اوپک+ تولید را به ۱۸۸ هزار بشکه افزایش می‌دهد: چه تغییراتی در نفت ایجاد می‌شود

اوپک+ در روز یکشنبه (۲) افزایش دیگری در سهمیه تولید نفت را تأیید کرد: ۱۸۸ هزار بشکه در روز از سپتامبر ۲۰۲۶. این تصمیم در یک جلسه مجازی بین هفت عضو اصلی گروه، از جمله عربستان سعودی، روسیه، عراق، کویت، قزاقستان، الجزایر و عمان اتخاذ شد.

این حرکت بخشی از یک استراتژی تدریجی برای معکوس کردن کاهش‌های داوطلبانه‌ای است که در آوریل ۲۰۲۳ اعلام شده بود، زمانی که کارتل تصمیم به محدود کردن عرضه برای حمایت از قیمت‌ها در یک سناریوی تقاضای جهانی نامشخص گرفت. سوالی که اکنون مهم است این است: این افزایش جدید چه معنایی برای قیمت‌ها در پمپ، برای تورم برزیل و برای کسانی که در دارایی‌های مرتبط با انرژی سرمایه‌گذاری می‌کنند، دارد؟

چرا اوپک+ اکنون تولید را افزایش می‌دهد

از ابتدای سال ۲۰۲۴، اوپک+ در حال هدایت یک فرآیند نرمال‌سازی عرضه است. این گروه در سه سال گذشته کاهش‌های داوطلبانه‌ای به میزان بیش از ۲ میلیون بشکه در روز را انباشته کرده است، که یکی از بزرگ‌ترین محدودیت‌های هماهنگ در تاریخ اخیر بازار انرژی است. در هر جلسه، کمیته ارزیابی می‌کند که آیا بازار می‌تواند بازگشت تدریجی این تولید را بدون کاهش شدید قیمت‌ها جذب کند.

افزایش ۱۸۸ هزار بشکه در روز عددی تصادفی نیست. این افزایش بر اساس همان منطق تنظیمات قبلی است: افزایش‌های کوچک که ظرفیت جذب بازار را آزمایش می‌کنند. برای مقایسه، مصرف جهانی نفت حدود ۱۰۳ میلیون بشکه در روز است، بر اساس برآوردهای آژانس بین‌المللی انرژی. افزایش ۱۸۸ هزار بشکه کمتر از ۰.۲٪ از تقاضای کل را تشکیل می‌دهد.

با این حال، سیگنال مهم‌تر از حجم است. این تصمیم تأکید می‌کند که کارتل مایل است نفت بیشتری را به بازار عرضه کند، که به تنهایی فشار بر قیمت‌های آینده را افزایش می‌دهد. همانطور که در پوشش بازار مالی خود توضیح دادیم، حرکات اوپک+ معمولاً تأثیر نامتناسبی بر درک ریسک سرمایه‌گذاران دارند.

مشکل جبران و انضباط داخلی کارتل

یک جزئیات مهم در بیانیه رسمی اشاره به نیاز به جبران حجم‌های تولید شده بیش از حد از ژانویه ۲۰۲۴ است. از نظر عملی، این به این معناست که برخی از اعضای گروه در ماه‌های اخیر بیش از سهمیه‌های خود تولید کرده‌اند، که این یک مشکل مکرر در اوپک+ است.

عراق و قزاقستان معمولاً مظنونین همیشگی هستند. هر دو با فشارهای مالی داخلی مواجه هستند که تولید بیش از حد توافق شده را تشویق می‌کند. عربستان سعودی، که به طور تاریخی بزرگ‌ترین کاهش‌ها را برای حفظ انضباط گروه متحمل می‌شود، در مواقع قبلی نشان داده است که مایل نیست به طور نامحدود عدم رعایت دیگران را یارانه دهد.

این دینامیک داخلی برای درک آینده قیمت‌ها حیاتی است. اگر جبران مؤثر نباشد، بازار می‌تواند تفسیر کند که اوپک+ در حال از دست دادن انسجام است. این می‌تواند فضایی برای کاهش شدیدتر قیمت‌های بشکه ایجاد کند، چیزی که به طور مستقیم بر بازارهای نوظهور و سهام شرکت‌هایی مانند پتروبراس و پتروریو در B3 تأثیر می‌گذارد.

تأثیر بر قیمت‌ها و چه تغییراتی برای سرمایه‌گذار برزیلی

بشکه برنت، مرجع بین‌المللی، در ماه‌های اخیر در محدوده ۷۰ تا ۸۰ دلار آمریکا معامله شده است. هر افزایش عرضه از اوپک+ فشار کاهشی بر این قیمت اضافه می‌کند. برای برزیل، پیامدها متعدد است.

اولاً، تأثیر مستقیم بر پتروبراس وجود دارد. این شرکت دولتی بزرگ‌ترین تولیدکننده نفت در کشور است و درآمد آن به طور مستقیم به قیمت بشکه وابسته است. کاهش پایدار در قیمت‌ها می‌تواند حاشیه‌های این شرکت را کاهش دهد و ممکن است بر سیاست تقسیم سود تأثیر بگذارد، که یکی از جذاب‌ترین عوامل برای سرمایه‌گذاران در سال‌های اخیر بوده است.

دوم، نفت ارزان‌تر تمایل دارد فشارهای تورمی را کاهش دهد. قیمت سوخت یکی از حساس‌ترین اجزای IPCA است و کاهش هزینه بشکه می‌تواند فضای بیشتری برای بانک مرکزی برای مدیریت نرخ Selic فراهم کند. این ارتباط بین کالا، تورم و نرخ بهره برای کسانی که به دنبال سناریوی کلان اقتصادی برزیل هستند، اساسی است.

سوم، تأثیر بر ارز وجود دارد. نفت بزرگ‌ترین کالای معامله‌شده جهانی به دلار است. کاهش قیمت‌ها می‌تواند جریان ارز به کشورهای صادرکننده، از جمله برزیل، را کاهش دهد و در شرایطی که نوسانات ارزی بالاست، فشار بیشتری به رئال وارد کند.

عامل ژئوپلیتیکی: ایران، ایالات متحده و خطر شکست

نشست اوپک+ در زمانی با تنش‌های ژئوپلیتیکی بالا برگزار می‌شود. دولت ایالات متحده به تازگی تأکید کرده است که "آماده و مهیا" برای اقدام علیه ایران است که این موضوع یک عامل ریسک به بازار نفت اضافه می‌کند که نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

هرگونه تشدید نظامی در منطقه خلیج فارس می‌تواند منطق عرضه فراوان را به‌طور کامل معکوس کند. تنگه هرمز، که حدود ۲۰٪ از نفت مصرفی جهانی از آن عبور می‌کند، نقطه آسیب‌پذیری خواهد بود. در این سناریو، قیمت‌ها ممکن است در عرض چند روز ۲۰٪ تا ۳۰٪ افزایش یابد، همان‌طور که در موارد قبلی تنش در منطقه اتفاق افتاده است.

برای سرمایه‌گذار، این یک محیط عدم قطعیت دوطرفه ایجاد می‌کند. از یک سو، اوپک+ در حال افزودن عرضه و فشار به قیمت‌ها به سمت پایین است. از سوی دیگر، ریسک ژئوپلیتیکی یک کف ضمنی ارائه می‌دهد. این عدم تقارن دارایی‌های مرتبط با انرژی را در کوتاه‌مدت به‌ویژه نوسانی می‌کند.

چه انتظاری از نشست بعدی در سپتامبر داریم

اوپک+ نشست بعدی خود را برای ۶ سپتامبر ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی کرده است. تا آن زمان، بازار سه شاخص اصلی را زیر نظر خواهد داشت: سطح رعایت سهمیه‌ها توسط هر عضو، تکامل تقاضای چینی (بزرگ‌ترین واردکننده جهانی نفت) و تحولات وضعیت با ایران.

اگر قیمت‌ها بالای ۷۰ دلار برای هر بشکه باقی بمانند و تقاضای آسیایی ناامیدکننده نباشد، احتمالاً گروه افزایش جدیدی با مقیاس مشابه را تصویب خواهد کرد. الگو معمولاً افزایش‌های ماهانه بین ۱۵۰ هزار تا ۲۰۰ هزار بشکه در روز بوده است، سرعتی که بازار را آزمایش می‌کند بدون اینکه شوک‌هایی ایجاد کند.

آنچه واضح است این است که عصر کاهش‌های تهاجمی در حال پایان است. اوپک+ به تدریج تولیدی را که در سه سال گذشته از بازار خارج کرده است، به آن بازمی‌گرداند. برای کسانی که در نفت، پتروbras یا هر دارایی حساس به قیمت انرژی سرمایه‌گذاری می‌کنند، درک این چرخه نرمال‌سازی مهم‌تر از پیگیری تغییرات روزانه بشکه است.