a16z: از شرکت‌ها تا DAOها، DUNA ممکن است نسل بعدی شکل سازمانی باشد

نویسنده: a16z crypto

ترجمه شده توسط: Deep Tide TechFlow

معرفی Deep Tide: از تجارت خانوادگی مارکو پولو تا شرکت هند شرقی هلند، جوهر هر انقلاب تجاری این بوده است که "چگونه می‌توان بیگانگان را به همکاری واداشت." این مقاله از a16z به بررسی تکامل 500 ساله اشکال سازمانی می‌پردازد و به معضلات قانونی که DAOها با آن مواجه هستند اشاره می‌کند—که نه یک مسئله فنی، بلکه یک خلأ در چارچوب‌های نهادی است. برای فعالان حوزه که در حال تفکر درباره چگونگی فعالیت پروژه‌های Web3 در چارچوب‌های قانونی هستند، این مقاله زمینه‌ای است که ارزش خواندن کامل را دارد.

برای قرن‌ها، چالش اصلی تجارت تغییر نکرده است: چگونه می‌توان افراد با نقش‌های مختلف، اطلاعات نامتقارن و منافع متنوع را به همکاری در جهت یک هدف مشترک واداشت؟ پاسخ تقریباً همیشه نوعی نوآوری سازمانی بوده است—یک ساختار جدید که ریسک‌ها، بازده‌ها و مسئولیت‌ها را به شیوه‌هایی تخصیص می‌دهد که نسل‌های قبلی قادر به انجام آن نبودند. تاریخ تجارت همچنین تاریخ همکاری است.

سیستم شرکتی آخرین جهش بزرگ در سازماندهی را نمایندگی می‌کند، که برای عصر صنعتی متولد شده و به‌طور خاص به مسائل همکاری آن دوره پرداخته است. با این حال، پروتکل‌های نرم‌افزاری و بومی اینترنت هزینه‌های اجتناب‌ناپذیر شرکت‌های سنتی—مدیریت متمرکز چندلایه، بزرگ‌نمایی بوروکراتیک و واسطه‌ها—را کاهش می‌دهند.

ساختارهای قانونی موجود برای این دنیای جدید طراحی نشده‌اند. در حال حاضر، تنها رقیب قوی برای جهش سازمانی بعدی DUNA است—یک نهاد نسبتاً جدید که تنها نهاد قانونی شناخته‌شده در قانون‌گذاری ساختار بازار که در حال حاضر در کنگره ایالات متحده پیش می‌رود، می‌باشد. می‌توان گفت که این تنها ساختاری است که واقعاً برای سازمان‌های بومی اینترنتی ساخته شده است.

برای درک اینکه چرا اشکال سازمانی جدید امروز در حال ظهور هستند، لازم است به این فکر کنیم که سیستم شرکتی در واقع چه مشکلاتی را حل کرده است—و به کجا می‌رویم.

چگونه بازرگانان ریسک را مدیریت می‌کنند {#article-toc-32958-2}

قبل از ظهور شرکت‌ها، تجارت یک موضوع خصوصی بود: تصور کنید مارکو پولو با پدر و عمویش در مسافت‌های طولانی تجارت می‌کند. در چنین کسب‌وکارهای خانوادگی، آن‌ها واقعاً جان خود را به خطر می‌انداختند. اگر قراردادی به هم می‌خورد، دارایی‌های شخصی می‌توانست به‌طور کامل از بین برود—حتی جان آن‌ها نیز در خطر بود.

ماجراجویی‌های بازرگانان به دو نوع حفاظت وابسته بود که هیچ‌کدام تضمین‌شده نبودند. اولین مورد ژئوپلیتیکی بود: صلح نسبی که توسط "Pax Mongolica" امپراتوری مغول به ارمغان آمده بود. اگر کسی را که مغول‌ها از او حمایت می‌کردند، ناراحت می‌کردید، در دردسر بودید. دومین مورد اجتماعی بود: اگر کسی را فریب می‌دادید، قراردادی را نقض می‌کردید یا "قانون بازرگانان" (Lex Mercatoria، یک کد اخلاقی خوداجرا در میان بازرگانان، در حدود 1100-1600 میلادی) را نقض می‌کردید، شهرت شما خراب می‌شد و از دایره‌های تجاری از کوانژو تا تیمبکتو سیاه‌لیست می‌شدید.

در غیاب نهادهای قوی، کلام یک بازرگان واقعاً بیشتر از طلا ارزش داشت. خانواده پولو نسبتاً آسان‌تر بودند زیرا به پیوندهای خونی تکیه می‌کردند. بسیاری از مشارکت‌های تجاری دیگر این‌گونه خوش‌شانس نبودند.

در غیاب نهادهای قوی، کلام یک بازرگان واقعاً بیشتر از طلا ارزش داشت.

یک معضل دیرینه در تجارت تنش بین اصول و نمایندگان بوده است؛ در اینجا، به رابطه بین سرمایه‌گذاران و بازرگانان اشاره دارد. "commenda" قرون وسطایی یک نوآوری بود که حفاظت از مسئولیت محدود را فراهم می‌کرد: سرمایه‌گذاران تنها تا میزان سرمایه‌گذاری خود ضرر می‌کردند و به‌طور نظری، بازرگانان نیز همین‌طور. سودها بین شرکا بر اساس مشارکت‌های اولیه آن‌ها توزیع می‌شد. commenda به‌طور خودجوش شکل گرفت و پیش از هرگونه مقررات رسمی وجود داشت. با این حال، هر کسب‌وکار هنوز به کمی تلاطم نیاز داشت تا غرق شود. این مدل نمی‌توانست مقیاس‌پذیر باشد: یک commenda در پایان یک سفر، ورشکستگی یا مرگ منحل می‌شد.

نوآوری دیگری "compagnia" در فلورانس بود—به بانک مدیچی فکر کنید. این شکل یک نهاد قانونی پایدارتر و پیچیده‌تر از commenda بود. شرکت‌ها می‌توانستند روابط تجاری بلندمدت بین چندین طرف را حفظ کنند، اما هنوز به مسئولیت شخصی تمام شرکا وابسته بودند. این پیشرفته‌ترین ابزار پیش از شرکتی در تاریخ قرون وسطی بود—اوج مشارکت‌های قرون وسطایی—اما هنوز شرکا را در معرض خطرات قرار می‌داد. کلیساها و دانشگاه‌ها مدت‌ها از شخصیت حقوقی ناشی از مفهوم رومی "universitas" (نگاه به جمع به عنوان یک نهاد قانونی واحد) بهره‌مند بودند، اما شرکت‌های تجاری همیشه فاقد هویت قانونی مستقل کامل بودند.

این نقص‌ها تا قرن هفدهم حل نشدند، زمانی که اروپا در اوایل مدرن چیزی جدید اختراع کرد. این نوآوری و حمایت‌های قانونی آن، جمع‌آوری سرمایه، تخصیص مالکیت از طریق صدور سهام و حفاظت از مالکان در برابر مسئولیت را برای شرکت‌ها آسان‌تر کرد—این همان شرکت است. مشهورترین قدرت‌های این شرکت‌ها به شرکت هند شرقی هلند (VOC: Vereenigde Oostindische Compagnie) اعطا شد، که به سرعت در سراسر اروپا گسترش یافت، زمانی که مردم متوجه شدند که ایده شرکت‌ها چقدر عالی است. (اگرچه شرکت هند شرقی بریتانیا چند سال قبل از VOC تأسیس شد، اما سیستم آن به‌مراتب کمتر بالغ بود و تنها برای سفرهای خاص سرمایه جمع‌آوری می‌کرد و فاقد مکانیزم عرضه عمومی بود.)

با کاهش ریسک‌های عملیاتی و کاهش هزینه‌های هماهنگی، سیستم شرکتی امکان‌پذیر ساختن شرکت‌های بزرگ و سرمایه‌بر را فراهم کرد—و بخش عمده‌ای از دنیای مدرن را ایجاد کرد.

هزینه مقیاس {#article-toc-32958-3}

در حالی که شرکت‌ها مجموعه‌ای از مشکلات واقعی را حل کردند، آن‌ها همچنین مسائل جدیدی را به وجود آوردند. اولین دستاورد آن‌ها این بود که شرکت‌کنندگان را به نتایج یکدیگر اهمیت دهند: با پیوند دادن سهامداران، مدیران و کاپیتان‌ها به همان نهاد قانونی و خط سود، شرکت‌ها طرفین را مجبور کردند تا هزینه‌هایی را که می‌توانست به‌طور غیرمسئولانه به دیگران منتقل شود، داخلی کنند. با این حال، منافع مشترک به معنای انگیزه‌های کاملاً هم‌راستا نیست.

به عنوان مثال، VOC؛ شکل قانونی آن آشنا اما پیچیده است: سهامداران شامل بسیاری از شهروندان هلندی هستند که مشتاق بازده سرمایه‌گذاری هستند، اما آن‌ها آن‌قدر مشغول زندگی خود هستند که به عملیات روزانه یا استراتژی‌های کلان VOC توجه نمی‌کنند. هیئت "Heeren XVII" مسئول برنامه‌ریزی برای کسب درآمد برای همه است. کاپیتان‌ها و بازرگانان در خط مقدم در آسیای جنوب شرقی باید بهترین تصمیمات را برای شرکت با اطلاعات و منابع محدود اتخاذ کنند.

در تئوری، این‌گونه عمل می‌کند. در واقع، منافع این سه طرف به‌طور کامل هم‌راستا نیست؛ یک طرف می‌تواند منافع دیگران را قربانی کند تا به نفع خود بهره‌برداری کند.

منافع مشترک به معنای انگیزه‌های کاملاً هم‌راستا نیست.

چگونه می‌توانیم اطمینان حاصل کنیم که کاپیتان‌ها، دور از نظارت و کنترل Heeren XVII، به کشتی‌های دیگر غارت نمی‌کنند یا با وجوه فرار نمی‌کنند؟ چگونه می‌توانیم از پذیرش رشوه یا انجام معاملات بزرگ‌تر برای خود در خفا توسط بازرگانان جلوگیری کنیم؟ چگونه می‌توانیم اطمینان حاصل کنیم که هیئت تصمیمات درستی می‌گیرد؟ چه می‌شود اگر شما گروهی از سهامداران باشید که همه به ارزش‌های پروتستانی پایبند هستند و از رفتار گاهی شکارچیانه VOC ناراضی هستند؟ این سوالات منجر به نوآوری‌های مختلفی در طراحی انگیزه‌ها—گزینه‌ها، سودها، حسابرسی‌ها، نظارت و حتی آنچه که به اصطلاح دستمزدهای کارایی نامیده می‌شود—همراه با مکانیزم‌های جدید حمایت قانونی که توسط دولت برای اطمینان از رقابت عادلانه اجرا می‌شود، شده است. البته، این همچنین منجر به سوءاستفاده‌های بی‌شماری از قدرت شده است.

با این حال! سیستم شرکتی در حال تحول بهترین ابزار ما برای هماهنگی انگیزه‌ها، کاهش هزینه‌های همکاری، ایجاد سود و حفاظت از همه شرکت‌کنندگان باقی می‌ماند.

کمی پس از تأسیس ایالات متحده، قانون‌گذاری ویژه‌ای تأسیس شد که به رسمیت شناختن شکل شرکتی را مجاز می‌کرد، اما در ابتدا بسیار نادر بود. بانک اول ایالات متحده، که توسط کنگره در 1791 تأسیس شد، یکی از اولین و مشهورترین نمونه‌ها است. نیویورک اولین قانون عمومی شرکت خود را در 1811 معرفی کرد. تا اواسط قرن نوزدهم، ایالت‌های بیشتری به شرکت‌ها اجازه می‌دادند بدون قانون‌گذاری ویژه ثبت‌نام کنند و مفهوم "مسئولیت محدود" به تدریج در ایالت‌ها استاندارد شد. سپس، در طول موج صنعتی در پایان قرن نوزدهم، تعداد شرکت‌ها به شدت افزایش یافت و به قانون عمومی شرکت دلاور در سال 1899 به عنوان یک دستاورد تاریخی رسید.

تعاونی‌ها در قرن نوزدهم به عنوان گزینه‌ای دیگر ظهور کردند. آن‌ها یک طرح هماهنگی جایگزین را بررسی کردند: مالکیت اعضا و حاکمیت دموکراتیک. کشاورزان، مصرف‌کنندگان، کارگران و اتحادیه‌های اعتباری از تعاونی‌ها برای پیوند منافع شرکت‌کنندگان به‌طور مستقیم‌تر به خود سازمان استفاده کردند. تعاونی‌ها در برخی زمینه‌ها مانند کشاورزی (به عنوان مثال، Land O'Lakes) موفقیت‌هایی کسب کردند، اما به‌طور کلی نسبتاً تخصصی باقی ماندند. در همین حال، شکل شرکتی به طور فزاینده‌ای محبوب شد.

گزینه دیگری شرکت با مسئولیت محدود (LLC) است. اگرچه LLCها پیشینیان زودتری مانند GmbH آلمان یا Ltd بریتانیا دارند، اما خود LLC به‌طور نسبتاً دیر ظهور کرد: وایومینگ تا 1977 آن را به قانون تبدیل نکرد. قبل از آن، شرکت‌ها مسئولیت محدود را فراهم می‌کردند اما دارای ساختارهای سخت و با مالیات مضاعف مواجه بودند، در حالی که مشارکت‌ها، اگرچه انعطاف‌پذیر بودند، شرکت‌کنندگان را در معرض ریسک شخصی قرار می‌دادند. LLC بهترین‌های هر دو دنیا را ترکیب می‌کند—مسئولیت محدود به علاوه مالیات عبوری—که آن را برای انواع مختلف کسب‌وکارهای کوچک مناسب‌تر می‌سازد. امروزه، این شکل پیش‌فرض برای بسیاری از استارتاپ‌ها، کسب‌وکارهای کوچک و وسایل سرمایه‌گذاری شده است.

سپس، مجموعه‌ای از تغییرات جزئی ظهور کرد: مشارکت‌های با مسئولیت محدود (LLP، 1991)، شرکت‌های با مسئولیت محدود سود کم (L3C، 2008)، شرکت‌های منفعت (2010) و غیره. این‌ها بدون شک مفید هستند و شکل شرکتی را برای اهداف خاص تصحیح می‌کنند. با این حال، هر از گاهی، فناوری مرزهای ممکن را تغییر می‌دهد و اشکال جدیدی نسبتاً انقلابی به وجود می‌آورد.

DAOها و معضلات آن‌ها {#article-toc-32958-4}

تمرکززدایی یک ایده انقلابی است: گروه‌های بزرگ می‌توانند بدون مدیریت متمرکز یا واسطه‌های مورد اعتماد هماهنگ شوند.

قبل از ظهور فضای کریپتو—به‌ویژه قبل از اینکه ساتوشی ناکاموتو بلاک‌چین را اختراع کند—این امکان بیشتر فلسفی بود تا عملی. یکی از بزرگ‌ترین نوآوری‌ها در فضای کریپتو DAO، یا سازمان خودگردان غیرمتمرکز است. یک DAO سازمانی است که توسط قوانین کدگذاری‌شده نرم‌افزاری اداره می‌شود و به‌طور جمعی توسط شرکت‌کنندگان مدیریت می‌شود نه اینکه تحت رهبری یک مقام مرکزی باشد. هیچ تیم مدیریت متمرکز یا هیئت مدیره‌ای وجود ندارد، هیچ Heeren XVII.

اما حاکمیت غیرمتمرکز چالش‌برانگیز است. وادار کردن دارندگان توکن به رأی‌گیری در مورد مسائل مهم دشوارتر از وادار کردن سهامداران فردی به رأی‌گیری برای اعضای هیئت مدیره است—که خود دارای نرخ مشارکت ناامیدکننده‌ای است که با انتخابات شهری ایالات متحده قابل مقایسه است. اطمینان از اینکه قدرت در دستان چند دارندگان توکن متمرکز نمی‌شود نیز چالش‌برانگیز است.

محیط قانونی اخیر این چالش‌ها را تشدید کرده است. متأسفانه، کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده در دولت قبلی نتوانست قوانین روشنی برای پروژه‌های کریپتو ارائه دهد و این ابهام را از طریق اقدامات اجرایی تهاجمی علیه صنعت سلاح‌گذاری کرد. روح کارآفرینی در عدم قطعیت به سختی شکوفا می‌شود؛ حتی زمانی که قوانین واضح است، فعالیت در حال حاضر به اندازه کافی دشوار است.

روح کارآفرینی در عدم قطعیت به سختی شکوفا می‌شود؛ حتی زمانی که قوانین واضح است، فعالیت در حال حاضر به اندازه کافی دشوار است.

هسته مسئله مشروعیت در یکی از سه معیار آنچه به اصطلاح "آزمون هاوی"—معیاری که توسط SEC برای تعیین اینکه آیا یک ابزار به عنوان یک امنیت محسوب می‌شود، نهفته است: (1) سرمایه‌گذاری پول؛ (2) یک شرکت مشترک؛ (3) سودهایی که به‌طور انحصاری از تلاش‌های دیگران ناشی می‌شود. برای شرکت‌های عمومی، "تلاش‌های دیگران" شامل مدیریت شرکت است. برای پروژه‌های کریپتو و DAOهای آن‌ها، SEC معتقد است که توسعه مداوم پروتکل—حتی اگر توسط گروهی از افراد غیرمرتبط که ممکن است یا ممکن است توکن داشته باشند، انجام شود—همچنان توکن‌های مربوطه را به قوانین اوراق بهادار مشمول می‌کند و مشارکت گسترده و معاملات زنجیره‌ای را غیرممکن می‌سازد.

به‌طور مساوی مهم این است که از آنجا که DAOها به‌طور رسمی توسط دولت شناخته نمی‌شوند، مالکان پروژه نمی‌توانند هیچ‌یک از حمایت‌های فوق‌الذکر، مانند مسئولیت محدود را به دست آورند. به عبارت دیگر، اعضای DAO ممکن است با مسئولیت شخصی نامحدود مواجه شوند که از منظر قانونی، حاکمیت کریپتو را به سطح قرون وسطایی بازمی‌گرداند.

در نتیجه، پروژه‌های کریپتو بر اساس مشاوره وکلا عمل می‌کنند. آن‌ها بنیادهایی در خارج از کشور به عنوان نهادهای مستقل تأسیس می‌کنند تا نظارت بر توسعه مداوم پروتکل را انجام دهند و بدین ترتیب ارتباط بین آن عملیات و کسب‌وکارهای ایالات متحده خود را قطع کنند. به‌طور متناوب، آن‌ها ممکن است نهادهای عملیاتی را در خارج از ایالات متحده راه‌اندازی کنند. هر یک از این "راه‌حل‌ها" نوآوری در ایالات متحده و همچنین اشتغال و درآمد مالیاتی را تضعیف می‌کند.

بنیادهای کریپتو در خارج از کشور، به زبان ساده، یک راه‌حل هستند. این خلأهای قانونی قدرت و کارهای توسعه مداوم را به یک نهاد "مستقل" منتقل می‌کنند به امید فرار از مقررات اوراق بهادار. این استراتژی در دوره‌ای از مقررات خصمانه قابل درک است، اما همچنین نقص‌های عمیقی را به نمایش می‌گذارد: مکانیزم‌های هماهنگی انگیزه‌های بنیادها ضعیف است، توانایی آن‌ها برای ایجاد رشد محدود است و به‌طور اجتناب‌ناپذیری تمایل به تجمیع کنترل دارند.

اما وقتی پروژه‌ها بین "توسط SEC شکایت می‌شوند" و "ساخت یک ساختار سازمانی عجیب که ایجاد ناهماهنگی انگیزه می‌کند" گرفتار می‌شوند، چه انتخاب‌هایی دارند؟

به همین دلیل DUNA—یک انجمن غیرانتفاعی غیرمتمرکز بدون شخصیت حقوقی—این‌قدر مهم است. این بر اساس تاریخ طولانی ساختارهای تجاری و طراحی‌های حاکمیتی عمل می‌کند و به هدف مشترک همه شرکت‌ها می‌پردازد: هماهنگی کارآمد افراد حول یک هدف مشترک. با این حال، این کار را بدون تکیه بر کنترل مدیریت متمرکز انجام می‌دهد و بدین ترتیب مشکلات اصلی-نماینده و عدم تقارن اطلاعاتی که در شرکت‌های سنتی رایج است را کاهش می‌دهد. به همین دلیل، DUNA از یک فرضیه اصلی آزمون هاوی منحرف می‌شود: اینکه شرکت‌کنندگان به تلاش‌های مدیریتی دیگران برای ایجاد ارزش تکیه می‌کنند.

گروه به شکل قانونی خود می‌رسد

قبل از ظهور DUNA، تنها سه گزینه برای سازماندهی و حاکمیت در اطراف پروژه‌های کریپتو وجود داشت: DAOها فاقد شناسایی قانونی هستند و اعضای آن‌ها را در معرض ریسک‌های مسئولیتی ویران‌کننده قرار می‌دهند؛ نهادهای شرکتی سنتی پروژه‌ها را به ساختارهای سلسله‌مراتبی نامناسب وادار می‌کنند و با اقدامات اجرایی SEC مواجه می‌شوند؛ و بنیادهای خارج از کشور از نظر قانونی و عملی دشوار هستند و بخش زیادی از صنعت را به خارج از کشور می‌برند.

تا به‌حال، هیچ راه واضحی برای یک گروه از کاربران وجود نداشت تا از برخی حمایت‌های شرکتی در حالی که یک شبکه غیرمتمرکز را اداره می‌کنند، بهره‌مند شوند—این شکل سازمانی تنها اکنون با فناوری بلاک‌چین ممکن شده است. اکنون، این وجود دارد.

به زبان ساده، DUNA یک گروه از افراد را به یک نهاد قانونی تبدیل می‌کند. در حال حاضر، سه ایالت—آلاباما، ویرجینیای غربی و وایومینگ—این ساختار تجاری جدید را به‌طور قانونی مجاز کرده‌اند. این ترکیبی از مزایای قانونی اشکال سازمانی موجود با قابلیت کنترل غیرمتمرکز است و آن را به‌طور بنیادی از شرکت‌های سنتی متمایز می‌کند و چیزی است که هیچ نهاد قبلی واقعاً به آن دست نیافته است.

به زبان ساده، DUNA یک گروه از افراد را به یک نهاد قانونی تبدیل می‌کند.

DUNA به‌طور خاص چه حمایت‌هایی ارائه می‌دهد؟ قدرت‌های آن شامل شخصیت حقوقی، مسئولیت محدود، وجود دائمی و شناسایی توسط دولت‌های ایالتی است—این‌ها همچنین عناصر اصلی هستند که به شرکت‌های مدرن اجازه می‌دهند فعالیت کنند. شناسایی "شخصیت حقوقی" گروه به این نهاد اجازه می‌دهد تا به نمایندگی از شرکت‌کنندگان قراردادها را امضا کند؛ مسئولیت محدود اطمینان می‌دهد که اعضا به‌خاطر تعهدات سازمان شخصاً مسئول نیستند. با هم، این ویژگی‌ها به یک گروه بزرگ و به‌طور سست متصل اجازه می‌دهد تا همکاری کند—سرمایه جمع‌آوری کند، دارایی‌ها را نگه‌داری کند، مدیران را استخدام کند، مالیات بپردازد و معاملات انجام دهد—بدون اینکه اعضا را در معرض ریسک‌های بیش از حد قرار دهد یا با مسئولیت‌های ویران‌کننده مواجه کند.

اشکال سازمانی به‌سرعت ریشه نمی‌زنند؛ آن‌ها به آرامی گسترش می‌یابند زیرا رقابت بین ایالت‌ها، آشنایی فزاینده بین وکلا و اعتماد رو به رشد بین کارآفرینان توسعه می‌یابد. قبل از اینکه دلاور به ایالت ترجیحی برای ثبت شرکت تبدیل شود، نیوجرسی پیشرو بود؛ امروز، تگزاس و نوادا در حال نزدیک شدن هستند. LLCها در ابتدا در وایومینگ تأیید شدند و پس از روشن شدن وضعیت مالیاتی، تا سال 1997 به همه پنجاه ایالت ترویج شدند. در مورد DUNA، وایومینگ دوباره پیشرو است و آن را در مارس 2024 قانون‌گذاری می‌کند. پروتکل‌ها و جوامع کریپتو، از جمله حاکمیت Uniswap و Nouns DAO، قبلاً آن را پذیرفته‌اند.

دقیقاً همان‌طور که ساختارهای شرکتی به شرکت‌های بزرگ شکل‌های بومی خود را اعطا کردند، DUNA به شبکه‌های غیرمتمرکز مقیاس اینترنتی شکل‌های قانونی خود را ارائه می‌دهد.

یک عصر جدید در طراحی سازمانی

به DUNA به عنوان یک پوسته قانونی فکر کنید که به مکانیزم‌های حاکمیتی شبکه‌های غیرمتمرکز اجازه می‌دهد بدون معرفی مدیریت متمرکز سنتی کسب‌وکار کنند. این بر اساس چارچوب انجمن‌های غیرانتفاعی غیرشرکتی (UNA)—مجموعه‌ای از چارچوب‌های قانونی که توسط 17 ایالت و واشنگتن دی‌سی اتخاذ شده است که به گروه‌هایی مانند انجمن‌های مالک خانه، انجمن‌های مدنی، لیگ‌های ورزشی تفریحی، جماعت‌های مذهبی و باشگاه‌های علاقه‌مندی کمک می‌کند تا به‌طور قانونی سازماندهی شوند. UNA حاکمیت سبک‌وزن را بدون ساختارهای سنگین شرکت‌ها یا LLCها فراهم می‌کند و به این گروه‌ها اجازه می‌دهد تا دارایی‌ها را نگه‌داری کنند، قراردادها را امضا کنند و در نام نهاد خود شکایت کنند (یا شکایت شوند).

دقیقاً همان‌طور که ساختارهای شرکتی همه مشارکت‌ها را جایگزین نکردند، DUNA نیز همه چیزهایی را که قبلاً وجود داشتند، جایگزین نخواهد کرد.

DUNA مشابه این است که به یک گروه از دارندگان توکن یا مشارکت‌کنندگان اجازه می‌دهد تا از طریق قوانین زنجیره‌ای یا رأی‌گیری مبتنی بر توکن حاکمیت کنند بدون اینکه به یک هیئت مدیره یا تیم مدیریت وابسته باشند. اعضا از حفاظت مسئولیت محدود بهره‌مند می‌شوند و تعهدات نهاد را از دارایی‌های شخصی جدا می‌کند؛ همچنین سازمان می‌تواند توسط دادگاه‌ها، نهادهای نظارتی و طرف‌های مقابل درک و تعامل شود.

با این حال، DUNA نمی‌تواند همه مشکلات را حل کند. این نمی‌تواند چالش‌های حاکمیتی را از بین ببرد، و همچنین نمی‌تواند تمرکززدایی را تضمین کند (اگرچه برای واجد شرایط بودن برای DUNA، یک DAO باید حداقل 100 عضو فعال داشته باشد)، و نمی‌تواند به‌طور جادویی از قوانین اوراق بهادار دوری کند. آنچه واقعاً انجام می‌دهد پر کردن یک شکاف خاص است: اجازه دادن به سازمان‌های غیرمتمرکز برای تبدیل شدن به نهادهای قانونی شناخته‌شده.

از شبکه‌های بازرگانان غیررسمی تا مشارکت‌ها، تا شرکت‌ها، تا LLCها و اکنون به DAOها، هر فناوری سازمانی جدید زمانی ظهور کرده است که مردم به مدل‌های هماهنگی جدید نیاز داشتند. DUNA ممکن است آغاز یک عصر جدید در تکامل طراحی سازمانی باشد. اما دقیقاً همان‌طور که ساختارهای شرکتی همه مشارکت‌ها را جایگزین نکردند، DUNA نیز همه چیزهایی را که قبلاً وجود داشتند، جایگزین نخواهد کرد. این فقط گزینه‌ها را گسترش می‌دهد. علاوه بر این، این اولین بار است که شبکه‌های غیرمتمرکز می‌توانند توسط نهادهای قانونی کاملاً قابل شناسایی نمایندگی شوند.

برای بیشتر تاریخ بشر، سازمان‌های مقیاس‌دار—حتی کوچک—به معنای پذیرش ریسک‌های شخصی عظیم بوده است. کارآفرینان جسور مانند خانواده پولو به خانواده، شهرت و کنوانسیون‌های شکننده تکیه می‌کردند تا همه چیز را در کنار هم نگه دارند، تنها برای اینکه از یک غرق شدن کشتی کامل در معرض خطر قرار گیرند. ساختارهای شرکتی این معادله را تغییر دادند و سرنوشت کارآفرینی را از سرنوشت افراد پشت آن جدا کردند. DUNA این جدایی را به یک قلمرو جدید گسترش می‌دهد: حاکمیت جامعه بر شبکه‌های غیرمتمرکز مبتنی بر بلاک‌چین.

اکنون، حتی یک گروه از بیگانگان به‌طور سست در اینترنت می‌توانند به عنوان یک نهاد واحد عمل کنند—قراردادها را امضا کنند، دارایی‌ها را نگه‌داری کنند و ریسک‌ها را بپذیرند—بدون اینکه هیچ یک از شرکت‌کنندگان مجبور به ریسک کردن معیشت خود باشند. از این نظر، این یک پاسخ جدید به یکی از قدیمی‌ترین سوالات در تاریخ تجارت است.

تشکر ویژه از Aiden Slavin، Alejandro Flores، Miles Jennings، Scott Duke Kominers، Sonal Chokshi و Steph Zinn برای بینش‌ها و اصلاحات ارزشمندشان. هرگونه خطا در متن تنها به عهده نویسنده است.

تعاونی‌ها به نظر می‌رسد با سازمان‌های بومی اینترنتی مانند DAOها از نظر روح هم‌خوانی دارند، اما تعاونی‌ها فرض می‌کنند که عضویت نسبتاً پایدار و قابل شناسایی و ساختار رهبری سلسله‌مراتبی وجود دارد که بسیاری از شبکه‌های غیرمتمرکز فاقد آن هستند.

جالب است که یک مشارکت آمریکایی دیگر—قانون ورشکستگی شرکتی—برای مدت طولانی به‌طور گسترده‌ای در سطح جهانی پذیرفته نشده است. این مجموعه قوانین ایده "یک فرد می‌تواند ریسک کند، شکست بخورد، دوباره سازماندهی کند و دوباره تلاش کند" را کدگذاری می‌کند و به عنوان موتور حیات آمریکایی عمل می‌کند.

وایومینگ در سال 2021 تلاش کرد تا این مشکل را با اجازه دادن به DAOها برای سازماندهی به عنوان LLCها حل کند. با این حال، LLCها هنوز یک لیست عضویت واضح، اظهارنامه‌های مالیاتی K-1 و انگیزه‌های سود را فرض می‌کنند. در حالی که برای برخی از باشگاه‌های سرمایه‌گذاری کوچک مناسب است، این برای شبکه‌ای که توسط مأموریت‌های غیرانتفاعی هدایت می‌شود، که نیازی به مجوز ندارد و اعضای آن ناشناس هستند، بسیار نامناسب است و کمک چندانی به حل مسئله هاوی—اینکه آیا منافع اعضا خود به عنوان اوراق بهادار محسوب می‌شود یا خیر—نمی‌کند.

به عبارت دیگر، تا زمانی که وودرو ویلسون، سپس فرماندار نیوجرسی، قوانین ثبت‌نام دوستانه به کسب‌وکار ایالت خود را سرکوب کرد، او به‌طور ناخواسته به دلاور کمک کرد تا به‌طور قابل توجهی پیشرفت کند.

اعتمادها ممکن است به‌طور سطحی به عنوان یک وسیله طبیعی برای گروه‌های غیرمتمرکز به نظر برسند، اما آن‌ها به خوبی مناسب نیستند. اعتمادها بر اساس روابط قابل شناسایی بین متولیان و ذینفعان طراحی شده‌اند و انتخاب نامناسبی برای سازمان‌هایی هستند که به‌طور عمدی به دنبال حاکمیت غیرمتمرکز هستند.

به‌هرحال، مارکو پولو در یک کشتی جنگی ونیزی در یک درگیری بین قدرت‌های تجاری متضاد فرماندهی کرد، در جنوا به اسارت درآمد و در زندان بود که آن سفرنامه مشهور را دیکته کرد.