تحقیقات BloFin: نقره، 50 سال رونق و رکود

نقره نزدیک به 60 دلار معامله می‌شود، که تقریباً 50 درصد زیر اوج خود در اواخر ژانویه است. سوال بازار این است که آیا این دوباره 1980 یا 2011 است، یک اوج انفجاری که یک بازار خرسی طولانی را باز می‌کند. تاریخچه نقره بهترین ابزار برای پاسخ به این سوال است.

• هر رونق نقره با یک رکود شدید پایان یافته است؛ آنچه متفاوت است، علت است و علت تعیین می‌کند که چقدر و به چه مدت سقوط می‌کند؛
• اوج 2025-26 بر اساس کمبود فیزیکی در بالای یک کسری چند ساله بود، که یک علت تقاضا متفاوت از گوشه‌گیری اهرمی 1980 است. اوج 2011 مالی بود، در دوران QE2 رخ داد و پایان QE2 به همراه بحران بدهی منطقه یورو، هم بادپشتی پول آسان و هم انتظارات تقاضای صنعتی را تخلیه کرد.
• تقاضای امروز بر اساس استفاده صنعتی قوی و عرضه محدود است و افزایش 2025-26 در یک رژیم پولی محدود رخ داد، که تنها بر اساس ترس از سیاست‌های حتی تنگ‌تر شکسته شد. با هزینه‌های بهره فدرال نزدیک به 1 تریلیون دلار در سال، فضای برای سیاست‌های به‌طور معنادار تنگ‌تر تقریباً از بین رفته است، که افت کلان نقره را محدود می‌کند.

چه چیزی می‌توانیم از تاریخ بیاموزیم؟
تاریخ قیمت نقره به عنوان یک سری از جنون‌های سفته‌بازی که توسط خرس‌های طولانی و آرام جدا شده‌اند، خوانده می‌شود، یک الگوی تقریباً 50 ساله از همان شکل در مقیاس‌های مختلف.

اوج 1979-80 واضح‌ترین مورد است. نلسون باکر هانت و ویلیام هربرت هانت حدود 100-200 میلیون اونس جمع‌آوری کردند، که تقریباً یک سوم عرضه قابل تحویل خارج از ذخایر دولتی بود و نقره را از 6.08 دلار (ژانویه 1979) به 49 دلار در 18 ژانویه 1980 رساندند.

زمانی که COMEX قوانین حاشیه اضطراری را که خرید مبتنی بر اعتبار را محدود می‌کرد، اعمال کرد، این موقعیت نمی‌توانست حفظ شود. نقره در "پنج‌شنبه نقره‌ای"، 27 مارس 1980، به 10.80 دلار سقوط کرد و نیمی از ارزش خود را در یک جلسه از دست داد. عامل این سقوط اهرم بود و به طور کامل بازگشت: نقره تا 2011 به اوج 1980 خود بازنگشت، تقریباً 31 سال بعد.

افزایش 2011 ناشی از نقدینگی بود. پس از تسهیل کمی 2008، یک دلار ضعیف و بازده‌های واقعی منفی، فلز را از یک کف بحران 8.88 دلار به 49 دلار در آوریل 2011 رساند، که به طور موقت رکورد نامی هانت را پشت سر گذاشت. این افزایش به تدریج کاهش یافت زیرا اقتصاد تثبیت شد و اشتهای ریسک عادی شد. آنچه پس از آن آمد یک کاهش طولانی بود: نقره در نه سال بعد تقریباً 75 درصد سقوط کرد و در مارس 2020 به نزدیک 12 دلار رسید.

بزرگ‌ترین رونق‌های نقره به وسیله نیروهایی خارج از فلز، موقعیت‌های گوشه‌ای، نقدینگی بانک مرکزی، و محرک‌های بحران تأمین می‌شدند و هر یک از این حرکات پس از ترک آن نیرو، بازگشتند، با خرس‌هایی که سال‌ها ادامه داشتند.

تحلیل این چرخه در مقایسه با دو چرخه قبلی
چرخه 2025-26 از کمبود فلز ناشی شد. نقره از سال 2019 کسری عرضه داشت، موجودی‌های بورس به پایین‌ترین سطح چند ساله کاهش یافته بودند و نرخ‌های اجاره نقره یک‌ماهه به بیش از 30 درصد در اکتبر 2025 رسید. این نرخ نشان‌دهنده فشار واقعی تحویل است: دارندگان برای قرض دادن نقره‌ای که خریداران نمی‌توانستند از جای دیگر تأمین کنند، حق‌الزحمه‌ای پرداخت می‌شدند. این حرکت در بازار فیزیکی آغاز شد، تقاضای واقعی سال‌ها کسری را کاهش داد، نه گوشه‌گیری مهندسی شده 1980 یا پیشنهاد مالی 2011.

سپس اهرم و شتاب مرحله نهایی را تقویت کردند. وقتی نقره در اواخر ژانویه از 100 دلار عبور کرد، این افزایش به طور فزاینده‌ای بازتابی شد. قراردادهای آتی COMEX در ماه اول در 26 ژانویه 14 درصد افزایش یافتند، بزرگ‌ترین افزایش درصدی یک روزه از مارس 1985. در 2025، کسری‌های تجمعی و جابجایی موجودی‌های منطقه‌ای افزایش اولیه را ایجاد کردند؛ موقعیت‌های مالی افزایش مرحله پایانی را بزرگ‌تر کردند.

زمینه کلان ابتدا افزایش را تقویت کرد، سپس به معکوس کردن آن کمک کرد. افزایش نقره در ژانویه 2026 با کاهش تورم آمریکا و انتظارات رو به رشد تسهیل فدرال رزرو حمایت شد، که بازده‌های واقعی را پایین آورد و فلزات غیرمولد را به طور کلی بالا برد.

با این حال، رژیم نرخ زیرین بسیار متفاوت از 2011 بود. در آن زمان، نرخ بهره فدرال نزدیک به صفر بود، QE2 در حال گسترش ترازنامه فدرال بود و بازده‌های واقعی منفی حمایت مداومی برای فلزات گرانبها فراهم می‌کرد. نقدینگی ارزان و فراوان یک عامل مرکزی در افزایش نقره بود.

این حمایت به تدریج ضعیف شد زیرا چرخه تغییر کرد. QE2 به طور رسمی در 20 ژوئن 2011 به پایان رسید. در نیمه دوم سال، بحران بدهی دولتی منطقه یورو همچنین چشم‌انداز رشد جهانی را تیره کرد و سرمایه‌گذاران را وادار کرد تا در معرض کالاها کاهش دهند. نقره به ویژه آسیب‌پذیر بود زیرا هویت دوگانه‌اش. این فلز تقاضای مالی خود را به عنوان یک تجارت سفته‌بازی و مالی شلوغ از دست داد، در حالی که انتظارات ضعیف برای فعالیت صنعتی جهانی نیز چشم‌انداز تقاضای آن را تضعیف کرد. نتیجه این بود که هر دو طرف مورد سرمایه‌گذاری نقره به طور همزمان بدتر شدند.

در 2026، سیاست پولی همچنان محدود بود و افزایش به انتظارات تسهیل تکیه داشت نه کاهش‌های واقعی. افزایش نقره در یک رژیم نرخ بالا سیگنال قوی‌تری برای تقاضای فیزیکی نسبت به تقاضای مالی است.

تفاوت سازنده در این چرخه
جایی که 1980 و 2011 محرک‌های خود را از دست دادند، محرک این چرخه از طریق شکست ادامه دارد. رشد تقاضا در سه استفاده گنجانده شده است. انرژی خورشیدی بزرگ‌ترین مصرف‌کننده صنعتی است؛ برخی پیش‌بینی‌های بلندمدت سهم آن را تا 85-98 درصد از ذخایر شناخته شده نقره تا 2050 می‌دانند. سخت‌افزار هوش مصنوعی محرک جدیدتر است: سرورها و شتاب‌دهنده‌های هوش مصنوعی دو تا سه برابر بیشتر از تجهیزات مرکز داده قبلی نقره مصرف می‌کنند و این تقاضا عمدتاً نسبت به قیمت بی‌حساس است، زیرا نقره سهم کمی از هزینه ساخت دارد. الکتریکی شدن خودروهای برقی لایه دیگری را اضافه می‌کند.

رونق 2011 بر اساس سیاست فوق‌العاده آسان بود، در حالی که افزایش این چرخه در یک محیط پولی تنگ رخ داد. آنچه آن را شکست، ترس از سیاست‌های حتی تنگ‌تر بود. اما این تهدید فضای محدودی برای پیشرفت دارد. هزینه‌های خالص بهره فدرال در سال مالی 2026 بیش از 1 تریلیون دلار است، نزدیک به 3.3 درصد از تولید ناخالص داخلی، بیشتر از آنچه دولت برای دفاع یا مدیکر هزینه می‌کند و نزدیک به 19 درصد از درآمد مالیاتی فدرال، بر اساس بدهی نزدیک به 39 تریلیون دلار. زیرا بهره با نرخ‌ها بر روی آن بدهی مقیاس می‌شود، هر افزایش بیشتر در نرخ‌ها مستقیماً به کسری می‌رسد. یک پیشرفت پایدار به سمت نرخ‌های سیاستی به‌طور معنادار بالاتر در برابر آن حسابداری دشوار است، که بدترین سناریوی کلان برای نقره را محدود می‌کند.