وارش خواستار کاهش جلسات فدرال رزرو: چه تغییراتی برای سرمایه‌گذاران به همراه دارد

Kevin Warsh، رئیس جدید فدرال رزرو، پیشنهادی را مطرح کرده است که در صورت تأیید، مهم‌ترین تغییر عملیاتی در بانک مرکزی آمریکا در بیش از چهار دهه اخیر خواهد بود: کاهش تعداد جلسات منظم سیاست‌های پولی.

امروز، فدرال رزرو هشت جلسه برنامه‌ریزی شده در سال برگزار می‌کند، که این روند در سال 1981 توسط رئیس وقت، Paul Volcker، در حین مبارزه با تورم دو رقمی در ایالات متحده تعیین شد. این اطلاعات روز جمعه (31) توسط نیویورک تایمز گزارش شد. اگر این تغییر تصویب شود، تعداد بیانیه‌ها، پیش‌بینی‌ها و کنفرانس‌های مطبوعاتی که بازار مالی برای تنظیم انتظارات خود در مورد نرخ بهره و اقتصاد استفاده می‌کند، کاهش خواهد یافت.

وارش حدود دو ماه پیش رهبری فدرال رزرو را بر عهده گرفت و وعده تغییراتی را داد که آن را "تغییر رژیم" نامید. تا کنون، این عبارت بیشتر باعث حدس و گمان شده است تا واقعیت‌های ملموس. پیشنهاد تغییر در فراوانی جلسات، اولین نشانه ملموس از آنچه این تغییر می‌تواند در عمل به همراه داشته باشد، است.

چرا فراوانی جلسات اینقدر مهم است

هر جلسه کمیته بازار آزاد فدرال (FOMC) یک بیانیه رسمی، پیش‌بینی‌های اقتصادی سه‌ماهه و از سال 2011، یک کنفرانس مطبوعاتی از رئیس را تولید می‌کند. در این لحظات، بازار اطلاعات مستقیم‌تری درباره اینکه فدرال رزرو چگونه وضعیت تورم، اشتغال و فعالیت اقتصادی را تفسیر می‌کند، دریافت می‌کند.

با هشت جلسه در سال، فاصله متوسط بین تصمیمات حدود شش هفته است. کاهش این فراوانی به شش یا چهار جلسه، به عنوان مثال، این فاصله را به دو یا سه ماه افزایش می‌دهد. در عمل، این به این معنی است که بازار برای مدت‌های طولانی‌تری بدون راهنمایی به‌روز از بانک مرکزی درباره جهت نرخ بهره عمل خواهد کرد.

برای کسانی که بازارهای مالی جهانی را دنبال می‌کنند، نتیجه مستقیم این است که بین هر تصمیم، عدم قطعیت بیشتری وجود خواهد داشت. جلسات کمتر به معنای نقاط مرجع کمتری برای انتظارات سرمایه‌گذاران، مدیران صندوق‌ها و تحلیلگرانی است که دارایی‌ها را بر اساس مسیر پیش‌بینی شده نرخ بهره آمریکا قیمت‌گذاری می‌کنند.

سابقه تاریخی و زمینه کنونی

فراوانی هشت جلسه سالانه تصادفی نیست. زمانی که ولکر آن را در سال 1981 تعیین کرد، ایالات متحده با تورم بالای 10 درصد و نرخ بهره‌ای که به 20 درصد رسید، مواجه بود. پیش‌بینی‌پذیری تقویم به خودی خود به ابزاری برای ارتباط تبدیل شد و نیاز به مداخلات ناگهانی را کاهش داد و به بازار ریتمی منظم برای جذب تصمیمات داد.

در زمان‌های بحران، مانند اوایل پاندمی در سال 2020 یا در طول فروپاشی مالی 2008، فدرال رزرو جلسات فوق‌العاده‌ای را به صورت تلفنی یا حضوری برگزار کرد تا به شرایط اضطراری واکنش نشان دهد. این جلسات اضطراری هرگز جایگزین تقویم منظم نشدند، بلکه فقط آن را تکمیل کردند.

پیشنهاد وارش یک سوال مرکزی را مطرح می‌کند: اگر تعداد جلسات منظم کاهش یابد، آیا فراوانی جلسات فوق‌العاده افزایش می‌یابد؟ این یک پارادوکس ایجاد می‌کند، زیرا جلسات اضطراری معمولاً نوسانات بیشتری در بازارها نسبت به تصمیمات برنامه‌ریزی شده ایجاد می‌کنند.

همانطور که در متون قبلی درباره تأثیر سیاست پولی آمریکا بر بازارها تحلیل کردیم، هر گونه تغییر در ارتباطات فدرال رزرو در تمام کلاس‌های دارایی، از اوراق خزانه تا ارزهای دیجیتال، طنین‌انداز می‌شود.

این چه معنایی برای سرمایه‌گذاران دارد

اثر فوری‌تر کاهش جلسات بر نوسانات ضمنی بازارها خواهد بود. امروز، تقویم FOMC به نوعی به عنوان یک مترونوم برای بازارهای جهانی عمل می‌کند. معامله‌گران و الگوریتم‌ها در روزهای قبل و بعد از هر تصمیم، موقعیت‌های خود را تنظیم می‌کنند. با کاهش جلسات، این تنظیمات متمرکزتر و احتمالاً شدیدتر خواهند بود.

مسئله شفافیت نیز وجود دارد. از زمان بحران ۲۰۰۸، فدرال رزرو به طور مداوم در جهت افزایش ارتباطات حرکت کرده است، نه کاهش آن. بن برنانکه کنفرانس‌های مطبوعاتی منظم را برقرار کرد. جانت یلن استفاده از راهنمایی‌های پیش‌رو را گسترش داد. جروم پاول این خط را حفظ کرده است. اگر وارش کاهش فراوانی جلسات را علامت‌گذاری کند، در حال معکوس کردن یک روند نزدیک به دو دهه خواهد بود.

برای سرمایه‌گذاران برزیلی، تأثیر غیرمستقیم اما مهم است. نرخ بهره آمریکایی مرجع جهانی برای قیمت‌گذاری ریسک است. سیگنال‌های کمتر از فدرال رزرو می‌تواند پراکندگی بین انتظارات بازار و تصمیمات واقعی را افزایش دهد و جوایز ریسک را در دارایی‌های بازارهای نوظهور بالا ببرد.

بر اساس داده‌های CME FedWatch، ابزاری که شرط‌بندی‌های بازار درباره نرخ‌های بهره آمریکایی را اندازه‌گیری می‌کند، عدم قطعیت درباره تصمیمات آینده به شدت بالا است. نقاط ارتباط رسمی کمتر، این قیمت‌گذاری را حتی دشوارتر می‌کند.

تغییر رژیم فراتر از نرخ‌های بهره است

پیشنهاد وارش باید در یک زمینه وسیع‌تر خوانده شود. عبارت "تغییر رژیم" می‌تواند شامل تغییراتی در نحوه‌ای باشد که فدرال رزرو سیاست پولی را هدایت می‌کند، تصمیمات خود را ارتباط می‌دهد و با بازار و قدرت سیاسی تعامل می‌کند.

بانک‌های مرکزی دیگر با تقویم‌های متفاوتی عمل می‌کنند. به عنوان مثال، بانک مرکزی اروپا سالانه شش جلسه سیاست پولی برگزار می‌کند. بانک ژاپن نیز هشت جلسه برگزار می‌کند. بانک مرکزی برزیل سالانه هشت جلسه کمیته سیاست پولی (Copom) برگزار می‌کند که مطابق با الگوی آمریکایی است.

اگر فدرال رزرو به شش جلسه کاهش یابد، به مدل اروپایی نزدیک می‌شود. اگر به چهار جلسه کاهش یابد، وارد قلمرو جدیدی در بین بانک‌های مرکزی بزرگ خواهد شد. هر تعداد نهایی که باشد، این تصمیم تأثیرات عملی بر نحوه عملکرد بازار مالی جهانی خواهد داشت.

این پیشنهاد هنوز به طور رسمی مطرح نشده است. وارش این ایده را به طور داخلی مطرح کرده و باید مورد بحث اعضای کمیته بازار آزاد فدرال (FOMC) قرار گیرد. اما واقعیت اینکه رئیس جدید در حال بررسی تغییر است، نشان‌دهنده جهتی است که او قصد دارد به بانک مرکزی تأثیرگذارترین جهان بدهد.

سرمایه‌گذاران باید به دقت پیگیری کنند. جلسات کمتر لزوماً به معنای اقدام کمتر نیست، اما قطعاً به معنای اطلاعات کمتر است. و در بازارها، اطلاعات با ارزش‌ترین دارایی است.