار داره از این موضوع آگاه میشه.

احمقانه نیست، بنابراین شروع به تغییر به سمت دارایی‌های سهام بومی کریپتو می‌کند: ابتدا DATها (بعداً بیشتر در این مورد صحبت خواهیم کرد)، سپس این شرکت‌هایی که واقعاً از این فناوری برای صرفه‌جویی در هزینه، افزایش درآمد و سود مرکب استفاده می‌کنند.

خلق ثروت در کریپتو از «زمان‌بندی قانون توان» پیروی می‌کند.

کسانی که پول درمی‌آورند، زود می‌خرند، دقیق می‌فروشند. سبد سرمایه‌گذاری شخصی من هم به همین شکل کار می‌کند، ما به دلیلی آن را سرمایه‌گذاری خطرپذیر می‌نامیم.

خلق ثروت در سهام از «قانون توان مرکب» پیروی می‌کند.

بافت برای خرید کوکاکولا زمان بازار را در نظر نگرفت، او کوکاکولا را خرید و سپس به مدت ۳۵ سال آن را افزایش داد.

در دنیای کریپتو، زمان دشمن شماست: اگر بیش از حد صبر کنید، سودتان از بین می‌رود. منحنی تورم بالا، شناوری کم، ارزش بازار آزاد بالا، کمبود عرضه، اشباع بازار در فضای بلوکی، همه و همه بازده را کاهش می‌دهند.

هایپرلیکوئید یکی از معدود استثنائات است.

در سهام، زمان دوست شماست: هر چه مدت بیشتری یک دارایی با سود مرکب را نگه دارید، محاسبات ریاضی بیشتر به نفع شما عمل می‌کند.

کریپتو به معامله‌گران پاداش می‌دهد، دارندگان سهام پاداش می‌دهند.

با این حال واقعیت این است: تعداد دارندگان ثروتمند بسیار بیشتر از معامله‌گران ثروتمند است.

چرا «فقط اتریوم بخرید» جواب سوال نیست؟

دلیل اینکه این اعداد را دوباره می‌نویسم این است که هر LP می‌پرسد: «پس چرا فقط اتریوم نمی‌خریم؟»

یک دستگاه ترکیب واقعی را بالا بکشید: داناهر، شرکت نرم‌افزاری کانستلیشن، برکشایر.

سپس نمودار ETH را بالا بکشید.

شرکت‌های مرکب‌سازی، با رشد سالانه موتور، منحنی پایدار با شیب رو به بالا و راست دارند.

اتریوم: اوج گرفتن، سقوط کردن، دوباره اوج گرفتن، دوباره سقوط کردن.

بازده تجمعی نهایی کاملاً به این بستگی دارد که چه زمانی وارد می‌شوید، چه زمانی از آن خارج می‌شوید.

هر دو نمودار ممکن است در نهایت در یک نقطه قرار بگیرند.

اما: یکی می‌گذارد بخوابی، دیگری از تو می‌خواهد پیامبر باشی. «هودل کردن(HODL) بر زمان‌بندی غلبه می‌کند»، همه این را درک می‌کنند. سوال این است: آیا واقعاً می‌توانید تا آخر عمرتان HODL کنید؟

سهام این کار را بسیار آسان‌تر می‌کند: کف قیمت جریان نقدی، سود سهام، هزینه انتظار شما را جبران می‌کند، بازخرید سهام در حین نگهداری شما، سود بیشتری به همراه دارد.

با این حال، بازارهای کریپتو بی‌رحم هستند: کارمزدها افزایش می‌یابند؛ روایت‌ها تغییر می‌کنند؛ نه کف قیمتی وجود دارد، نه بازدهی؛ فقط ایمان (HODL)

ترجیح می‌دهم یک دارنده باشم تا یک پیامبر.

این تجارت

اگر یک توکن نتواند مرکب شود، و مرکب شدن مکانیسم اصلی ایجاد ثروت است، پس نتیجه از قبل نوشته شده است.

اینترنت تریلیون‌ها دلار ارزش ایجاد کرد. آن ارزش در نهایت به کجا رسید؟

نه در TCP/IP، نه در HTTP و نه در SMTP.

این پروتکل‌ها همگی کالاهای مشترکی هستند: بسیار مهم، بسیار مفید، اما با بازده سرمایه‌گذاری اندک در خود لایه پروتکل.

این ارزش در نهایت به آمازون، گوگل، متا، اپل - آن‌هایی که بر اساس پروتکل‌ها ساخته می‌شوند و می‌توانند به طور پایدار ترکیب شوند - سرازیر می‌شود.

دنیای کریپتو این قافیه را تکرار می‌کند.

استیبل کوین‌ها در حال تبدیل شدن به «TCP/IP پول» هستند

استیبل کوین‌ها در حال تبدیل شدن به TCP/IP دنیای پولی هستند: بسیار مفید، به طور گسترده پذیرفته شده، اما خود پروتکل ممکن است لزوماً به طور متناسب ارزش کسب نکند.

تتر یک شرکت سهامی است، نه یک پروتکل. جواب در آن نهفته است.

شرکت‌هایی که واقعاً به «ماشین‌های ترکیب» تبدیل می‌شوند، استیبل کوین‌ها را در عملیات خود جای می‌دهند - آنها از استیبل کوین‌ها برای کاهش اصطکاک پرداخت، بهبود سرمایه در گردش و کاهش هزینه‌های فارکس استفاده می‌کنند.

برای یک مدیر مالی، اگر روی آوردن به استیبل کوین برای پرداخت‌های برون مرزی سالانه ۳ میلیون دلار صرفه‌جویی کند، آن ۳ میلیون دلار را می‌توان در فروش، محصول یا بازپرداخت بدهی دوباره سرمایه‌گذاری کرد. اون ۳ میلیون دلار چند برابر میشه.

و در مورد پروتکلی که انتقال را تسهیل کرده است، چطور؟ هزینه ای دریافت کرد. مرکب نمی‌شود.

نظریه «پروتکل چربی» توسط بازار رد می‌شود

نظریه «پروتکل چاق» زمانی معتقد بود: مقدار ثبت‌شده در لایه پروتکل رمزنگاری از مقدار ثبت‌شده در لایه کاربرد فراتر خواهد رفت.

هفت سال بعد، با نگاه به واقعیت: L1 حدود ۹۰٪ از کل ارزش بازار را در اختیار دارد، اما سهم کارمزد آن از حدود ۶۰٪ به حدود ۱۲٪ کاهش یافته است؛ برنامه‌ها حدود ۷۳٪ از کارمزدها را ایجاد می‌کنند، با این حال تنها کمتر از ۱۰٪ از ارزش‌گذاری را نشان می‌دهند.

بازار احمق نیست. اما هنوز هم از روی بی‌تحرکی به روایت «پروتکل چاقی» چسبیده است.

فصل بعدی: سهام با قدرت کریپتو

مرحله بعدی کریپتو با سهامی که توسط کریپتو تقویت می‌شود تعریف خواهد شد: مالکیت کاربران، ایجاد جریان نقدی، داشتن یک تیم مدیریتی

توانایی بهره‌گیری از فناوری کریپتو برای کاهش هزینه‌ها، افزایش درآمد و تسریع در ترکیب سود

این شرکت‌ها در درازمدت با اختلاف زیادی از توکن‌ها پیشی خواهند گرفت.

به این ترکیب فکر کنید: Robinhood، Klarna، NuBank، Stripe، Revolut، Western Union، Visa، BlackRock

این «سبد سهام شرکت» که عملکرد بهتری نسبت به «سبد توکن» دارد، تقریباً قطعی است.

دلیلش ساده است: این شرکت‌ها کف قیمت واقعی دارند: جریان نقدی، دارایی‌ها، مشتریان، اما توکن‌ها اینطور نیستند. وقتی توکن‌ها درآمد آینده را با ضریب بسیار بالایی شرط‌بندی می‌کنند، روند نزولی بی‌رحمانه است.

خودِ فناوری طولانی باشد. در انتخاب توکن‌ها بسیار گزینشی عمل کنید. نسبت به سهام شرکت‌هایی که می‌توانند این مزیت زیرساختی را تقویت کنند، بسیار خوش‌بین هستم.

ناراحت کننده ترین بخش

تمام تلاش‌ها برای «رفع» این مشکل، ناخواسته این نکته را تأیید می‌کند.

به محض اینکه DAOها شروع به تخصیص واقعی سرمایه می‌کنند (خرید خزانه توسط MakerDAO، راه‌اندازی SubDAOها، انتصاب تیم‌های دامنه)، به آرامی در حال ایجاد مجدد حاکمیت شرکتی هستند.

هرچه پروتکل‌های بیشتری بخواهند ترکیب شوند، بیشتر باید شبیه یک شرکت به نظر برسند. DATها، پوشش‌های سهام توکنیزه شده، مشکل را حل نمی‌کنند. آنها فقط یک ادعای لایه دوم در همان جریان‌های نقدی ایجاد می‌کنند که با توکن اصلی رقابت می‌کند. این تغییر، پروتکل را انعطاف‌پذیرتر نمی‌کند؛ بلکه فقط منافع اقتصادی را از «دارندگان توکن غیر DAT» به «دارندگان DAT» منتقل می‌کند.

سوزاندن ≠ بازخرید.

سوزاندن ETH بیشتر شبیه یک ترموستات با دمای تنظیم شده است.

بازخریدهای اپل مثل پیش‌بینی آب و هوا و قضاوت کردن است.

آنچه واقعاً می‌تواند پیچیده باشد، تخصیص هوشمندانه سرمایه است. قوانین پیچیده نمی‌شوند. تصمیمات این کار را می‌کنند.

از قضا، مقررات جالب‌ترین متغیر است

چرا توکن‌ها امروزه اساساً مرکب نمی‌شوند؟ این پروتکل نمی‌تواند مانند یک شرکت عمل کند. نمی‌تواند رسمیت پیدا کند، نمی‌تواند درآمد را حفظ کند، نمی‌تواند تعهدات قابل اجرا به دارندگان توکن بدهد.

«قانون نبوغ» نشان داده است: کنگره می‌تواند آنها را بدون محدود کردن توکن‌ها وارد سیستم مالی کند.

وقتی برای اولین بار چارچوبی داشته باشیم که به پروتکل‌ها اجازه دهد از «ابزارهای تخصیص سرمایه در سطح سازمانی» استفاده کنند، این بزرگترین کاتالیزور در تاریخ ارزهای دیجیتال خواهد بود - بزرگتر از یک ETF.

تا آن زمان، پول هوشمند به سمت سهام جریان خواهد یافت. و «شکاف ترکیب‌پذیری» سال به سال فقط بیشتر خواهد شد.

این در بلاکچین نزولی نیست

بگذارید یک چیز را واضح بگویم: بلاک چین‌ها سیستم‌های اقتصادی هستند. آنها فوق‌العاده قدرتمند هستند و به ریل‌های اساسی برای پرداخت‌های دیجیتال و «تجارت مبتنی بر عامل» تبدیل خواهند شد.

ما در Inversion دقیقاً به این دلیل در حال ساخت یک زنجیره هستیم که عمیقاً به این موضوع اعتقاد داریم.

مسئله فنی نیست. مسئله در اقتصاد توکنی است. شبکه‌های امروزی حول محور «انتقال ارزش» ساخته شده‌اند، نه «افزایش ارزش».

این تغییر خواهد کرد. مقررات تکامل خواهند یافت، حاکمیت به بلوغ خواهد رسید و در نهایت، پروتکلی وجود خواهد داشت که یاد می‌گیرد مانند یک کسب‌وکار بزرگ، ارزش را حفظ و دوباره سرمایه‌گذاری کند.

وقتی آن روز فرا برسد، توکن‌ها از نظر اقتصادی معادل سهام خواهند بود. دستگاه ترکیب واقعاً شروع به کار خواهد کرد.

شرط نمی‌بندم که این آینده اتفاق نخواهد افتاد. شرط می‌بندم - هنوز اتفاق نیفتاده است.

تا آن روز، من سهام شرکت‌هایی را می‌خرم که با ارزهای دیجیتال سریع‌تر ترکیب می‌شوند.

شاید در مورد زمان‌بندی اشتباه می‌کنم.

کریپتو یک سیستم بسیار تطبیق‌پذیر است و این یکی از ارزشمندترین ویژگی‌های آن است. اما لازم نیست کاملاً درست بگویم.

فقط باید درست در مسیر درست باشم: ماشین سود مرکب در درازمدت پیروز خواهد شد.

زیبایی ترکیب‌بندی در همین است.

همانطور که مانگر گفت: «قابل توجه است که افرادی مثل ما با تلاش مداوم برای احمق نبودن، به جای تلاش برای باهوش بودن، چقدر در درازمدت به مزیت دست یافته‌ایم.»

کریپتو زیرساخت‌ها را ارزان می‌کند. ثروت به سمت کسانی جریان خواهد یافت که از این زیرساخت ارزان برای افزایش بهره وری استفاده می‌کنند.

اینترنت این درس را ۲۵ سال پیش به ما آموخت.

حالا، وقت عمل کردن است.

وارونه کردن.

——سانتیاگو

[لینک مقاله اصلی]