درگذشت لوئیز کارلوس باررتو، تهیه‌کننده‌ای که به ساخت سینمای بزرگ برزیل کمک کرد

این هفته سینمای آمریکای لاتین یکی از غول‌های خود را از دست داد، تهیه‌کننده برزیلی لوئیز کارلوس باررتو. غول به خاطر تعداد بسیار زیاد فیلم‌های برجسته‌ای که در طول 60 سال کار خود تولید کرد، غول به خاطر مبارزاتی که در تمام این مدت برای تبدیل سینما به یک صنعت واقعی و پایدار انجام داد و همچنین، بگذارید بگوییم، به خاطر قد بلندش. یک مرد بزرگ و مهربان با گفتگوهای حکیمانه که با صدای آرام انجام می‌شد.

او در یک روستای کوچک در ایالت سئارا، ایالت شمال شرقی خشک و فقیر اما با مدارس عمومی خوب به دنیا آمد. به ریو دو ژانیرو مهاجرت کرد، در تیم زیر 17 سال فلامنگو بازی کرد، عکاس مجله خبری "O Cruzeiro" شد، به خبرنگار این مجله در فرانسه تبدیل شد، به خانه برگشت، ازدواج کرد و برای همیشه سه فرزند داشت و یک روز، تقریباً بدون قصد، در نوشتن فیلمنامه‌ای بر اساس واقعیت شرکت کرد: "سرقت از قطار پرداخت‌کننده"، اثر روبرتو فاریاس، 1962، که موفقیت بزرگی بود. سپس دوستانش او را متقاعد کردند که عکاسی فیلم "زندگی‌های خشک"، اقتباسی از رمان گراسیلیانو راموس درباره کشاورزان شمال شرقی را انجام دهد. و او که این سرزمین را با تمام وجود دوست داشت، نه تنها عکاسی واقعی و واقع‌گرایانه‌ای انجام داد، بلکه در تولید این فیلم که پیشگام سینمای نو برزیلی شد، نیز شرکت کرد. اینگونه همه چیز آغاز شد.

باررتو با تعهد اجتماعی، سبک‌های جدید، شوخی‌های کاریوکا و احتیاط دولتی، شرکتی با خانواده‌اش تشکیل داد و درام‌هایی مانند "زمین در بحران" اثر گلاوبر روچا و "مقابله با گروه مرگ" (گروه پلیسی که شلیک به راحتی انجام می‌دهد) و کمدی‌های تند و تیز مانند "هر دختر یک پدر دارد که یک حیوان است"، "بانوی اتوبوس" و "بوسه در آسفالت"، بر اساس اثر دوستش نلسون رودریگز، بزرگ‌ترین تفکرات درباره تکامل کشورش، مانند "بای، بای برزیل" و "کلیسای ستمدیدگان"، اقتباس‌هایی از کلاسیک‌های ادبی و حتی یک کمدی که در زمان‌های قدیم اتفاق می‌افتد، جایی که یک اروپایی به دست بومیان آدم‌خوار می‌افتد، "چقدر فرانسوی‌ام خوشمزه بود". در این فیلم همه، زن و مرد، کاملاً برهنه بودند، به جز اروپایی، البته. سال 1971 بود، در دوران دیکتاتوری نظامی، اما بر خلاف نظامیان آرژانتینی، برزیلی‌ها هرگز چندان نگران این مسائل پوشش نبودند.

نویسنده، در این مورد، نلسون پریرا دوس سانتوس بود، شخصیت برجسته‌ای که باررتو همچنین فیلم‌های "زندگی‌های خشک"، "آزیلو خیلی دیوانه" و "خاطرات زندان" را برای او تولید کرد. با این آخری، که بر اساس کتاب خودزندگی‌نامه‌ای گراسیلیانو راموس بود، مشکلات جدی سانسور وجود داشت. اما در سال 1984، دولت نظامی در آخرین ماه‌های خود بود. باررتو به زودی با جبهه جدیدی روبرو شد: دولت نئولیبرال کولور د ملو، که در تنها دو سال تولید سینمای برزیل را تقریباً به صفر رساند (برخلاف دولت منم، که با مبارزه، قانون سینما 1994 را به وجود آورد که به تقویت تولید ما کمک کرد). برای سینمای برزیل، راه‌حل در سال 1995 با قانونی که به شرکت‌ها و افراد اجازه می‌داد بخشی از پولی که مالیات به عنوان مالیات بر درآمد طلب می‌کند را در یک پروژه فرهنگی سرمایه‌گذاری کنند، آمد. از آنجا که اولین فیلم تولید شده به این روش موفقیت‌آمیز بود، این سیستم تقویت شد و به احیای آن سینما کمک کرد. و آن فیلم یک تولید باررتو بود، کمدی تغییر زوج‌ها "O quatrilho"، که توسط کوچک‌ترین باررتو کارگردانی شد (و با عکاسی از فلیکس مونتی آرژانتینی، به‌طور خاص)، فیلمی که همچنین نامزد اسکار شد.

حالا نوبت به فرزندان می‌رسد. برونو، بزرگ‌ترین، هیچ کمتر از "دونا فلور و دو شوهرش" را ساخت، با سونیا براگا، موفقیتی جهانی، و بین دیگران، "گابریلا، میخ و دارچین"، "چهار روز در سپتامبر" ("این چه چیزی است، رفیق؟")، فیلم‌های دلپذیر "بوسا نوا" و "ازدواج رومئو و ژولیت" (یک هوادار کورینتیانس با دختر یک مدیر پالمیرا)، فهرست ادامه دارد. فابیو، علاوه بر "O quatrilho"، "لامبادا"، "لولا، پسر برزیل"، نسخه محلی "خانه‌دارهای ناامید" را نوشت و از موفقیتی به موفقیت دیگر می‌رفت تا اینکه یک تصادف رانندگی او را به کما غیرقابل برگشت برای ده سال برد. و پائولا، دست راست شرکت خانوادگی، اما بیشتر از همه، پشتیبان و تسلی‌دهنده والدینش.

پیرمرد باررتو همچنان در مبارزه بود. ما او را در مار دل پلاتا در سال 1998 شناختیم، زمانی که به عنوان عضو هیئت داوران بین‌المللی آمد (رئیس هیئت داوران ایرانی عباس کیارستمی بود، که در اوج شهرت جهانی بود و امروز تقریباً فراموش شده است). ما چند بار با باررتو در پونتا دل استه صحبت کردیم. آخرین بار در سال 2017، زمانی که "جوآو معلم" را معرفی کرد، بیوگرافی زیبای پیانیست جوآو کارلوس مارتینس، که با وجود دردهای مفصلی‌اش درخشان بود و با گذشت زمان به ترویج موسیقی کلاسیک در میان کودکان فاوئلاها تبدیل شد. آن بار، باررتو بسیار خوشحال بود. خوشحال از نژادش، او در حال آماده‌سازی سریالی درباره بازیکنان سیاه‌پوست مشهور فوتبال بود. او در جوانی "گارینچا، شادی مردم" و "این پله است" را ساخته بود. او سپس این سه‌گانه را با آن سریال "5 x برزیل"، درباره برندگان پنج جام کامل کرد. این آخرین افتخار او بود. روز دوشنبه ریه‌هایش او را مجبور به بستری شدن کردند. دیروز او را به قبرستان بردند. لوسی، همسرش و دخترش پائولا همچنان در حال کار هستند.